ท่านผู้บัญชาการ… คุณหนูวัยห้าสิบของท่านเกิดใหม่แล้ว
ตอน 2
บทที่ 2
การแกล้งที่เต็มไปด้วยความเจตนาร้าย
ในชาติก่อน วันนี้ หลังจากที่เธอเรียกค่าสินสอดราคาสูงถึง 888 หยวนจากครอบครัวหลิว เธอได้สืบทราบว่าครอบครัวหลิวมีชื่อเสียงไม่ดี พ่อของหลิวตอนหนุ่มๆ เคยลวนลามพนักงานหญิง ถูกโรงงานไล่ออก ว่างงานอยู่บ้านตลอด
แม่ของหลิวเป็นคนงานชั่วคราวทำความสะอาดห้องน้ำ โลภและชอบเอาเปรียบ
น้องชายของหลิวฉิน หลิวหย่ง ยิ่งเป็นนักเลงอันธพาล เป็นขาประจำของสถานีตำรวจ เธอจึงคัดค้านการแต่งงานครั้งนี้
เธอพยายามเกลี้ยกล่อมลูกชายคนที่สอง อธิบายอย่างละเอียดว่าครอบครัวแบบหลิวฉิน พ่อแม่แบบนี้ น้องชายแบบนี้ จะกลายเป็นภาระของเขาในอนาคต
แต่ลูกชายคนที่สองเหมือนถูกมนต์สะกด ยืนกรานจะแต่งงานกับหลิวฉิน บอกว่าเธอมองคนด้วยอคติ ดูถูกครอบครัวหลิว ยังบอกว่าพ่อของหลิวฉินถูกใส่ร้าย
เขาบอกว่าพนักงานหญิงคนนั้นยั่วยวนพ่อของหลิว แต่พ่อของหลิวไม่ยอม พนักงานหญิงจึงใส่ร้าย
เขายืนกรานว่าถ้าแต่งงานกับหลิวฉินไม่ได้ เขาจะไม่แต่งงานตลอดชีวิต
เธอสงสารลูกชายคนที่สองที่เคยลำบากตอนลงชนบท ทัดทานไม่ได้ จึงจำใจยอม
แต่เธอไม่รู้ว่าลูกชายคนที่สองเอาคำพูดเหล่านี้ไปบอกหลิวฉิน น้องชายของเธอ หลิวหย่ง เพื่อแก้แค้น จึงตั้งใจแกล้งเธอซึ่งเป็นแม่เฒ่าในวันแต่งงาน จะจัดการเธอ
เรื่องนี้ภายหลังตอนที่อยู่บ้านลูกชายคนที่สอง หลิวหย่งมาเยี่ยมญาติ เขาเล่าให้เธอฟังด้วยตัวเอง
หลิวหย่งยิ้มอย่างภูมิใจบอกว่า "แถวนี้ไม่มี แต่บ้านเกิดของพวกเรามี แกล้งแม่เฒ่าห้ามโกรธนะ ไม่งั้นจะไม่เป็นมงคล"
พูดจบ หลิวหย่งก็เอามือที่เต็มไปด้วยเขม่าก้นหม้อ ป้ายหน้าคุณย่าหลี่ไปมา คุณย่าหลี่ถูกจับไว้หลบไม่ได้ ใบหน้าจึงดำเหมือนก้นหม้อ ผมที่เกล้าไว้ก็รกรุงรังเหมือนรังไก่
"ถอดเสื้อนอกเธอออก แขวนป้าย"
คนที่จับคุณย่าหลี่ไว้ช่วยกันถอดเสื้อใหม่ของเธอออก แขวนป้าย "ภูมิใจที่ได้เป็นคนรับใช้ รับใช้ลูกสะใภ้" ที่คอของเธอ
"เร็วๆ จับเธอออกไป"
"ปล่อยฉัน" ชาติก่อนนอนบนเตียงมาสองปี เพิ่งกลับมาเกิดใหม่ ยังไม่ชินกับร่างกาย ใช้แรงไม่ได้ เสียงก็เบา ถูกจับออกไปเหมือนนักโทษ
พอเธอปรากฏตัว คนข้างนอกก็หัวเราะครื้นเครง
ได้ยินเสียงหัวเราะเหล่านี้ ตาของคุณย่าหลี่ก็มืดลงเหมือนชาติก่อน เธอบังคับตัวเองให้เงยหน้าขึ้น เห็นหลิวฉินนั่งอยู่บนจักรยานของลูกชายคนที่สอง เอามือปิดปากหัวเราะจนตัวสั่น ลูกชายคนที่สองก็หัวเราะ
เธอกวาดตามองรอบๆ เห็นลูกสะใภ้คนโตจางเจียวอุ้มหลานชายจุ้นจุ้น ดูเหมือนจะขมวดคิ้วนิดหน่อย
ลูกชายคนโตหลินกว๋อตง้ถือบุหรี่อยู่ในมือ ก็หัวเราะไปกับคนอื่นๆ
ที่แท้ชาติก่อน ตอนที่เธอถูกแกล้งแบบนี้ ลูกชายคนที่สองและคนโตก็หัวเราะหรือ?
