ฉันกำลังท้อง แต่อัลฟ่ากลับหักหลังฉัน

หมอไม่ปล่อยให้ฉันออกไป วันรุ่งขึ้นเขาพาฉันไปตรวจร่างกายมากมาย

ในช่วงนี้ อเล็กซานเดอร์ไม่ได้ส่งข้อความถึงฉันเลย

หลังจากตรวจเสร็จ ฉันเดินขาลากกลับมาที่คฤหาสน์ ที่หน้าคฤหาสน์ ฉันเห็นรถสปอร์ตสีเงินที่คุ้นเคย อเล็กซานเดอร์พิงอยู่ที่ประตูรถ

สวมเสื้อโค้ทสีดำที่ทำให้ใบหน้าของเขาดูเย็นชาเหมือนรูปปั้น

ส่วนเซลีน่าก็ยืนอยู่ข้างเขา

ฉันหยุดเดิน แต่สายตากลับเผยความเกลียดชังโดยไม่รู้ตัว

เซลีน่ามองมาด้วยความตื่นเต้น เสียงนุ่มนวลทักทายฉันว่า “แม็กซ์ เธอกลับมาแล้ว

อเล็กซานเดอร์เป็นห่วงเธอทั้งคืนเลยนะ” ฉันไม่ได้พูดอะไร

แค่หันไปมองที่อเล็กซานเดอร์ สายตาของเขาเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง

“แม็กซ์” เขาเดินเข้ามาใกล้ “เซลีน่าพูดกับเธอ เธอไม่ได้ยินเหรอ

?” “นี่คือวิธีการที่เธอเป็นลูน่าใช่ไหม?” ฉันอึ้งไป ลำคอรู้สึกแห้งผาก “ฉัน...เหนื่อยมาก...” “อย่าพยายามอธิบาย” อเล็กซานเดอร์ตัดบท สายตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง “ทุกครั้งที่เซลีน่ากลับมา เธอก็ทำตัวน่าขยะแขยงแบบนี้!”

ทันทีที่เขาพูดจบ ฉันรู้สึกเจ็บท้องอย่างรุนแรง อเล็กซานเดอร์เตะเข้าที่ตัวฉัน

แรงมากจนฉันล้มลงไปเหมือนใบไม้ร่วง หัวกระแทกกับหินข้างถนน สายตาพร่ามัว

เลือดคาวขึ้นมาที่คอ ฉันไออย่างรุนแรง

เลือดหยดลงบนเสื้อเชิ้ตสีขาวของฉัน เกิดเป็นดอกเลือดที่แสบตา

“ทำต่อไปสิ

ถ้าเธอจะทำเป็นเล่นละคร” อเล็กซานเดอร์มองฉันจากที่สูง น้ำเสียงไม่มีความเมตตาเลย “ทุกครั้งใช้วิธีเดิมๆ แม็กซ์

เธอไม่มีอะไรใหม่บ้างเหรอ?” เซลีน่าดึงแขนของอเล็กซานเดอร์ เสียงเธอเต็มไปด้วยน้ำเสียงร้องไห้ “ที่รัก อย่าโกรธเลย แม็กซ์อาจจะไม่สบายจริงๆ...”

แต่ในตาของเธอมีความภาคภูมิใจที่ยากจะสังเกตเห็น

ผู้ดูแลคฤหาสน์ทนไม่ไหว รีบเรียกหมอมา ฉันถูกพาขึ้นห้อง

แต่ยังได้ยินอเล็กซานเดอร์พูดกับเซลีน่าอย่างใกล้ชิด “ไม่ต้องสนใจเธอ

ฉันให้ผู้ดูแลเตรียมอาหารเช้าที่เธอชอบที่สุดแล้ว”

ผลการตรวจออกมา หมอถือรายงานมาหาอเล็กซานเดอร์ เขาหน้าตาเคร่งเครียด

“ลูน่ามีเลือดออกในช่องท้อง และดูเหมือนจะมีอาการพิษเงินด้วย

การกระแทกครั้งนี้ทำให้อาการทรุดลง ต้องตรวจและรักษาอย่างละเอียดทันที

” อเล็กซานเดอร์รับรายงานมา ไม่ได้ดูเลยแต่ฉีกเป็นชิ้นๆ เขายิ้มเยาะแบบเย็นชา

“เธอให้เงินคุณเท่าไหร่ให้ช่วยเธอแต่งเรื่องแบบนี้ ?”

อเล็กซานเดอร์เดินไปที่เตียง

ดึงฉันลงมา “หรือว่าเธอไปนอนกับเขา?” “แม็กซ์ เธอแค่อยากให้ฉันสงสาร แข่งกับเซลีน่าเพื่อความสนใจของฉัน” “แต่จำไว้นะ เธอไม่เคยเทียบเซลีน่าได้เลย” หมอชะงัก มองชายที่เย็นชาเบื้องหน้า เขากล่าวด้วยเสียงหนัก “หัวหน้า ได้โปรดอย่าดูถูกฉัน

และอย่าดูถูกลูน่าของคุณ” “โชคชะตากำลังลงโทษคุณสำหรับสิ่งที่คุณทำ”

อเล็กซานเดอร์ยิ้มเยาะแบบเย็นชา หันหลังเดินออกไปโดยไม่พูดอะไร

ฉันเหมือนตุ๊กตาผ้าที่ถูกเขาโยนทิ้ง นอนนิ่งไม่ไหวติง

สัญชาตญาณของฉันก็อ่อนแอลงทุกที

ฉันไม่รู้ว่าตัวเองคาดหวังอะไรอยู่

ทั้งที่รู้ดีว่าสิ่งนี้จะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง ฉันหลับตา ความเหนื่อยล้าและความผิดหวังเติมเต็มหัวใจ เสียงลมหวีดหวิวจากนอกหน้าต่างเหมือนร้องไห้แทนฉัน ฉันเข้าใจแล้ว ในใจของอเล็กซานเดอร์ ชีวิตของฉันสู้หยดน้ำตาของเซลีน่าไม่ได้เลย