คืนบาปรักในชาตินี้ให้เธอ

บทที่ 2

ความเกลียดที่เขามีต่อเธอ

อยู่ๆก็เกิดความเงียบขึ้นมา ผู้ชายเดินตรงไปที่บันได

เสียงหญิงสาวดังมาจากข้างหลัง “ นายเคยรักฉันไหม ? แม้ว่าจะน้อยมากๆ ? ” ความหวังอย่างต่ำต้อย ผ่านมากับคำพูด อย่างซ่อนไม่อยู่

ร่างกายของเฌอริน ยืนสั่นน้อยๆ อยู่ที่ใต้แสงไฟห้องรับแขก ธาม นายเคยรักฉันไหม ?

คำตอบนั้น

“ นายหญิงชัชวาลไพศาล รู้คำตอบอยู่ไม่ใช่หรอ ? ระหว่างเรามีแค่สัญญา ไม่มีอย่างอื่น รัก ? นายหญิงชัชวาลไพศาลพูดเล่นหรือเปล่า ? ” ชายหนุ่มพูด

เสียงหัวเราะเบาๆ เข้าสู่หูของเธอ

เฌอรินยกมือขึ้น ใช้แรงกดหน้าอกด้านซ้าย สีหน้า ขาวซีด คำตอบนั้น เธอรู้ตั้งนานแล้วไม่ใช่หรอ ? ยังคงหวังน้อยๆ โง่ เฌอริน เธอโง่จริง ！

“ ธาม ใน 7 ปีมานี้ ที่จริงแล้วที่นายยินยอม นายยอมอยู่กับฉัน นายยอมกลับมาบ้านโดยไม่ค้างคืน พวกนี้ของพวกนี้ แค่เพราะ 7 ปีก่อนที่เราเซ็นสัญญาใบนั้นใช่ไหม ? ”

เมื่อได้ฟังคำพวกนี้ ธามหันหลังกลับ คล้ายกับพูดเล่นพร้อมขมวดคิ้วว่า

“ นายหญิงชัชวาลไพศาล ตั้งแต่ 7 ปีก่อนที่ฉันขอความช่วยเหลือจากเธอ ขอให้เธอช่วย อายู โดยการบริจาคเซลล์ต้นกำเนิดเม็ดเลือด แต่ว่าเธอกลับเอาชีวิตน้องสาวคนเดียวของฉัน บังคับให้ฉันเซ็นสัญญานั่น ตอนที่ใช้เงื่อนไขในการแต่งงาน เธอก็ควรจะรู้ สำหรับเธอ ฉันนอกจากเกลียดแล้วยังคงเกลียด ”

เฌอรินรู้สึกแค่ว่า หนาวเหน็บ คล้ายร่างกายอยู่ท่ามกลางน้ำแข็ง เลือดผากบนใบหน้า หายไปหมด เธอมองเห็นความรังเกียจ จากในตาของธามอย่างชัดเจน สายตารังเกียจของเขา ไม่ว่าจะยังไง เฌอรินก็ไม่สามารถรับไว้ได้

หัวใจเจ็บปวดอย่างมาก ธามรังเกียจเธอ !

นี่ทรมานมากกว่าเขาเกลียดเธอซะอีก

“ หึ จริงๆแล้วเป็นเพราะ สัญญาหรอกหรอ ? ”

เธอหัวเราะเบาๆ ปิดเปลือกตาลง แล้วลืมตาขึ้นทันที บนใบหน้าซีดเซียว อยู่ๆแก้มสองข้างก็แดงขึ้นมาทันที อย่างไม่ปกติ 7 ปีมานี้ ดวงตาคู่นั้น ที่เหมือนกับมีและไม่มีความเศร้าและความคาดหวัง อยู่ในตาคู่นั้น บ่อยๆ ตอนนี้ เวลานี้ สดใสจนน่าตกใจ

ธามนิ่งอึ้งไป !

ดวงตาคู่นี้ ที่มีความรู้สึกต่างๆอมอยู่ในนั้น สดใสจนน่าตกใจ สุกใสจนเขาละสายตาออกไปไม่ได้ !

