ขออีกครั้ง (ซีรีส์หลงเมีย)
ตอน 2
กะเทยเมาท์ไปลงรองพื้นไป แมธธิวก็ได้แต่รับฟังตามมารยาท ก่อนที่จะมีน้อง ๆ นายแบบท่านอื่นเข้ามาทักทายและคุยกันเรื่องสัพเพเหระ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา นายแบบทุกท่านก็พร้อมสำหรับการขึ้นเดิน พร้อมกับการนัดหมายซักซ้อมเสร็จสรรพ แมธธิวนั้นถึงไม่ได้ขึ้นเวทีซ้อมจริงแต่ความเป็นมืออาชีพก็ทำให้เขารู้ว่าจะต้องทำอย่างไรบ้าง
เสียงดนตรีกระหึ่ม งานได้ถูกเปิดขึ้นแล้ว นายแบบทุกคนเข้าไปทำธุระส่วนตัวให้เสร็จสรรพ บางคนก็ดื่มอะไรย้อมใจให้ร่างกายตื่นตัวพร้อมกับแมธธิวด้วย เขารอให้เพื่อนคนอื่นไปเข้าห้องน้ำเรียบร้อยแล้วตัวเองจึงไปบ้าง
เมื่อทำธุระเสร็จแล้วออกมาจากห้องน้ำก็พบว่ามีใครคนหนึ่งยืนรออยู่ตรงนั้น
“ โบวี่ ” เสียงทุ้มเรียกชื่อเจ้าตัวออกมาก่อนที่เธอจะพุ่งเข้าไปหาแล้วบดจูบเขา อีกมือก็บีบคลึงเป้าตุง ๆ ราวกับตายอดตายอยากมานาน
แล้วคนอย่างแมธธิวก็จุดไฟติดง่ายเสียด้วย !
เขาดันเธอเข้าไปในห้องน้ำหญิงแล้วยกสะโพกเธอขึ้นบนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า เธอลนลานช่วยปลดซิบกางเกงแต่เขารีบตะปบมือไว้ทันที
“ พี่ไม่มีถุงยาง อยู่ในกระเป๋าสตางค์ ” โบวี่ยิ้มแล้วชูซองฟอยล์สีเงินขึ้นตรงหน้าเขา ซึ่งโดยปกติแล้วหล่อนจะมีติดตัวอยู่เสมอ หลากไซส์หลากขนาดให้เลือกสรรเสียด้วย
“ โบวี่จำขนาดของพี่ได้ 56 แบบบางสุด ” เขายิ้มกว้างอย่างพอใจ
“ งั้นก็... ใส่ให้พี่หน่อย ” พอพูดจบเสียงดนตรีจากบูธดีเจก็ดังกระหึ่มขึ้นเป็นเพลงที่ส่งสัญญาณว่าโชว์กำลังจะเริ่มในอีกห้านาทีข้างหน้า
“ ขอแรง ๆ จุก ๆ นะคะ ” โบวี่ตะโกนแข่งเสียงเพลงพลางใช้มือฉีกซองถุงยางนั้น
แต่แล้วเหตุการณ์แรง ๆ จุก ๆ ที่โบวี่วอนขอก็ยังไม่ทันได้เกิดขึ้นจริง เพราะจู่ ๆ เธอก็เบิกตากว้างแล้วโพล่งออกมาเสียงดัง
“ เวรละ คุณไคร่า ! ” เธอเอ่ยชื่อดีไซเนอร์ผู้เป็นเจ้าของแบรนด์นี้
ทั้งแมธและโบวี่หันมามองผู้มาเยือนอย่างตกใจ ร่างสูงระหงในเดรสสีแดงกำมะหยี่รัดรูปอวดสรีระโค้งเว้าเย้ายวนแขนยาวคอวีแหวกมาถึงร่องอกความยาวกรอมเท้า รองเท้าส้นสูงสามนิ้วสีเดียวกับชุดซึ่งก็น่าจะมีเสียงส้นกระทบพื้นตอนที่เธอเดิน แต่ไอ้เสียงดนตรีเจ้ากรรมจากบูธดีเจมันดังเสียจนกลบเสียงนั้นจนหมดสิ้น
แมธธิวเลื่อนสายตามายังใบหน้าเจ้าของเรือนร่างสูงสง่าที่ฉาบแต่งเอาไว้สวยหรู ผมดำขลับเป็นมันเงาถึงบั้นเอวถูกปล่อยสยายอวดความงาม เธอยกมือขึ้นกอดอกแล้วใช้สายตาเฉี่ยวดุมองมายังคนทั้งคู่ที่ถือว่าเป็น ‘ ลูกจ้าง ’ ของเธอในคืนนี้
“ โชว์กำลังจะเริ่ม นายแบบนางแบบที่มีความรับผิดชอบควรจะแสตนบายด์รอที่หลังเวทีนะคะ ”