จากนั้นเธอก็เห็นสามีหลินหย่งเหนียน เขาดูอ่อนกว่าเดิมมาก ผมยังไม่มีสีขาวเลย
เขาทำหน้ารังเกียจ ขยับตัวหลบไปข้างๆ แล้วก็ยิ้มมุมปาก
ชาติก่อนตอนที่เธอถูกแกล้งแบบนี้ รู้สึกอับอายจนเงยหน้าไม่ขึ้น ไม่เคยเงยหน้าขึ้นมองเลย จึงไม่เห็นปฏิกิริยาของคนใกล้ชิดที่สุดพวกนี้ ตอนที่เห็นเธอถูกทำให้อับอาย
"ภูมิใจที่ได้เป็นคนรับใช้ รับใช้ลูกสะใภ้ดีที่สุด" หลิวหย่งกระโดดไปข้างๆ คุณย่าหลี่ อ่านตัวอักษรบนป้าย
เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง
"ที่ไหนเขาแกล้งแม่เฒ่าแบบนี้ เกินไปแล้ว ละแวกบ้านเราไม่มีแบบนี้" คุณป้าหวังโกรธ
คุณป้าจ้าวตบมือเธอ "อย่าพูดเลย วันมงคลที่บ้านหลินแต่งงาน ซูผิงกับหลินยังไม่ว่าอะไร พวกเราพูดไป ถ้าทำให้งานแต่งงานไม่มีความสุข ยังจะโทษพวกเรา"
หลิวหย่ง: "มา ให้แม่เฒ่าคำนับลูกสะใภ้ใหม่อีกที"
คุณย่าหลี่โกรธจนตัวสั่น ถูกบังคับให้ก้มหัวคำนับหลิวฉิน
"คิกๆๆ..."
เธอได้ยินเสียงหัวเราะของหลิวฉินที่ฟังเหมือนไก่ขัน
"พอแล้ว พอแล้ว อย่าแกล้งแล้ว พอได้แล้ว พอได้แล้ว" หลินชิวฟางยืนข้างพี่สะใภ้ โบกมือพูด ถูกน้องชายเจ้าสาวแกล้งแบบนี้ หลินชิวฟางรู้สึกอับอายแทนพี่สะใภ้
หลิวหย่งกระโดดไปหน้าคุณย่าหลี่ เอียงหน้าพูดอย่างร้ายกาจ: "ป้าหลี่ ต่อไปต้องรับใช้พี่สาวผมให้ดีๆ นะ ถ้าผมรู้ว่าคุณรังแกพี่สาวผม ผมจะไม่ปล่อยคุณไว้ ได้ ปล่อยเธอได้แล้ว"
ลูกน้องไม่กี่คนของหลิวหย่งฟังคำสั่งปล่อยคุณย่าหลี่
คุณย่าหลี่ที่ได้อิสระ ยกมือตบหน้าหลิวหย่งทันที
หลิวหย่งถูกตบจนงง เอามือจับหน้ามองคุณย่าหลี่อย่างตกตะลึง
ไม่เพียงแต่หลิวหย่งที่งง คนอื่นๆ ก็งงด้วย ไม่คิดว่าคุณย่าหลี่ที่ปกติใจดี นิสัยอ่อนโยน ถูกแกล้งในงานแต่งงานของลูกชาย ยังจะลงมือตีคน
คุณย่าหลี่สะบัดมือที่เจ็บ ในที่สุดก็ชินกับร่างกายที่อายุน้อยนี้แล้ว รู้สึกดีจังที่มีแรง
"หลินเจี้ยนซื่อ!" หลิวฉินเห็นน้องชายถูกตีก็ระเบิดทันที กรีดร้องเสียงดัง
"แม่ ทำไมแม่ถึงตีคน!" หลินเจี้ยนซื่อขมวดคิ้วตะโกนดุ
หลินหย่งเหนียนก็ผลักคุณย่าหลี่ "วันมงคลเธอบ้าอะไร"
ลูกชายคนที่สองแต่งงาน ถึงแม้จะถูกแกล้งแบบนี้ เธอไม่พอใจในใจก็ควรจะอดทน จะตีน้องชายเจ้าสาวได้อย่างไร
คุณย่าหลี่หน้าอกกระเพื่อมอย่างรุนแรง ลูกชายที่ดีของเธอ ผู้ชายที่เธอรับใช้มาครึ่งชีวิต ต่างก็กำลังตำหนิเธอ!
