อย่ายุ่งกับมันอีก! หัวใจของนายกูกำลังจะหันกลับมาหาคุณ

ภายในคฤหาสน์เฉิงหัว

ชายคนหนึ่งมองหญิงสาวบนเก้าอี้ด้วยสายตาเต็มไปด้วยความหลงใหล ปลายนิ้วของเขาไล้ไหล่ของเธอเบาๆ เพื่อบีบนวด แต่ก็ไม่กล้าเกินเลยแม้แต่น้อย

"คุณโจว สบายดีไหมครับ ?"

โจวซีเอนตัวในอ้อมกอดของชายคนหนึ่งอย่างเกียจคร้านและตอบเสียงเบาๆ ว่า "อืม"

"เฮ้อ"

ฉินซางเห็นภาพนี้แล้วขมวดคิ้ว "กู้หลางเยี่ยนกำลังจะกลับประเทศแล้ว เธอก็ยังทำตัวอย่างนี้อยู่เหรอ ?"

โจวซีไม่แม้แต่จะเงยตาขึ้น มองข่าวที่ปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์ด้วยท่าทีไม่สนใจ

ในภาพถ่าย สามีในนามของเธอกำลังโอบเอวหญิงสาวด้วยท่าทีอ่อนโยน ทั้งสองใกล้ชิดกันในยามค่ำคืน แสดงถึงบรรยากาศที่โรแมนติก

มุมที่นักข่าวถ่ายภาพนั้นดีเยี่ยม ดูมีความโรแมนติกแต่ไม่ลามก

เขากลับประเทศแล้ว แต่ก็ไม่ได้บอกเธอ

กลับเป็นเธอที่ได้รับเซอร์ไพรส์แบบนี้

โจวซีปิดโทรศัพท์ทันที

เธอเงยหน้าขึ้น นิ้วมือขาวบางรับองุ่นจากผู้ชายที่ยื่นมาให้ด้วยท่าทีไม่ใส่ใจ

"เราสองคนก็แค่ใช้ชีวิตตามใจตัวเอง"

ทั้งเมืองหรงเฉิงรู้ดีว่าเธอกับกู้หลางเยี่ยนต่างคนต่างใช้ชีวิต เป็นคู่สามีภรรยาที่มีชื่อเสียงเพียงแค่ในนาม นอกจากบางครั้งที่ต้องแสดงบทบาท เธอกับเขาไม่ยุ่งเกี่ยวกัน

เขาจะมีสิทธิ์มายุ่งกับเธอได้ยังไง ?

ฉินซางไม่ตอบกลับ

โจวซีปล่อยตัวเต็มที่ ดื่มสนุกสุดเหวี่ยง

เธอสั่งเหล้าหลายแก้วและดื่มจนหมด

ระหว่างทาง เธอดื่มจนเมาและเข้าไปในห้องน้ำ

เมื่อออกจากห้องน้ำ ชายหน้าตาดีคนหนึ่งยื่นมือมาหาเธอ "คุณโจว ต้องการให้ผมส่งคุณกลับห้องไหมครับ ?"

ดวงตาของชายคนนั้นเย็นชาเหมือนดอกท้อในความทรงจำของเธอ

โจวซีหยุดชะงัก เธอลูบหน้าเขาเบาๆ แล้วหัวเราะ "ได้สิ ถ้าดูแลฉันดีๆ อยากได้อะไรก็ได้"

เธอกำลังจะจับมือชายคนนั้น แต่ร่างสูงใหญ่ก็เข้ามาขวางทาง

ชายที่ช่วยเธอตกใจ "คุณครับ..."

โจวซีเพิ่งเงยหน้าด้วยความงง เธอยังไม่ทันเห็นใบหน้าของชายคนนั้น ข้อมือของเธอก็ถูกจับแน่นและร่างทั้งหมดของเธอก็ถูกดึงเข้าสู่อ้อมกอดที่เย็นชา

เสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้นข้างหู

"บอกผู้จัดการของคุณว่า ผมจะพาเธอไปเอง"

