เมื่อรักดับ แค้นก็เริ่ม
ตอน 3
เจ้าสัวธนินท์เคยเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของเดวิดที่โรงเรียนกฎหมาย คารินเป็นเหมือนเงาตามตัวเดวิดมานานก่อนที่เราจะแต่งงานกันเสียอีก เธอไม่เคยปิดบังความหลงใหลที่มีต่อเขา และฉันคงโกหกถ้าบอกว่ามันไม่เคยทำให้ฉันรำคาญใจ
“เธอก็แค่เด็กน่า เอวา” เดวิดจะพูด พลางหัวเราะ “พ่อของเธอมีความสำคัญกับฉัน ฉันต้องทำดีกับเธอ มันไม่มีอะไรหรอก”
ฉันเคยเชื่อเขา... ฉันเคยไว้ใจเขา แม้กระทั่งตอนที่เขายืนอยู่ในศาลและเรียกฉันว่าเป็นแม่ที่ประมาทเลินเล่อ เป็นผู้หญิงฮิสทีเรีย เป็นอาชญากร ฉันเคยเชื่อว่ามันต้องมีเหตุผลอื่น มีความจริงบางอย่างที่ซ่อนอยู่ที่ฉันมองไม่เห็น
ตอนนี้ฉันเห็นมันทั้งหมดอย่างชัดเจนและน่าสะพรึงกลัว ความสัมพันธ์ของพวกเขาคงดำเนินมานานหลายปีแล้ว
คืนนั้นฉันทนนอนบนเตียงของเราไม่ไหว ฉันเอาผ้าห่มไปขดตัวอยู่บนพื้นเย็นๆ แข็งๆ ในห้องที่ว่างเปล่าของลีโอ กลิ่นสีทาใหม่ที่ยังไม่จางหายฉุนและปลอดเชื้อ
ช่วงหนึ่งของคืน ฉันคงเผลอหลับไป เมื่อฉันตื่นขึ้น มีผ้าห่มอีกผืนหนึ่ง เป็นผ้าแคชเมียร์นุ่มๆ จากเตียงของเรา ห่มอยู่บนตัวฉัน
เดวิด...
ท่าทีนั้นช่างเหมือนกับผู้ชายที่ฉันเคยแต่งงานด้วย ผู้ชายที่จะห่มผ้าให้ฉันถ้าฉันเผลอหลับบนโซฟา ชั่วขณะหนึ่ง หัวใจของฉันเจ็บแปลบด้วยความเจ็บปวดจากเงาของสิ่งที่เราสูญเสียไป
แล้วความขมขื่นก็กลับมา เขายังคงเล่นละครอยู่ นี่เป็นเพียงอีกหนึ่งการกระทำที่คำนวณมาอย่างดีในเกมที่บิดเบี้ยวและยาวนานของเขา
ฉันผลักผ้าห่มออกไปราวกับว่ามันปนเปื้อน มันกองอยู่มุมห้อง
มือถือสำรองของฉันสั่น ข้อความจากเชอร์รี่
*มีความคืบหน้า คนขับรถเก่าของคารินยอมคุยด้วยแล้ว อาจจะมีข้อมูลเรื่องรถวันนั้น เธอลองหาอะไรในบ้านดูนะ ระวังตัวด้วย*
ฉันมองไปที่ห้องนอนใหญ่... ไปที่ห้องทำงานของเดวิด ใช่... ฉันจะหาอะไรบางอย่างให้เจอ
ฉันลงไปข้างล่าง เสียงหัวเราะร่าเริงทำให้ฉันหยุดอยู่ที่เชิงบันได
คารินอยู่ที่นั่น... ในครัวของฉัน เธออยู่ในอ้อมแขนของเดวิด ศีรษะของเธอเอนไปข้างหลังหัวเราะอย่างมีความสุข เขากำลังจูบที่คอของเธอ และรอยลิปสติกสีแดงสดบนผิวของเขาเหมือนเป็นตราประทับ
ฉันกำราวบันไดจนข้อนิ้วขาวซีด ภาพนั้นเหมือนหมัดที่ชกเข้าที่ท้อง
“คาริน” ฉันพูด เสียงเกร็ง “เธอมาทำอะไรที่นี่?”
เดวิดหันมา ดึงตัวออกจากเธอเล็กน้อย เขามีท่าทีอึดอัดใจ
“เอวา... คารินแค่... เธอช่วยดูแลบ้านเยอะมากตอนที่เธอไม่อยู่”
“เธอก็ไปเยี่ยมฉันที่คุกด้วยนะ” คารินเสริม เสียงหวานจนน่าคลื่นไส้ “แล้วเธอก็ไปหาลีโอทุกปีในวันเกิดของเขา เรายังจัดพิธีให้เธอเป็นแม่ทูนหัวของเขาด้วยใช่ไหมจ๊ะ เดวิด?”
