หน้าปกนวนิยาย ภรรยา 72 ชั่วโมง

ภรรยา 72 ชั่วโมง

8.6 / 10.0
ลดาต้องรับบทภรรยาจำยอมใน ภรรยา 72 ชั่วโมง เมื่อพ่อเลี้ยงโอบสามีไร้ใจเผลอทำลายพันธสัญญาที่มีต่อคนรักเก่า ความเร่าร้อนที่เกิดขึ้นเปลี่ยนความหมางเมินเป็นความลุ่มหลงจนยากจะถอนตัว ท่ามกลางอุปสรรคใน romance novel เรื่องนี้ที่พิสูจน์ว่าความรักใน modern novel ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ
เรื่องย่อ ภรรยา 72 ชั่วโมง
ลดาตัดสินใจก้าวเข้าสู่พิธีวิวาห์กับพ่อเลี้ยงโอบด้วยความเต็มใจ แม้จะรู้ดีว่าเขาแต่งงานกับเธอเพียงเพราะความจำเป็นและไร้ซึ่งเยื่อใย โอบเคยให้คำมั่นกับปีใหม่คนรักของเขาว่าจะไม่แตะต้องภรรยาทางนิตินามคนนี้เด็ดขาด ทว่าความเร่าร้อนในคืนที่พลั้งเผลอกลับเปลี่ยนทุกอย่างไป ความเสน่หาที่เกิดขึ้นทำให้เขาเริ่มโหยหาและบุกเข้าหาลดาอย่างไม่อาจห้ามใจ จนทั้งคู่ต่างจมดิ่งอยู่ในวังวนแห่งความปรารถนาที่ไม่อาจถอนตัวได้ แต่เส้นทางรักครั้งนี้กลับไม่ได้ราบรื่นและเต็มไปด้วยอุปสรรคที่รอพิสูจน์หัวใจของคนทั้งสอง
อ่านเพิ่มเติม

ภรรยา 72 ชั่วโมง ตอนที่ 1

เสียงเครื่องบินลำใหญ่ ที่เวลานี้กำลังลงจอดยังสนามบินจังหวัดดังระงมไปทั่วบริเวณ กระทั่งจอดได้สนิทผู้โดยสารทั้งหมดจึงทยอยลงจากเครื่อง ซึ่งหนึ่งในนั้นคือลดาหญิงสาวกำพร้าที่เกิดและเติบโตที่นี่ ก่อนที่เธอจะสอบได้ทุนไปศึกษายังต่างประเทศจนจบระดับปริญญาตรี พอเรียนจบก็ขอทำงานใช้ทุนต่อที่นั่น

แต่ทำงานได้แค่สองปีกว่า ลดากลับได้รับข่าวร้ายว่าผู้มีพระคุณที่ชุบเลี้ยงเธอมาตั้งแต่ผู้เป็นพ่อและแม่ของเธอเสียชีวิตไปกำลังป่วยหนักและไม่มีทางรักษาให้หายขาดได้ ทันทีที่รู้ข่าวร้ายนี้ ลดาก็รีบบินกลับมาเมืองไทยทันที

“ลดา” เสียงคุ้นหูที่ทักขึ้นในอาคารผู้โดยสารขาเข้า ทำให้ลดาหันไปมองก่อนจะเห็นว่าเป็นปรียา เธอเอ่ยเรียกพร้อมกับตรงเข้าไปสวมกอด

“อุ้ม”

“คิดถึงลดาจัง เดินทางข้ามโลกมาแบบนี้เหนื่อยไหม” เมื่อคลายอ้อมกอดออกปรียาก็เอ่ยถามขึ้น จะว่าไปเธอกับลดาก็เหมือนพี่น้อง เพราะตั้งแต่เล็กจนโตก็อยู่ด้วยกันมาโดยตลอด เพิ่งมาอยู่ห่างกันจริงๆ จังๆ ก็ตอนที่ลดาไปเรียนต่อที่ อื่น ซึ่งก็ตั้งเก้าปีเข้าไปแล้วนะ แต่เธอก็ยอมรับจริงๆ ว่าลดานั้นเก่ง ที่สามารถสอบชิงทุนไปเรียนต่อที่ต่างประเทศได้แบบนี้