ใบหน้าของเฌอรินใบหน้านี้ อยู่ในสายตาเขา มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที

เธอยกมุมปากขึ้นช้าๆ ยิ้มออกมาอย่างงดงาม ไม่เหมือนกับ เฌอรินมากๆ แต่ เธอในตอนนี้ อยู่ตรงหน้าเขา ตัวเป็นๆ

7 ปีมานี้ ไม่เคยจะเป็นอย่างนี้ ที่เฌอรินจะมีความสุขมากอย่างนี้มาก่อน 7 ปีมานี้ ที่ต้องเห็นเฌอรินที่เขาเกลียด 7 ปีมานี้ ที่เขาขยะแขยงเฌอริน ตอนนี้เวลานี้ กลับมองแล้ว สามารถทำให้ผู้คนอื่นๆหลงไหลได้ !

ธามไม่รู้สึกตัวไปชั่วครู่ หัวใจเต้นแรงอย่างบังคับไม่อยู่ แต่ ธามยังคงเป็นธาม แค่ช่วงที่เวลากระพริบตา ก็เปลี่ยนเป็นสงบ ละสายตาจากใบหน้าของเธออย่างไม่แยแส

แต่ แค่เขาไม่รู้ วันนี้ที่เขามองเฌอรินชั่วครู่นี้ ในหลายค่ำคืนต่อๆไป จะอยู่ในความฝันของเขา ไม่สามารถไล่ไปไหนได้ และไม่สามารถมองได้อีกแล้ว เสียใจที่ไม่มองเธอให้นานนี้

รอยยิ้มของเฌอรินยิ่งงดงามมากขึ้น เอ่ยเสียงเบาว่า “ เนื่องจากเป็นเพราะสัญญานั่น ” รอยยิ้มมุมปากเธอกว้างมากขึ้น 7 ปีมานี้ ครั้งแรกที่เงยหน้าขึ้นสูง มองเขาอย่างหยิ่งผยอง “ ธาม กอดฉัน ”

ลูกตาสีดำสนิทของผู้ชาย หดตัวลงอย่างฉับพลัน !

“ เธอพูดว่าอะไรนะ ? ” ชายหนุ่มหรี่ตาลงทันที มองไปด้านข้าง ถามด้วยน้ำเสียงเบาๆ

เฌอรินก้าวไปหาธามทีละก้าว ทีละก้าว ยืนอยู่ตรงหน้าเขา เธอเขย่งตัวขึ้น ยกมือขึ้นช้าๆ กอดคอของชายหนุ่มไว้ “ ฉันพูดว่า เอาฉัน ”

สายตาของชายหนุ่ม เฉียบคมขึ้นทันที มือสองข้าง เลื่อนไปที่เอวบางคอดกิ่วอย่างช้าๆ แล้ววางมือไว้บนเอว “ หึ ” เสียง “ หึ ” นี้ มีความดูถูกผสมอยู่ด้วยอย่างไม่ปิดบัง

เฌอรินหายใจล่าช้า ความเจ็บปวดในสายตาลึกๆ ผ่านหายไป กำหมัดแน่น บังคับตัวเองไม่ให้สนใจความเจ็บของหัวใจ บังคับตัวเอง ไม่ยอมถอนตัวกลับ ตอนอยู่ตรงหน้าเขา

รอยยิ้มสดใส ยิ่งสดใจมากขึ้นไปอีก เฌอรินเอ่ยว่า “ อย่าลืม สัญญาฉบับนั้น นายต้องทำตามคำสั่งของฉันทุกอย่าง ” เธอมองธามโดยไม่กระพริบตา พยายามให้รอยยิ้มของเธอร่าเริงมากที่สุดอย่างสุดกำลัง ความสดใสในดวงตาเธอ ยิ่งสดใสมากยิ่งขึ้น “ ธาม ฉันต้องการให้นายกอดฉัน ! ”

อยู่ๆที่เอวก็รู้สึกแน่นขึ้นทันที ยังไม่ทันตกใจ เธอถูกเขาแบกไว้บนไหล่ กลับหัวกลับหาง ก้าวยาวไปยังห้องนอนชั้นสอง