เหยื่อในกับดักบงการใจ

สารวัตรรวิ (เมีย) POV

แรงผลักจากด้านหลังทำให้ฉันล้มลงไปในแอ่งน้ำโคลนอย่างแรง ฉันไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว ความมึนงงทำให้ฉันไม่สามารถรับรู้สิ่งรอบข้างได้ชัดเจน

น้ำโคลนเย็นเฉียบซัดสาดเข้าใส่เสื้อผ้าและใบหน้าของฉัน ความรู้สึกขยะแขยงทำให้ฉันอยากจะร้องไห้

ผู้คนรอบข้างที่ยืนอยู่บนป้ายรถเมล์ต่างจ้องมองมาที่ฉันด้วยสายตาที่สงสัยและแปลกแยก ฉันรู้สึกอับอายและโดดเดี่ยวอย่างที่สุด

ฉันหอบหายใจอย่างหนัก ร่างกายของฉันอ่อนแรงจนไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้เอง

ในสมองของฉันยังคงฉายภาพการกระทำอันน่ารังเกียจของเขาซ้ำไปซ้ำมา ฉันรู้สึกสับสนและขยะแขยงตัวเองอย่างบอกไม่ถูก

ฉันเดินกลับบ้านอย่างเลื่อนลอย โดยที่ไม่ได้ถอดเสื้อผ้าที่เปียกโชกและเปื้อนโคลนออกเลย ทันทีที่ถึงบ้าน ฉันก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง

ความรู้สึกช็อกทำให้ฉันตระหนักว่าร่างกายของฉันมีการตอบสนองที่แปลกประหลาดต่อการกระทำของเขา ความรู้สึกขยะแขยงตัวเองปะปนกับความสับสน

ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมร่างกายของฉันถึงได้ทรยศตัวเองในสถานการณ์แบบนั้น

ฉันหายใจเข้าออกอย่างหนักราวกับว่ายังมีกลิ่นของเขาติดอยู่ในปาก ความรู้สึกขยะแขยงยังคงเกาะกุมฉันไม่หาย

ฉันอยากรู้ว่าเขาเป็นใครกันแน่ ความสงสัยปะปนกับความกลัว ทำให้ฉันยิ่งอยากจะรู้เรื่องของเขามากขึ้น

ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงได้ทำเรื่องน่ารังเกียจแบบนั้นกับฉันได้

ฉันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แล้วจ้องมองพื้นอย่างว่างเปล่า

โคลนที่ติดอยู่บนร่างกายของฉันค่อยๆ ไหลลงมาเรื่อยๆ จนถึงปลายเท้า ความรู้สึกแปดเปื้อนยังคงเกาะกุมฉันไม่หาย

ฉันนึกย้อนไปถึงความอับอายที่อาจจะมีคนมากมายเห็นเข้า ฉันอยากจะตบหน้าตัวเองแรงๆ ที่ปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น

ฉันไม่รู้ว่าจะรับมือกับสิ่งที่เกิดขึ้นได้อย่างไร ความรู้สึกไร้ที่พึ่งและความสิ้นหวังทำให้ฉันจมดิ่งลงไปในวังวนของความมืดมิด

ฉันพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นยืน ถอดเสื้อผ้าที่เปื้อนโคลนออก แล้วตรงไปยังห้องอาบน้ำ ฉันอยากจะชำระล้างความสกปรกที่ติดอยู่บนร่างกายและจิตใจ

เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะดึงฉันกลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง

ฉันสะดุ้งเล็กน้อย แล้วหยิบโทรศัพท์ที่หน้าจอสว่างขึ้นมาดูอย่างเลื่อนลอย

มันเป็นคำขอเป็นเพื่อนจากคนแปลกหน้า

รูปโปรไฟล์และชื่อผู้ใช้ของเขากลับว่างเปล่า ทำให้ฉันรู้สึกไม่สบายใจ

ฉันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะตอบรับคำขอเป็นเพื่อนของเขา ฉันไม่รู้ว่าทำไมถึงทำแบบนั้น แต่มันเหมือนกับว่ามีบางอย่างกำลังดึงดูดฉันเข้าหา

ทันทีที่ฉันกดตอบรับคำขอเป็นเพื่อน เขาก็ส่งรูปภาพมาให้ฉันทันที

หัวใจของฉันแทบหยุดเต้น โทรศัพท์มือถือร่วงลงจากมือของฉันกระทบพื้นเสียงดังลั่น

ดวงตาของฉันเบิกกว้าง หัวใจเต้นรัว มือของฉันสั่นเทาจนไม่สามารถยกขึ้นมาได้

รูปภาพที่เขาส่งมาคือรูปของฉันบนรถเมล์ มือของเขาที่กำลังลวนลามอยู่บนต้นขาของฉันปรากฏชัดเจนในรูปภาพนั้น กระโปรงของฉันถูกยกขึ้นจนเห็นชุดชั้นในอย่างชัดเจน