เลือดในกายฉันเหมือนไหลย้อนกลับ มันพุ่งขึ้นไปที่ศีรษะร้อนผ่าวและเวียนหัว
“แกไม่มีสิทธิ์” ฉันเค้นเสียง “แม้แต่จะเอ่ยชื่อเขา... ฆาตกรไม่มีสิทธิ์ที่จะไว้อาลัยให้กับคนที่ตัวเองฆ่า”
เดวิดไม่สบตาฉัน เขามองไปที่จุดหนึ่งเหนือไหล่ของฉัน “เราให้พระทำพิธีให้แล้ว เอวา เราคิดว่ามันจะทำให้เขาสงบสุข”
โลกทั้งใบเงียบงัน อากาศเต็มไปด้วยความน่าสะพรึงกลัวจากคำพูดของเขา เลือดของฉันเหมือนกลายเป็นเศษน้ำแข็งที่ขูดอยู่ข้างในเส้นเลือด ฉันเจ็บปวดมากจนพูดไม่ออก
คาริน เมื่อเห็นชัยชนะของเธอ เดินเข้ามาหาฉัน ถือช่อดอกลิลลี่ กลิ่นหอมฉุนของมันทำให้ฉันขนลุก
“ยินดีด้วยนะที่ออกมาได้ เอวา” เธอพูดเสียงออดอ้อน “กับการเริ่มต้นชีวิตใหม่”
ฉันตบดอกไม้ออกจากมือเธอ กลีบดอกไม้กระจายเกลื่อนพื้น ฉันอยากจะกรีดร้อง อยากจะฉีกเธอเป็นชิ้นๆ แต่ฉันเหนื่อยเกินไป ว่างเปล่าเกินไป
“ดูโทรมจังเลยนะ” คารินพูด ดวงตาของเธอเป็นประกาย “นักโทษหมายเลข 734 สงสัยชีวิตในคุกคงไม่ถูกกับทุกคนสินะ”
หมายเลข... หมายเลขของฉัน
“ค่ะ” ฉันตอบโดยอัตโนมัติ
การตอบสนองนั้นเป็นปฏิกิริยาตามเงื่อนไขที่ถูกตอกย้ำมาตลอดสามปีของการขานชื่อและนับจำนวน
คารินหัวเราะออกมาเสียงแหลมอย่างผู้มีชัย “โอ๊ย ฉันก็แค่ล้อเล่น! เธอเนี่ยอ่อนไหวจัง”
คิ้วของเดวิดขมวดมุ่น “คาริน พอได้แล้ว”
“โอ๊ย หยุดน่า คุณ” เธอพูด พลางตีที่อกเขาเบาๆ อย่างหยอกล้อ พวกเขาจีบกันต่อหน้าฉัน เป็นการแสดงความใกล้ชิดที่สบายๆ และโหดร้าย
ฉันนึกถึงกล่องชุดชั้นในในโต๊ะข้างเตียงของฉัน ความเย็นชาในจิตวิญญาณของฉันแข็งตัวเป็นก้อนน้ำแข็ง
เย็นวันนั้น ฉันไปพบเชอร์รี่ที่ร้านอาหารเล็กๆ เงียบๆ ในเมือง ความทรมานนี้ต้องหยุดลง ฉันต้องหนีไปจากพวกเขา แต่ฉันไม่สามารถจากไปโดยไม่มีความยุติธรรมให้ลีโอ
“เธอดูแย่มากเลย เอวา” เชอร์รี่พูด ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล เธอยื่นแก้วน้ำมาให้ฉัน
“เธอควรจะมาอยู่กับฉันนะ เธอจะอยู่ในบ้านหลังนั้นกับเขาไม่ได้”
“ไม่” ฉันพูด เสียงหนักแน่น “ฉันต้องอยู่ มันเป็นทางเดียวที่จะหาหลักฐานได้ ยิ่งฉันอยู่ใกล้พวกเขามากเท่าไหร่ก็ยิ่งดี”
ทันใดนั้น ประตูร้านอาหารก็เปิดออก และเสียงที่คุ้นเคยและน่ารำคาญก็ดังแทรกเสียงจอแจในร้าน
คาริน... เธอกำลังจูงมือลูกชายของเธออยู่
สายตาของฉันจับจ้องไปที่เด็กชายโดยไม่รู้ตัว เขามีท่าเดินเหมือนเดวิด เขาดูเหมือนลีโอมากในวัยนั้น
คารินเห็นฉันมอง เธอจึงดึงเด็กชายไปไว้ข้างหลัง ปกป้องเขาราวกับว่าฉันเป็นสัตว์ประหลาด
แล้วเธอก็พูดขึ้น เสียงดังพอให้คนทั้งร้านได้ยิน
“อยู่ห่างๆ ผู้หญิงคนนั้นไว้นะลูก... เขาเป็นฆาตกร เขาฆ่าลูกชายตัวเล็กๆ ของตัวเอง”
ร้านอาหารเงียบกริบ ทุกสายตาหันมามองฉัน คารินเดินมาที่โต๊ะของเรา ยิ้มอย่างพอใจ
“ว่าไง 734 ปรับตัวกับชีวิตข้างนอกเป็นไงบ้าง? อาหารอร่อยกว่าไหม? เตียงนุ่มกว่ารึเปล่า?”
คุณอาจจะชอบ