แม่ของเธออุปการะเลี้ยงดูลดาในฐานะลูกสาวอีกคน เพราะครอบครัวของลดาเป็นคนงานในไร่ แต่ต้องมาเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทั้งหมด ปล่อยให้ลดาที่ตอนนั้นอายุเพียงเจ็ดขวบอยู่ตามลำพัง แม่เธอสงสารปนเอ็นดูลดามาก เลยตัดสินใจรับมาอยู่ด้วย

ลดาในวัยเด็กนั้นน่ารัก ช่างพูดช่างคุย คอยช่วยงานในส่วนที่ทำได้ ไม่ได้เอาแต่ใจเกเรเหมือนใครบางคน แต่ดีหน่อยที่พอโตมาแล้วคนที่ว่านิสัยก็เปลี่ยน ส่วนลดาเองก็เปลี่ยนไปเหมือนกันจากที่ช่างพูดช่างคุยก็ดูจะพูดน้อยลง อาจเพราะต้นเหตุมาจากเรื่องนั้นตอนนั้นก็เป็นได้

“ไม่เหนื่อยเลย”

“หิวไหม กินอะไรก่อนหรือเปล่า” คำถามเป็นห่วงเป็นใยดังมาจากปรียา นั่นทำให้ลดารู้สึกตื้อๆ ในอก เพราะไม่ว่าจะผ่านมานานแค่ไหน ปรียาก็ยังคงเป็นห่วงเป็นใยเธออยู่เสมอ

“ไม่หิว อุ้มล่ะ มารอรับลดานานหรือยัง หิวไหม”

“ไม่หิวเลย” ปรียาส่ายหน้าให้ เพราะระยะหลังๆ มานี้เธอแทบไม่อยากกินอะไรเลยด้วยซ้ำ ไม่ได้อยากไดเอท หรอกแค่ไม่รู้สึกอยากจะกินอะไรก็เท่านั้นเอง

“แล้วนี่คุณป้าเป็นยังไงบ้าง”

“ทรงกับทรุด” น้ำเสียงและสีหน้าของปรียานั้นไม่ค่อยสู้ดีนัก แต่ก็ยังฝืนยิ้มให้ลดาได้เห็น

“งั้นเรารีบกลับไร่กันดีกว่า มาลดาขับรถให้”

“ไม่ได้ นั่งเครื่องบินมาตั้งนานขืนมาขับรถอีกเดี๋ยวก็ได้ไหลลงเหว อุ้มขับให้ลดานั่งน่ะดีแล้ว กลับไร่กัน”

“จ้ะ” ลดาพยักหน้ารับ ปรียาเข้ามาช่วยเพื่อนถือข้าวถือของแล้วพากันเดินตรงไปยังรถที่จอดอยู่หน้าสนามบิน คนมารับอาสาเป็นคนขับรถให้ ระหว่างทางที่รถเคลื่อนตัวไปนั้น ลดานั่งหน้าเครียดแทบจะตลอดเวลาก็ว่าได้

“อุ้มรู้เรื่องอาการป่วยของคุณป้ามานานแล้วหรือยัง”

“ปีกว่าแล้ว”

“แล้วทำไมเพิ่งมาบอกกัน”

“ก็แม่ขอไว้น่ะสิ นี่คันปากอยากจะบอกลดาใจจะขาด กระทั่ง…อาการของแม่ทรุดจนแทบจะไม่รู้สึกตัว อุ้มเลยตัดสินใจบอกลดา” น้ำเสียงของปรียาค่อยๆ เบาลง

“ขอบใจมากนะอุ้ม ขอบใจที่ไม่ลืมลดา”

“ลืมได้ยังไง แม่อุ้มรักและเอ็นดูลดาเหมือนลูกคนหนึ่ง ถ้าลดาไม่ได้กลับมาดูใจแม่อุ้มก่อนที่ท่านจะ…ตาย อุ้มคงรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต”

