เมียกึ่งสำเร็จรูป

เวลาค่อนข้างดึก ณ ร้านอาหารกึ่งผับย่านใจกลางเมือง สถานที่สังสรรค์ของเหล่านักธุรกิจและคนหนุ่มสาวที่ต้องการพบปะพูดคุยในบรรยากาศสบายๆ เสมือนนั่งคุยกันอยู่ที่บ้าน มีอาหารเครื่องดื่มบริการ มีบทเพลงเบาๆ ให้นั่งเพลินฟังสบาย แต่บุคคลที่ก้าวเข้ามาใหม่กลับตกเป็นเป้าสายตา โดยเฉพาะสาวๆ ทั่วทั้งร้านแทบจะมองเขาเป็นจุดเดียว

ด้วยเจ้าของร่างสูงมีใบหน้าหล่อจัดแต่เรียบเฉยนั้นเป็นหนึ่งในหนุ่มโสดที่สาวๆ ทั้งอำเภอหมายปอง แต่เขาไม่เคยสนใจใครมากถึงขนาดที่จะสานต่อในวันรุ่งขึ้น

กิตติศัพท์ ‘One Night Stand’ รู้กันในหมู่นักเที่ยว แค่คืนเดียวที่เทพบุตรจะโฉบเหยื่อ จากนั้นจบกัน แม้สาวๆ จะไม่อยากจบก็ตาม แต่วันรุ่งขึ้นเมื่อเจ้าหล่อนกลายเป็นคนแปลกหน้าที่เขาไม่เคยจดจำชื่อของพวกหล่อนได้ คนหน้าม้านก็จำต้องยอมเพราะนั่นคือเงื่อนไขตั้งแต่ก่อนขึ้นเตียง

ทว่านั้นก็เป็นเพียงเรื่องเล่าลือและอวดอ้างกันในกลุ่มสาวๆ ว่าเขาแซ่บมาก แต่หากจะให้ยืนยันว่าใครเคยได้กินเขาบ้างก็ไม่มีใครกล้า นั่นเพราะสังคมในอำเภอไม่ได้กว้าง ใครลูกใครหลานใครย่อมรู้จักกันหมด หากจะป่าวประกาศว่าถูกเขากินไปแล้ว โอกาสที่จะสานสัมพันธ์กับชายคนอื่นย่อมทำได้ยาก เพราะรสนิยมกินข้ามคืนใครเล่าอยากเปิดเผย นั่นจึงทำให้เขายังฮอตในกลุ่มสาวๆ ไม่เลิก

เรือนร่างสูงใหญ่ในเครื่องแต่งกายเนี้ยบตั้งแต่ศีรษะจดปลายเท้าทั้งที่เป็นเวลาค่ำมากแล้ว ทว่าเสื้อเชิ้ตสีเทาเนื้อดีก็ยังเก็บชายไว้ในกางเกงสแล็คยี่ห้อดังแพทเทิร์นหรูอย่างเรียบร้อย เขาก้าวมาหยุดอยู่ด้านในของตัวร้าน ดวงตาคมดุจเหยี่ยวมองหาคนที่นัดก่อนจะหันตามเสียงเรียกของคนที่เข้ามาทัก

‘วงศวัฒน์’ พยักหน้าว่าเข้าใจกับสิ่งที่พนักงานของร้านพูด ก่อนจะพารูปโฉมดุจพระเอกฮ่องกงเดินตามไปยังทิศทางที่พนักงานเดินนำ ไม่มีสักนิดที่จะปรายมองสาวๆ ที่จ้องเขาตาเป็นมัน เพราะค่ำคืนนี้เขามีเรื่องต้องคิดและก็หนักหนาพอดู

แกร๊ก...

แค่ถึงโต๊ะ เจ้าของร่างสูงที่ทรุดลงนั่งก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ พลางล้วงเอาพวงกุญแจรถยนต์ที่มีอู่ตี้เฉียนห้อยอยู่วางลงบนโต๊ะอย่างคนพยายามเก็บกลั้นอารมณ์ที่ใกล้จะระเบิดเต็มที่ ดวงตาคมมีแววขุ่นขึ้นเล็กน้อยตวัดมองเพื่อนๆ ที่มารออยู่ก่อนแล้ว และยังไม่ทันที่เพื่อนจะเอ่ยทักทาย วงศวัฒน์ก็คว้าแก้วเครื่องดื่มที่เพื่อนผสมไว้สาดใส่ลำคอทันที

“เฮ้ย! ไอ้หมี่เบาๆ หน่อย ร้านเขายังไม่ได้ปิดวันนี้หรอกว่ะ มีเหล้าให้มึงกินอีกหลายวัน เฮ้ย! ไอ้นี่ กูพูดแล้วยังไม่หยุดอีก”