ชายคนนั้นแค่ยกตาขึ้นเบาๆ ร่างสูงใหญ่ของเขาโอบร่างของโจวซีและเดินออกไป

ข้อมือของเธอถูกจับจนแดง และเธอเดินสะดุดตามชายคนนั้นไปจนถึงที่นั่งข้างคนขับ

ความเจ็บปวดทำให้เธอรู้สึกตัวขึ้นเล็กน้อย

เธอหันกลับมาเห็นคนที่เป็นต้นเหตุขึ้นรถแล้ว แสงไฟในรถส่องไปที่ใบหน้าคมของเขา

เขาสวมเสื้อเชิ้ตที่ปรากฏในข่าว ปลดกระดุมบนออกสองเม็ด ดวงตาทรงเสน่ห์ภายใต้แว่นเงินดูเย็นชาและชวนให้หลงใหล

เขาดูสุภาพ แต่มีความลับภายใน แต่ภายในกลับเป็นคนที่มีด้านมืด

โจวซีเบ้ปาก

แต่ทันใดนั้น เธอถูกยกขึ้น

ชายคนนั้นใช้แขนยกเธอขึ้นวางบนตัก

เธอสวมกระโปรงเอวสูง ร่างกายแนบชิดกับกางเกงสูทของเขา ความเคลื่อนไหวสร้างความอึดอัดและโรแมนติก

โจวซีขยับตัวด้วยความไม่สบายใจ

แต่เขากลับจับเอวบางของเธอไว้ ปลายนิ้วเย็นจับเนื้ออ่อนที่เอว ทำท่าทางเหมือนจะลวนลาม

"คุณนายกู้ใช้ชีวิตตามใจตัวเองดีนะ"

เสียงทุ้มเย็นดังขึ้น

โจวซีใจเต้นแรง

เธอเงยหน้าขึ้นพบว่าเขากำลังมองเธอด้วยความหมายไม่ชัดเจน เขาก้มลงและลดเสียงลง "กล้าหาคนอื่นแทนสามีเลยเหรอ"

โจวซีไม่ตกใจ "ฉันก็มีความต้องการ สามีไม่สามารถเติมเต็มได้ ก็ต้องหาด้วยตัวเอง"

"หมายความว่า ฉันขาดเธอเหรอ?"

เขาค่อยๆ ปลดแขนเสื้อ ปลายนิ้วยาวถอดเสื้อสูทออกจากตัวเธอ

ดวงตาที่ดูสง่างามเต็มไปด้วยความปรารถนา

ความหมายชัดเจน

คิดดูแล้ว

พวกเขาห่างเหินกันมานาน

โจวซีไม่ปฏิเสธ

พื้นที่ในรถแคบ

กู้หลางเยี่ยนยังคงทำให้เธอลำบากได้

เธอพิงพวงมาลัย เหงื่อท่วมตัว เสียงครางต่ำของเธอสะท้อนในรถ

"จริงๆ เลย"

เสียงของเขาแหบพร่า

สายตาของเขามืดลง จับข้อมือเธอเปลี่ยนท่าอีกครั้ง

ใกล้จะเสร็จสิ้น เมื่อโจวซีรู้สึกเหมือนขึ้นมาจากน้ำ

เธอไม่แม้แต่จะขยับนิ้ว

เธอสวมเสื้อสูทของกู้หลางเยี่ยน นั่งอยู่บนเบาะ

นิ้วของเธอเผลอไปสัมผัสกระเป๋าในเสื้อสูทแล้วหยิบกล่องเล็กๆ ออกมา

โจวซีหยุดชะงัก มองเห็นว่ามันเป็นกล่องเข็มกลัด

เธอถอนหายใจอย่างไม่รู้ตัว

บนกล่องมีคำว่า "เจาเจา" ปรากฏอยู่

เห็นได้ชัดว่าเป็นของสั่งทำ

"คุณกู้นี่โรแมนติกจริงๆ"

โจวซีเปลี่ยนสีหน้าและมองไปทางอื่นอย่างเย็นชา

ทุกคนรู้ดีว่ากู้หลางเยี่ยนมีคนรักที่เขาโปรดปรานอยู่ข้างนอก

ลูกที่เกิดจากความสัมพันธ์นอกสมรสของตระกูลลู่ น้องสาวต่างแม่ของเธอ ลู่เย่วหวู่

ครั้งนี้เขาไปต่างประเทศเพื่อรักษาเธอ

กู้หลางเยี่ยนไม่สนใจว่าเธอจะคิดยังไง แค่เหลือบมองแล้วพูดเบาๆ ว่า "ถ้าชอบ บอกเลขาเตรียมอีกชุดให้"

นิสัยของกู้หลางเยี่ยนเป็นแบบนี้เสมอ

เรื่องเล็กๆ เขามักจะใจกว้าง

โจวซีหลุบตาลง รู้สึกว่าไม่มีความหมาย

เธอเก็บเข็มกลัดกลับไป มองด้วยสายตาที่ไม่สนใจและไม่อิจฉา

"ไม่ต้อง ฉันไม่เคยใส่เสื้อเหมือนใคร"

โจวซีเชื่อว่าไม่ควรใส่เสื้อเหมือนใคร รวมถึงไม่ควรมีผู้ชายคนเดียวกัน

ยิ่งไปกว่านั้น ของที่เป็นของลู่เย่วหวู่!