“อุ้ม!” ฟังแล้วลดาก็น้ำตาคลอ นั่นเพราะเธอเองก็รักและเคารพโสภีมากเหมือนแม่แท้ๆ ของเธอเช่นกัน ความรัก ความโอบอุ้ม ความเมตตาที่โสภีมอบให้มานั้น ทำให้เด็กกำพร้าอย่างเธอเติบโตมาอย่างเข้มแข็ง แม้จะรู้สึกว่าตัวเองขาดความรักจากแม่และพ่อไปบ้าง แต่โสภีก็ค่อยๆ เติมความรู้สึกขาดนั้นให้เธอจนเต็ม

ตลอดเวลาที่เรียนอยู่นั้น ความที่อยู่ห่างไกลกันแต่โสภีก็หมั่นโทรศัพท์ไปถามไถ่เสมอๆ ว่าเธอสุขสบายดีไหม ขาดเหลืออะไรบ้างหรือเปล่า นั่นทำให้ลดายิ่งรักโสภี วันที่เธอรับปริญญาโสภีกับปรียาก็บินข้ามน้ำข้ามทะเลมาร่วมงานด้วย

“ไม่ใช่ว่าอุ้มจะไม่เสียใจเรื่องนี้นะ อุ้มเสียใจมาก ตั้งแต่รู้เรื่องก็ร้องไห้จนแทบไม่มีน้ำตาจะร้อง แต่เกิดแก่เจ็บตายคือสัจธรรมของโลกใบนี้” แม้ปากจะบอกว่าเธอนั้นร้องไห้จนไม่มีน้ำตาจะร้อง แต่พอเอาเข้าจริงๆ ปรียาก็น้ำตาเอ่อ รู้สึกตื้อๆ ในคอจุกในอกไปหมด แต่น้ำตามันไม่ไหลออกมาข้างนอกก็เท่านั้นเอง

ความรู้สึกเสียพ่อไปเมื่อตอนที่เธอยังเด็กเทียบไม่ได้กับตอนนี้เลย คงเพราะตอนนั้นเธอเด็กเกินจะรับรู้อะไร เวลานี้ต่อให้เธอเข้มแข็งมากแค่ไหน สุดท้ายก็กลายเป็นคนอ่อนแออยู่ดี ลดาคว้ามือของเพื่อนรักมากุมแล้วบีบเบาๆ ให้ปรียารับรู้ว่าเธออยู่ตรงนี้อีกคน

ทันทีที่รถเลี้ยวเข้าถนน ที่มีป้ายไม้ขนาดใหญ่บอกผู้ที่ขับรถผ่านไปผ่านมาว่า ‘ไร่โอบอุ้ม’ หัวใจของลดาก็เต้นไม่เป็นจังหวะ นั่นเพราะจู่ๆ ใบหน้าของชายหนุ่มคนหนึ่งก็เข้ามาในหัว ผู้ชายที่เธอพยายามสลัดภาพเขาให้ออกไปจากความคิดมาหลายปี แต่สุดท้ายก็ทำไม่สำเร็จ

เมื่อรถจอดสนิทปรียาก็พาลดาขึ้นไปยังห้องพักของผู้เป็นแม่ ลดากราบเท้าโสภีที่เวลานี้นอนอยู่บนเตียง ใบหน้ารวมไปถึงร่างกายที่เคยเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวลซูบผอมเสียจนลดาใจหาย

“ลดา” น้ำเสียงแหบแห้งปนความเหนื่อยอ่อนของโสภีดังขึ้น พร้อมกับพยายามชูแขนที่มีแค่หนังห่อหุ้มเพื่อรับอ้อมกอดจากลดา นั่นทำให้ลดาปรี่เข้าไปสวมกอดทันที

“ลดากลับมาแล้วค่ะคุณป้า”

“คิดถึงจังเลยลูก”

“ลดาก็คิดถึงคุณป้าค่ะ” ลดารีบปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม พร้อมกับสูดอากาศเข้าปอดลึกๆ พอคลายอ้อมกอดออกเธอก็ส่งยิ้มให้โสภีที่ยิ้มตอบเธอมาเช่นกัน

“ลดาของป้าโตขึ้นมาก สวยสมวัย เหมาะกับ…”