‘คิงส์’ สบถห้ามเพื่อนด้วยน้ำเสียงไม่จริงจัง ออกจะแปลกใจด้วยซ้ำ เพราะวงศวัฒน์ไม่เคยมีอารมณ์กรุ่นแบบนี้มาก่อน เขาหันมองเพื่อนอีกสองคนที่มองวงศวัฒน์ด้วยอารมณ์เดียวกัน ก่อนจะสบสายตาพร้อมส่ายหน้า เป็นอันไม่รู้พอกันว่า ‘คุณชายเนี้ยบ’ อารมณ์ขึ้นเพราะเหตุใด เพราะปกติแล้วนั้นคุณชายเนี้ยบก็เนี้ยบสมฉายา

ตั้งแต่เครื่องแต่งกายจนถึงบุคลิก วงศวัฒน์แทบไม่เคยหลุดแอ็คฯ สักครั้ง หากไม่ใช่ตอนล่าเหยื่อเพราะเวลานั้นวงศวัฒน์ก็เสือดีๆ นี่แหละ แค่ปรายตามอง สาวๆ ก็พุ่งความสนใจไปที่พระเอกหน้าหยกกันหมด เพราะหล่อ รวย สะอาด ดูดีตั้งแต่หัวจดปลายเท้า หากวงศวัฒน์สนใจใครเป็นพิเศษก็ไม่เคยพลาด แต่วันนี้คุณชายเนี้ยบกลับหลุดแอ็คติ้ง

“เออว่ะ ไอ้หมี่... นี่ใจคอมึงจะเรียกพวกกูมานั่งดูมึงกินเหล้าเหรอ”

‘ไชโย’ ถามแต่วงศวัฒน์ก็ไม่ตอบ ดวงตาคมยังคงกรุ่นไปด้วยความโกรธ ไชโยจึงพยักหน้าให้ ‘นัท’ ถามบ้าง ในฐานะที่นัทเป็นเพื่อนกับวงศวัฒน์มายาวนานสุด น่าจะเข้าใจอารมณ์คุณชายเนี้ยบได้ดีกว่าเขาและคิงส์

“ไอ้หมี่ มึงเป็นอะไรของมึงวะ มึงเรียกพวกกูมา แล้วมึงไม่พูด เอาแต่แดกเหล้า พวกกูแก้ปัญหาอะไรให้มึงไม่ได้นะโว้ย! เดี๋ยวกูก็ต้องกลับแล้ว มีลงของตอนตีสอง”

นัทถามมองวงศวัฒน์หรือที่เพื่อนๆ เรียกว่า ‘ไอ้หมี่’ นิ่ง เขากล้าพูดคำแรงๆ ใส่วงศวัฒน์เพราะตั้งแต่จำความได้ก็เป็นเพื่อนกันแล้ว เพราะว่าครอบครัวของเขาทำร้านขายของส่งรายใหญ่สุดของอำเภอ ส่วนครอบครัวของวงศวัฒน์เป็นโรงงานทำเส้นหมี่ก่อนจะขยายเป็นเส้นก๋วยเตี๋ยวแทบทุกชนิด เมื่อพ่อแม่ทำธุรกิจที่เอื้อกัน แถมบ้านยังอยู่ติดกันด้วย ลูกๆ ก็เลยได้วิ่งเล่นกันตั้งแต่เด็ก

พอเข้าเรียนอนุบาล พวกเขาถึงได้รู้จักคิงส์ซึ่งเป็นลูกชายเจ้าของเต็นท์รถมือสอง และไชโยลูกชายเจ้าของตลาดสด จากนั้นตั้งแต่เด็กจนโตพวกเขาก็สนิทกันเรื่อยมา เรียน กิน เที่ยว และซนบ้างบางคราว

แต่ที่ซนน้อยกว่าใครเพื่อนก็ไอ้คุณชายเนี้ยบนี่แหละ

“สรุปว่ามึงจะบอกไหม ถ้าไม่บอก พวกกูก็จะได้แดกเหล้าต่อ อีกเดี๋ยวค่อยแยกย้าย มาแดกเหล้าแล้วนั่งหน้าเป็นตูด พวกกูไม่มีอารมณ์ง้อมึงนะโว้ย”

วงศวัฒน์วางแก้วเหล้า ปรายตามองเพื่อนรักทั้งสามคนก่อนจะถอนหายใจออกมาอีกหลายเฮือกใหญ่ จากนั้นก็ทิ้งตัวนั่งจมลงในโซฟา นั่นทำให้เพื่อนๆ มองหน้ากันเลิ่กลั่กเพราะนี่ไม่ใช่กิริยาที่คุณชายเนี้ยบเคยทำสักครั้ง

“ไอ้หมี่... มึงเป็นอะไร หนักหนาแค่ไหน มึงบอกพวกกูสิวะ” นัทถามและเพื่อนอีกสองคนก็ตื่นตัวเต็มที่

“พวกมึง...” วงศวัฒน์พูดไม่ออก แต่เมื่อเห็นสีหน้าเพื่อนๆ ที่ตั้งใจฟังกันมากนั่นก็ทำให้เขายิ้มออก แม้จะจางมากก็ตามที เพราะเพื่อนเป็นที่พึ่งให้เขาได้เสมอ และเขาก็คาดหวังว่าเพื่อนๆ จะมีทางออกให้เขาแน่

“คลุมถุงชน!”

“เออ... กูถึงได้กลุ้มอยู่นี่ไง”