ความอับอายพุ่งขึ้นสูงสุด ความรู้สึกถูกย่ำยีและความกลัวทำให้ฉันแทบจะเป็นบ้า

ฉันเก็บโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา

"แกเป็นใคร!" ฉันพิมพ์ข้อความตอบกลับไปอย่างรวดเร็วด้วยความโกรธปนความกลัว

แต่เขากลับเพิกเฉยต่อคำถามของฉัน

ข้อความตอบกลับที่ส่งมามีเพียงคำเย้ยหยัน มันยิ่งทำให้ฉันรู้สึกเหมือนถูกทรมานทางจิตใจ

ร่างกายของฉันสั่นเทาอยู่หน้าประตูห้องน้ำ

ฉันไม่เข้าใจว่าเขาต้องการอะไรกันแน่

เขาต้องการเงิน หรือมีจุดประสงค์อื่นที่น่ากลัวกว่านั้น

แล้วเขาได้เบอร์โทรศัพท์ของฉันมาจากไหน ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกหวาดกลัว

ความสั่นสะท้านแล่นไปทั่วร่าง ความกลัวถาโถมเข้ามาจนฉันต้องกำโทรศัพท์ไว้แน่น

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอีกครั้ง

ฉันสะดุ้งเฮือก แล้วจ้องหน้าจอโทรศัพท์ด้วยความหวาดระแวง

ฉันแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้นเมื่ออ่านข้อความ

"ไม่ใส่เสื้อผ้าแล้วยังเปิดหน้าต่างอาบน้ำอีก ระวังจะเป็นหวัดนะคนสวย" ข้อความที่ส่งมายิ่งทำให้ความกลัวของฉันพุ่งขึ้นสูงสุด ฉันรู้สึกเหมือนถูกละเมิดความเป็นส่วนตัวอย่างรุนแรง

ฉันเงยหน้าขึ้นมองทันที แล้วก็พบว่าหน้าต่างห้องน้ำเปิดอ้าออกบานใหญ่ ผ้าม่านปลิวไสวไปตามแรงลม

ฉันวิ่งไปปิดหน้าต่างและดึงผ้าม่านให้สนิทอย่างรวดเร็วด้วยความตื่นตระหนก

เขาติดตั้งกล้องวงจรปิดไว้ในบ้านของฉันหรือเปล่า

เขากำลังจับตาดูฉันอยู่ใช่ไหม

โทรศัพท์มือถือของฉันดังขึ้นอีกครั้ง

ข้อความจากเขาปรากฏบนหน้าจอ

"จะปิดหน้าต่างทำไม ในเมื่อฉันอัดคลิปไว้หมดแล้ว" ข้อความที่ส่งมายิ่งทำให้ความสิ้นหวังของฉันลึกซึ้งขึ้น

ทันใดนั้นเขาก็ส่งคลิปวิดีโอหนึ่งมาให้ฉัน

ฉันแทบจะล้มทั้งยืนเมื่อเปิดดูคลิปวิดีโอนั้น

ในคลิปคือภาพของฉันที่กำลังยืนเปลือยเปล่าอยู่หน้าประตูห้องน้ำ กำลังถือโทรศัพท์มือถืออยู่

ความอับอายที่รุนแรงทำให้ฉันอยากจะกรีดร้องออกมา

ฉันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจของฉันเต้นรัวจนแทบจะกระเด็นออกมาจากอก

ฉันคว้าผ้าเช็ดตัวมาพันรอบตัว แล้วเดินตรงไปที่หน้าต่างของห้องนอน มองออกไปยังห้องฝั่งตรงข้าม

ฉันเห็นมือข้างหนึ่งกำลังโบกโทรศัพท์มือถืออยู่ตรงหน้าต่างห้องนั้น

เขาซ่อนตัวอยู่หลังผ้าม่าน ทำให้ฉันมองไม่เห็นหน้าเขาได้ชัดเจน

ร่างกายของฉันสั่นเทาจนทรุดลงไปนั่งกับพื้น ฉันกำโทรศัพท์ไว้แน่นด้วยมือที่สั่นระริก

ข้อความจากเขาดังขึ้นอีกครั้ง "พรุ่งนี้เวลาเดิม ที่เดิม ฉันจะรอเธอ"

ความเจ็บปวดแล่นแปลบไปทั่วร่าง ฉันรีบกดลบและบล็อกเขาในทันที

ฉันถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเพียงชั่วครู่ แล้วความกลัวก็กลับเข้ามาอีกครั้งเมื่อฉันได้รับคำขอเป็นเพื่อนอีกครั้ง

คำขอเป็นเพื่อนใหม่มาจากชื่อ "จางห่าว" พร้อมกับข้อความหนึ่ง

"ถ้าไม่มา ฉันจะส่งคลิปวิดีโอที่เธออยู่บนรถเมล์ ให้ครอบครัวของเธอดู" ความกลัวทำให้ฉันแทบจะเป็นลม