“แม่คะ” ปรียาเอ่ยแทรกขึ้น นั่นเพราะยังไม่อยากให้ผู้เป็นแม่เอ่ยอะไรในตอนนี้นัก เพราะลดาเพิ่งบินกลับมาขืนฟังเรื่องนั้นอาจช็อกเอาได้ แต่โสภีกลับมองว่าตนมีเวลาไม่มากแล้ว ขืนไม่พูดตอนนี้ก็กลัวว่าพรุ่งนี้จะไม่ได้ตื่นมาพูดอีก

“แม่ขอคุยกับลดาเองนะอุ้ม”

“ค่ะ…งั้นอุ้มออกไปรอข้างนอกนะคะ” โสภีพยักหน้าให้ลูกสาว ปรียาจึงจำต้องออกไปรอฟังข่าวที่นอกห้องแทน แม้จะรู้ว่าผู้เป็นแม่จะคุยอะไรกับลดา แต่ก็อดที่จะกังวลไม่ได้ นั่นเพราะไม่รู้ว่าตอนนี้ลดายังคิดแบบนั้นกับพี่ชายเธออยู่หรือเปล่า ถ้ายังคิดอยู่ก็ดีไป แต่ถ้าไม่นี่ก็เรื่องใหญ่เหมือนกัน

“ตะกี้พาใครมาด้วยน่ะอุ้ม”

“อ้อ…ลดาค่ะพี่โอบ” ปรียาเอ่ยตอบพี่ชาย ที่เวลานี้รับหน้าที่ดูแลไร่โกโก้ของครอบครัวอย่างเต็มตัวแล้ว ทำงานหามรุ่งหามค่ำจนได้ใจลูกน้องไปเสียหมด เดินไปไหนมาไหนคนเหล่านั้นจึงเอ่ยเรียกพี่ชายเธอว่าพ่อเลี้ยงโอบอย่างเต็มปาก

“ลดาเหรอ” พ่อเลี้ยงโอบเอ่ยทวนชื่อที่ได้ยิน นั่นเพราะเขาไม่เคยเอ่ยถึงเธอเลยตั้งแต่ลดาสอบชิงทุนได้แล้วตัดสินใจบินไปเรียนต่อที่ต่างประเทศโดยไม่ถามเขาสักคำว่าอนุญาตไหม

มิหนำซ้ำพอเรียนจบแทนที่จะกลับมาทำงานที่เมืองไทยยังเลือกทำงานที่นั่นอีก ปีกกล้าขาแข็งขนาดนั้นแล้วจะกลับมาเหยียบที่นี่อีกทำไมกัน

“ค่ะ” ปรียาเอ่ยรับเพียงสั้นๆ พร้อมกับสังเกตสีหน้าและท่าทางของพี่ชายตัวเองไปด้วยว่ากำลังคิดอะไรอยู่ รายนี้อคติกับลดามาตั้งแต่เด็กๆ คิดว่าลดามาเพื่อหวังสุขสบาย ร้ายแรงไปถึงคิดว่าลดามาเพื่อแย่งความรักจากคนในครอบครัวไป เพราะคิดแบบนั้นตั้งแต่เล็กจนโตทำให้โอบไม่เคยญาติดีกับลดาเลย