“ ขอโทษค่ะคุณไคร่า ” โบวี่ว่าพลางลนลานจัดการเสื้อผ้าตัวเองให้เรียบร้อยแล้วดึงรูดซิปกางเกงให้กับแมธธิวด้วย
“ ไปสิพี่แมธ ” เธอว่าก่อนจะวิ่งตื๋อออกไปทันที
แต่แมธธิวไม่ เขายังยืนอยู่ตรงนั้น จ้องมอง ‘ คุณไคร่า ’ คนนั้นด้วยอาการตกตะลึง
อีกฝ่ายโคลงศีรษะแล้วยิ้มบาง ๆ ปรากฎลักยิ้มบุ๋มที่สองข้างแก้ม นั่นทำให้เขาตัวชาไปหมด
ต่อให้มันผ่านไปเป็นสิบปีหรืออีกร้อยปี เขาก็ยังจำเส้นผมนุ่ม ๆ ที่เขาชอบจับชอบดม ลักยิ้มบุ๋มที่สองแก้มอันเป็นเสน่ห์ของเธอได้อย่างดี
“ พราวด์ นั่นพราวด์ใช่ไหม ”
“ ฉันไคร่าค่ะ กรุณาออกไปเตรียมตัวทำงานด้วย หวังว่าทุกสิ่งของฉันที่ตั้งใจทำมันอย่างดีจะไม่ล่มเพราะคุณอีก ” เธอว่าก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำห้องแรกแล้วปิดมันลงทันที
‘ หวังว่าทุกสิ่งของฉันที่ตั้งใจทำมันอย่างดีจะไม่ล่มเพราะคุณ ’ ประโยคนั้นมันราวกับมีดที่กรีดซ้ำลงไปในหัวใจว่าเธอไม่ได้หมายความแค่เรื่องโชว์คืนนี้
แมธธิวหน้าชา ยังคงยืนอึ้งอยู่ตรงนั้นด้วยอาการของคนที่เหมือนโดนหินหนึ่งตันทับหัวจนบี้แบนหมดความรู้สึก จนกระทั่งมีสตาฟหญิงสองคนเดินมาจะเข้าห้องน้ำแล้วผงะเมื่อเห็นว่ามีนายแบบชายยืนอยู่ นั่นล่ะเขาถึงจำต้องเดินออกมา
เขาดื่มเข้าไปอีกหลายอึก เรียกสติให้กลับคืนมาก่อนขึ้นเวที งานดำเนินไปได้ด้วยดีจนกระทั่งจบสิ้น เสียงปรบมือกระหึ่มก้องก่อนนางแบบฟินาเลจะควงแขนดีไซเนอร์สาวอดีตนางแบบคนสวยออกมา โดยที่มีนายแบบนางแบบที่ร่วมเดินในคืนนั้นยืนเรียงหน้ากระดานเป็นแบล็กกราวด์อยู่ด้านหลัง
แมธธิวยืนปรบมือ แต่สติสัมปชัญญะของเขาไม่อยู่กับเนื้อกับตัว มันเต็มไปด้วยคำถาม ความรู้สึกอัดอั้นถาโถมที่อีกฝ่ายไม่เปิดโอกาสให้ได้ซักถามอะไรทั้งนั้น
“ เฮ้ย นั่นมิสเตอร์บาห์รามนี่หว่า ” เสียงนางแบบฮือฮาซุบซิบกัน
“ บาห์รามไหน ”
“ ก็เจ้าของเพชรบาห์รามจากอิหร่านที่ฉันเคยไปเดินแบบที่เปอร์เซียไง ”
“ อ๋อ ที่เป็นมหาเศรษฐีเพชรที่เขาว่ามีซุปเปอร์คาร์เป็นร้อยคันน่ะนะ ”
“ เออนั่นแหละ นั่นเขาหอบช่อดอกไม้มาให้ใครวะ ”
แล้วคำตอบก็ปรากฎตรงหน้าเมื่อมหาเศรษฐีผู้ร่ำรวยมายื่นดอกไม้ช่อโตประดับเพชรให้ที่หน้าเวทีแล้วคุณไคร่าเดินออกไปรับด้วยรอยยิ้มกว้าง
“ เขาเป็นแฟนกับคุณไคร่าเหรอ ”
“ แฟนแหละ ไม่แฟนจะมานั่งเชียร์ติดขอบเวทีอะไรเบอร์นี้ อิจฉาว่ะ ”
“ เดี๋ยว ได้ข่าวว่าเขามีเมียอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ”
“ โอ๊ย คนแถบนั้นเขามีเมียได้หลายคน แล้วรวยเบอร์นี้ ถ้าเป็นฉัน มีเมียแล้วก็เอา ”
“ เออจริง สบายไปแปดชาติ รวยไม่รู้จะรวยยังไง ”
“ ชีวิตโคตรคอมพลีต ลักกี้อินเกม ลักกี้อินเลิฟ ทำบุญด้วยอะไรวะ ” สาว ๆ ต่างก็เมาท์กันไปตามประสา มีแต่เขาที่ยืนหน้านิ่งอยู่คนเดียว
คุณอาจจะชอบ