ไม่นานนัก ลู่เย่วหวู่ก็โทรมา

เสียงหวานอ่อนโยนดังจากโทรศัพท์

"พี่เยี่ยน ขอบคุณที่ส่งฉันไปผ่าตัดที่ต่างประเทศ ไม่งั้นฉันคงไม่รอด ฉันไม่รู้จะขอบคุณยังไงดี..."

"เธอไม่เป็นไรก็ดีแล้ว"

กู้หลางเยี่ยนตอบสั้นๆ

โจวซีเล่นกับเล็บใหม่ของเธอ พูดเสียดสีโดยไม่สนใจ "ตอบแทนไม่ได้ ก็ตอบแทนด้วยตัวเองสิ คุณชอบรับของคนอื่นมา ทำให้พี่เขยกลายเป็นสามีได้ตามใจฉันยังอยากให้เลย!"

ลู่เย่วหวู่ก็เคยพยายาม

ตอนที่เธอแต่งงานกับกู้หลางเยี่ยน ลู่เย่วหวู่พยายามฆ่าตัวตายเพื่อทำลายการแต่งงานนี้

แต่สุดท้ายก็ไม่กล้ากระโดดลงจากชั้น 14

ไม่แน่ว่าลู่เย่วหวู่อาจจะประสบความสำเร็จในตอนนั้น

โจวซีรู้สึกเสียดายแทนเธอ ลู่เย่วหวู่ได้ยินเสียงของโจวซี เธอจงใจพูดเสียงสูงขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน "พี่เยี่ยน คุณเหนื่อยมาก พี่สาวรู้แล้วจะไม่พอใจไหม? คุณอย่าทำลายความสัมพันธ์ของคุณเพื่อฉันเลย ฉันรู้ว่าพี่สาวเกลียดเรื่องของแม่โจวมาก แต่แม่โจวก็เสียชีวิตไปนานแล้ว ทำไมยังต้องโกรธฉันอีกล่ะ?"

"ลู่เย่วหวู่ สิ่งที่เธอเห็นว่ามีค่า ในสายตาฉันไม่มีความหมาย!" โจวซีไม่โกรธ น้ำเสียงของเธอสงบ "เธอพูดเรื่องไร้สาระอีกคำ ฉันรับรองว่าทุกคนจะเห็นเธอในสภาพนั้น"

สีหน้าของเธอเยือกเย็น ลู่เย่วหวู่หยุดพูด ไม่กล้าบ้าอีก

"เธอพักผ่อนก่อน พรุ่งนี้ค่อยพูดกัน"

กู้หลางเยี่ยนวางสายอย่างรวดเร็ว เขามองโจวซีอย่างมีนัย "นิสัยแรงนะ"

โจวซีไม่ตอบอะไร เธอหลุบตาลงซ่อนความมืดและเย็นชาในดวงตา

ถ้าเธอนิสัยแรงจริงๆ กระดูกของลู่เย่วหวู่คงถูกเธอทิ้งไปนานแล้ว

เธอแต่งงานกับกู้หลางเยี่ยนมาสามปี ไม่เคยเสียใจอะไร

ยกเว้นที่เสียใจที่ตอนนั้นให้แม่เห็นลู่เย่วหวู่ขู่ฆ่าตัวตาย และปล่อยให้ลู่เย่วหวู่กับลู่ซานหยวนบ้าต่อหน้าแม่ จนทำให้แม่เสียชีวิต

เธอย้ายออกจากบ้านลู่ เปลี่ยนนามสกุลเป็นโจว รับช่วงต่อบริษัทโจว แต่ก็ไม่เคยหยุดหวังว่าในวันหนึ่งจะเห็นลู่เย่วหวู่มาขอโทษแม่ของเธอ

แต่สิ่งที่เธอไม่คาดคิดคือ เธอได้รับการปกป้องจากกู้หลางเยี่ยนต่อเนื่องถึงสามปีเต็ม