ติวสวาท ปิศาจร้อนรัก

“เธอว่าอะไรนะคิตเท็น?” ร่างสูงสง่าที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานใหญ่ทวนถามเสียงดังอย่างคนที่ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เพิ่งได้ยิน

“นี่! ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าให้เลิกเรียกฉันว่าคิตเท็น! ฉันชื่อเดียร์! ฉันเป็นคนไม่ใช่แมว!” คนแสนงอนกอดอกบอกน้ำเสียงสะบัด เขามักจะเรียกเธอว่าคิตเท็น (Kitten) ตั้งแต่เธอเป็นเด็กแล้ว ทั้งๆ ที่ชื่อเล่นของเธอชื่อ ‘เดียร์’ แม่บอกว่ามันแปลว่าที่รัก และแม้เธอจะชอบแมว แต่เธอไม่อยากเป็นแมวเสียเองโดยเฉพาะแมวน้อย เพราะมันดูไร้พิษสงอย่างไรก็ไม่รู้!

“ก็เธอทำตัวเหมือนแมวน้อยนี่” เขาว่าขณะที่ทอดสายตาอ่อนโยนมองร่างบางที่นั่งอยู่บนเก้าอี้คนละฟากกับเขา มีโต๊ะทำงานใหญ่กั้นกลางระหว่างทั้งคู่อยู่

“ไม่ต้องมาทำเป็นพูดดีเลย! ฉันไม่ได้ทำตัวเป็นแมวน้อยสักหน่อย ฉันโตแล้วนะออสติน! เลิกเรียกฉันอย่างนั้นเดี๋ยวนี้เลย!” เธอมองไม่เห็นความอ่อนโยนปนเอ็นดูที่ส่งมาให้ เพราะกำลังหงุดหงิดและโมโหกับสรรพนามที่เธอเพียรบอกให้เขาเลิกเรียกมาตั้งนาน “แล้วตกลงคุณจะช่วยฉันไหมเนี่ย?!”

“ฉันช่วยไม่ได้หรอกนะ ทำไมเธอไม่ไปขอให้แฟนเธอช่วยล่ะ?” เขาบอกแล้วยื่นมือไปหยิบแฟ้มงานที่อ่านค้างไว้ก่อนเธอจะเข้ามาขึ้นมาอ่าน ทำราวกับไม่ได้ใส่ในเรื่องร้องทุกข์ของอีกฝ่าย

“คุณก็รู้ว่าฉันไม่มีแฟน!” คนเล่นบทสาวน้อยเอาแต่ใจเริ่มงอแง นี่หากไม่จนหนทางจริงๆ ไม่มีทางที่เธอจะบากหน้ามาขอร้องเขาหรอกนะ เพียงแต่เห็นว่าเขาเป็นเหมือนพี่ชายคนหนึ่งเลยกล้าขอร้อง แล้วอีกอย่าง... คุณสมบัติเขานะมันตรงกับคนที่เธอกำลังต้องการให้มาช่วยพอดีน่ะสิ

“อืม... แล้วทำไมเธอต้องมาขอให้ฉันช่วยอะไรพิศดารขนาดนั้นด้วยล่ะ?” คนมากวัยกว่าถามอย่างไม่เข้าใจนัก อะไรทำให้เธอลุกมาขอให้เขาช่วยเรื่องไม่เป็นเรื่องอย่างนี้กันนะ

“ก็แหม...! อย่าถามมากได้ป่ะ?! บอกมาคำเดียวว่าจะช่วยหรือไม่ช่วยมันยากนักรึไง?!” หญิงสาวชักจะงอแงหนักข้อจนเขาต้องปรามด้วยเหตุผล

“นี่! เธอเป็นคนมาขอให้ฉันช่วยนะ แล้วฉันไม่มีสิทธิที่จะรู้เหรอว่าเธอมีเหตุผลจำเป็นอะไรที่ฉันจำเป็นต้องช่วยเหลือ... ถูกไหม?” เขาอธิบายอย่างใจเย็น จนอีกฝ่ายถอนหายใจฉุนๆ เพราะไม่อาจเถียงสิ่งที่เขาว่ามาได้

“ก็จริง” เธอบอกแล้วทิ้งกายลงพิงพนักเก้าอี้แรงๆ ก่อนยกมือกอดอกด้วยท่าทางกระฟัดกระเฟียด รู้สึกกระอักกระอ่วนชวนหงุดหงิดเมื่อต้องพูดในสิ่งที่เหมือนจะกระดากปากนั้นออกไป “คือ... ฉันแอบรักผู้ชายคนหนึ่ง”

“แล้วทำไมไม่ไปขอให้ผู้ชายคนนั้นช่วยเล่า?” ชายหนุ่มบอกน้ำเสียงหุดหงิดขึ้นมาติดหมัด เมื่อได้ยินว่าเธอมีใครบางคนอยู่ในใจเป็นที่เรียบร้อยแล้ว หัวใจแข็งกระด้างเหมือนถูกบีบรัดด้วยมือที่มองไม่เห็น ก่อนโยนแฟ้มงานในมือลงบนโต๊ะเพื่อระบายอารมณ์

“ก็เขาไม่ชอบผู้หญิงไร้เดียงสาน่ะ! ไม่งั้นฉันจะบากหน้ามาขอร้องคุณทำไมกันเล่า?!” หญิงสาวบอกเสียงเอาแต่ใจตามประสาลูกคนเล็กแถมยังเป็นลูกหลงเสียด้วย “ตกลงคุณจะช่วยฉันหรือเปล่าเนี่ยออสติน?”