พวกเขาเห็นแต่ว่าเธอตีคน แต่กลับตาบอดเหมือนไม่เห็นว่าเธอถูกทำให้อับอายอย่างไร!
"ยายแก่บ้า แกกล้าตีฉัน..." หลิวหย่งได้สติก็จะตอบโต้ ญาติฝ่ายเจ้าสาวที่มาส่งเห็นท่าไม่ดีรีบห้ามปราม
"หย่งอย่าลงมือ พี่สาวแกแต่งงานนะ"
"ใจเย็นๆ อดทนหน่อย..."
พวกเขาบอกแล้วว่าอย่าแกล้งแบบนี้ หย่งยังบอกว่ายายแก่บ้านหลินดูถูกครอบครัวเขา ดูถูกพี่สาวเขา เขาจะจัดการยายแก่สักหน่อยให้สะใจ ให้ยายแก่ต้องทนเอา
ดูสิ ตอนนี้มีปัญหาแล้วใช่ไหม
ต้องบอกว่าสำหรับฉินฉิน เจอหลินเจี้ยนซื่อแบบนี้ก็ดีมากแล้ว ถึงแม้หน้าตาเธอจะดี แต่คนอื่นแค่สืบรู้ว่าพ่อแม่และน้องชายเธอเป็นคนแบบไหน ก็วิ่งหนีไปแล้ว ไม่งั้นเธอคงไม่ต้องรอจนอายุยี่สิบสองถึงจะเจอหลินเจี้ยนซื่อ
"หลินเจี้ยนซื่อ แม่ของคุณต้องคุกเข่าขอโทษน้องชายฉัน ไม่งั้นฉันจะไม่แต่งงาน" หลิวฉินโกรธจนตัวสั่น เธอยังไม่ทันเข้าบ้านหลิวเลย น้องชายเธอก็ถูกตี นี่ไม่ใช่การตบหน้าเธอหรือ?
ต่อไปเธอจะอยู่ในละแวกนี้ได้อย่างไร?
เธอต้องเอาหน้ากลับคืนมา
เรื่องที่น้องชายจะแกล้งแม่เฒ่าในอนาคตเธอรู้ เธอก็โกรธที่หลี่ซูผิงดูถูกครอบครัวเธอ อยากให้ยายแก่ถูกจัดการในวันแต่งงานจนเงยหน้าไม่ขึ้น ให้รู้ว่าหลิวฉินไม่ใช่คนที่จะมารังแกได้
เธอคิดว่ายายแก่นี่ถึงจะโกรธ ก็ไม่กล้าก่อเรื่องในวันแต่งงาน ต้องยิ้มรับความอับอาย ไม่คิดว่าจะเกินคาด
"ใช่ ต้องให้ยายแก่บ้านี่คุกเข่าขอโทษฉัน ไม่งั้นพี่สาวผมไม่แต่งด้วย"
คุณย่าหลี่กดความโกรธในอก ทั้งตัวสั่น สังเกตสีหน้าคนรอบข้างทีละคน
หลินเจี้ยนซื่อหน้าดำนั่งคร่อมจักรยาน สองสามีภรรยาคนโตถึงแม้จะขมวดคิ้วแต่ก็ไม่พูดอะไร
หลินหย่งเหนียนมองเธอด้วยสีหน้าบึ้งตึง ราวกับเธอทำผิดร้ายแรง สร้างปัญหาใหญ่ให้เขา
หัวใจของคุณย่าหลี่เย็นชืดทีละนิด
"ที่ไหนมีให้ผู้ใหญ่คุกเข่าให้เด็ก? ไม่กลัวอายุสั้นหรือ" คุณป้าหวังทนไม่ไหว ชี้หน้าหลิวหย่งพูด
คุณอาจจะชอบ