อ่านต่อ

สารบัญ ภรรยา 72 ชั่วโมง

Ch. 1 Ch. 2 Ch. 3
Ch. 4
Ch. 5
Ch. 6
Ch. 7
Ch. 8
Ch. 9
Ch. 10
Ch. 11
all

คุณอาจจะชอบ

นิยายมาใหม่

หน้าปกนวนิยาย บุตรเช่นข้า หาได้ต้องการบิดาเช่นท่าน
9.4
หลินตงหยาง โปรแกรมเมอร์ผู้จบชีวิตลงเพราะตรากตรำทำงานหนัก กลับตื่นขึ้นมาในร่างเด็กชายวัย 10 ขวบที่มีชื่อเดียวกันในโลกย้อนยุค เขาพบว่าเจ้าของร่างเดิมเสียชีวิตจากการถูกย่าแท้ๆ ทำร้ายเพื่อแย่งชิงอาหาร ทั้งที่ครอบครัวฝ่ายพ่อเคยทอดทิ้งพวกเขาไปอย่างไม่ใยดีเพื่อแสวงหาความร่ำรวยในเมืองหลวง ทิ้งให้แม่และลูกๆ ต้องเผชิญความลำบากเพียงลำพัง เมื่อได้รับโอกาสมีชีวิตใหม่พร้อมความทรงจำเดิม เขาจึงกำหมัดแน่นด้วยความแค้นและสาบานว่าจะปกป้องแม่กับน้องสาวจากคนสารเลวเหล่านั้นให้จงได้
หน้าปกนวนิยาย กลายเป็นตัวตลกที่น่าสงสาร
7.9
ความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนที่พลั้งเผลอได้กลายเป็นตราบาป เมื่อโชคชะตาบีบให้เธอต้องเผชิญหน้ากับชายคนเดิมในสถานะพี่เขย ยิ่งเธอพยายามหนีจากความสัมพันธ์ต้องห้ามนี้ เขากลับยิ่งใช้เล่ห์กักขังเธอไว้ข้างกาย หญิงสาวเคยหลงคิดว่าความอ่อนโยนที่ได้รับคือความโชคดี แต่ความจริงอันโหดร้ายกลับตอกย้ำว่านั่นเป็นเพียงการหลอกลวง เมื่อรู้ตัวว่าถูกปั่นหัวให้เป็นตัวตลกในสายตาเขา ความรักจึงแปรเปลี่ยนเป็นความชิงชังลึกซึ้ง พร้อมคำวิงวอนสุดท้ายจากก้นบึ้งหัวใจว่าทุกภพชาติที่เหลืออย่าได้พานพบกันอีก
หน้าปกนวนิยาย คัพ A ที่รัก
8.6
Wanmesa is a young woman struggling with her small chest size, feeling defeated by the beauty standards that favor a curvaceous figure. Her insecurity leads her to a plastic surgeon, Dr. Thawin, to discuss silicone implants. However, the consultation becomes an unexpectedly intimate experience as the doctor performs a physical examination. Torn between surgical enhancement and a more natural touch, she finds herself blushing and breathless under his gaze, questioning her path to confidence.
หน้าปกนวนิยาย คุณแสนร้าย (ซีรีส์หลงเมีย)
9.8
ความสัมพันธ์ลับระหว่างเด็กในบ้านกับเจ้านายหนุ่มจบลงเมื่อหนึ่งฤทัยตัดสินใจหนีไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ ทิ้งให้แสนสราญต้องเผชิญกับความหึงหวงและโหยหาจนแทบคลั่ง เขาจึงทำทุกวิถีทางเพื่อตามหาเธอจนพบที่ร้านกาแฟแห่งใหม่ แม้เธอจะพยายามขับไล่และอ้างว่าย้ายมาอยู่กับแฟนเพื่อตัดสัมพันธ์ แต่เขากลับยิ่งอยากเอาชนะ แสนสราญใช้ท่าทีคุกคามและวาจาหยอกเย้าเพื่อต้อนเธอให้จนมุมอีกครั้ง โดยหวังจะทวงคืนผู้หญิงที่เขาพึ่งรู้ตัวว่ารักสุดหัวใจให้กลับมาสู่อ้อมกอดของตนให้ได้
หน้าปกนวนิยาย แนบรักสลักใจ
9.2
มัลลิกากานต์ต้องทนทุกข์กับความโดดเดี่ยวเมื่อถูกคมคายผลักไสออกจากชีวิตอย่างไม่ใยดีมาโดยตลอด ทว่าในวันที่เธอเริ่มกลับมาเข้มแข็ง เขากลับปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งพร้อมประกาศกร้าวว่าเธอคือสมบัติส่วนตัวที่เขาแสนจะหวงแหน ชายหนุ่มผู้เห็นแก่ตัวใช้ความเร่าร้อนและสิทธิ์ความเป็นเจ้าของเข้าครอบงำพร้อมคำขู่ว่าหากเธอขัดขืนจนเขาเกิดความหวงระแวง เธออาจจะต้องเจ็บตัว บทพิสูจน์ความรักครั้งใหม่ที่เต็มไปด้วยความเอาแต่ใจและพันธนาการที่เธอไม่อาจหลีกหนีได้จึงเริ่มต้นขึ้น
ตอน
อ่านเลย
แชร์