“ไม่” เขายกขาข้างหนึ่งขึ้นพาดต้นขาอีกข้าง แล้วประสานมือวางไว้บนตักเมื่อตอบปฏิเสธเธอด้วยน้ำเสียงจริงจัง คนที่เข้ามาขอความช่วยเหลือกลอกตามองบนก่อนผุดลุกขึ้นยืน

“ทำไม! ฉันคิดว่าคุณน่าจะชอบเรื่องพวกนี้เสียด้วยซ้ำนะ เห็นคุณควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้ากันสักอาทิตย์!” คนขี้งอนประชดอย่างหมั่นไส้ เมื่อเพื่อนของพี่ชายยักท่าไม่ยอมช่วยเหลือ “ทีนี้กับผู้หญิงคนอื่นคุณยังทำได้! แล้วทำไมกับฉันคุณทำไม่ได้? คิดดูสิ... ว่างานนี้คุณมีแต่ได้กับได้ อาจจะต้องเสียเวลาเล็กน้อยในการสอนฉันเท่านั้นเอง”

“ฉันว่าเธอควรจะเก็บพรหมจรรย์ไว้ให้คนที่เธอรักไม่ดีกว่าเหรอคิตเท็น?”

“ก็คนที่ฉันรักเขา เขาไม่ได้ต้องการผู้หญิงเวอร์จิ้นนี่! เขาต้องการผู้หญิงมากประสบการณ์เข้าใจไหม?” หญิงสาวยกมือขึ้นกอดอกด้วยท่าทีขัดใจ

“ถ้าเขาไม่สามารถรักเธอได้อย่างที่เธอเป็น ก็แสดงว่าเขาไม่คู่ควรกับเธอหรอกนะ” ชายหนุ่มพยายามที่จะทำตัวเป็นพี่ชายแสนดีโดยการเตือนสติคนที่ดื้อดึงสุดโต่ง ด้วยรู้ว่าหญิงสาวตรงหน้าเป็นพวกที่เรียกได้ว่ารักแรงหลงแรง หากตั้งใจจะทำอะไรแล้วก็มักจะทำทุกอย่างเพื่อให้ไปถึงจุดมุ่งหมายที่วางไว้ชนิดที่ใครก็ไม่สามารถฉุดหรือขวางทางได้

“แต่ฉันรักเขา! ฉันต้องการเขา! เพราะฉะนั้นฉันจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เขามา! และคุณต้องช่วยฉันด้วย!” ร่างบางเดินอ้อมโต๊ะทำงานมาหยุดอยู่ข้างเก้าอี้ทำงานของเขา ก่อนนั่งคุกเข่าลงข้างๆ แล้วใช้มือทั้งสองเกาะท่อนแขนแข็งแรงของเขาเอาไว้ พร้อมทั้งส่งสายตาวิงวอนไปให้อีกต่างหาก “นะคะออสติน ฉันรู้ว่าคุณเจนจัดในเรื่องนี้แค่ไหน ดูจากปริมาณผู้หญิงที่คุณบริโภคต่อเดือนน่ะ แล้วคุณก็เป็นคนเดียวที่ฉันไว้ใจให้สอนฉันในเรื่องนั้นด้วย”

“ปิศาจอย่างฉันไม่ใช่คนที่เธอควรจะไว้ใจหรอกแมวน้อย” ดวงตาเขาพยายามส่งสัญญาณเตือนให้เธอได้รับรู้ ว่าคนอย่างเขาไม่ใช่ประเภทที่เธอไว้ใจได้ เพราะหากเขาได้ลิ้มลองเนื้อหวานๆ ของแมวน้อยช่างอ้อนอย่างเธอแล้ว บางที... เขาอาจจะไม่ยอมปล่อยมือจากเธอ และอาจจะเผลอขย้ำเธอให้แหลกคามือก็เป็นได้ แต่เขาไม่อยากให้เป็นอย่างนั้น... เธอสดใสและบริสุทธิ์เกินไป “กลับไปได้แล้วเดียร์ ต่อให้เธอทำยังไงฉันก็ทำใจบริโภคผู้หญิงจืดชืดอย่างเธอไม่ลงหรอก”

“ฮึ!” คนช่างเอาแต่ใจถอนฉุน ก่อนผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงที่ก็มีอยู่น้อยกว่าเขาหลายเท่า คำพูดดูถูกของเขาทำให้เธอนึกอยากจะฮึดสู้ขึ้นมาอย่างประหลาด หมายมาดจะเอาชนะเขาให้จงได้ “คอยดูเถอะ! ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อให้คุณสอนมันให้ฉันให้ได้เลย!”

มือหนายกขึ้นกุมขมับอย่างคนคิดหนักทันทีที่อีกฝ่ายพูดจบแล้วหมุนตัวเดินฉับๆ ออกไปนอกห้องทำงานของเขาอย่างไม่ยอมให้เขาได้ทัดทานอะไรได้อีก มาตอนนี้ชายหนุ่มรู้สึกว่าตัวเองพลาดไปถนัดใจเมื่อคิดว่าการใช้คำพูดดูถูกจะทำให้เธอล่าถอยไปได้ แต่การณ์กลับกลายเป็นว่าเธอนึกฮึดที่จะเอาชนะเขาเสียอย่างนั้น แล้วอย่างนี้เขาจะต้องรับมือกับความเจ้าแผนการของอีกฝ่ายได้อย่างไรกันหนอ... เมื่อใจเขาร่ำๆ อยากจะกระโจนเข้าไปลากเธอขึ้นเตียงเพื่อเป็นอาหารอันโอชะของปิศาจร้ายอย่างเขาเจียนจะขาดใจอยู่แล้ว?