ติดตาม
ตอน
แชร์
หน้าปกนวนิยาย กั้นรักร้ายนายน้ำแข็ง

กั้นรักร้ายนายน้ำแข็ง

เจมส์แอบซ่อนความรู้สึกที่มีต่อหนูดีไว้ภายใต้ท่าทีที่เย็นชา แม้ปากจะบอกว่าเธอเป็นเพียงแค่น้องสาว แต่การกระทำกลับสวนทางกับคำพูดอย่างสิ้นเชิง ขณะที่หนูดีเองก็มีเพียงเขาคนเดียวในหัวใจมาตลอด ทว่าเธอกลับไม่เคยได้รับโอกาสให้ก้าวข้ามกำแพงเข้าไปสัมผัสถึงความในใจของเขาได้เลย ร่วมลุ้นไปกับบทสรุปความรักของคนทั้งคู่จากจักรวาลทัณฑ์รักนายหัวร้าย ว่ากำแพงน้ำแข็งนี้จะพังทลายลงเพื่อให้พวกเขาได้เข้าใจความรู้สึกที่แท้จริงของกันและกันได้เมื่อไหร่
ตอน
แชร์

ตอน 2

พอเธอพึ่งเริ่มเข้ามหาลัยได้ช่วงแรกๆเจมส์ก็ต้องไปดูงานที่อิตาลีโดยคำสั่งของพฤกษ์เจ้านายของเขาเธอจึงมีโอกาสติดต่อกับเขาน้อยมากได้แต่ส่งของไปให้เขาบ้างเป็นระยะและไม่มีโอกาสที่จะได้คุยกันมากนักเนื่องจากเขาน่าจะไม่มีเวลาเท่าไรส่วนมากเขาจะติดต่อเธอมาคุยเรื่องค่าใช้จ่ายในการเรียนและการเป็นอยู่มากกว่าแต่โอกาสเจอหน้านั้นเกือบสี่ปีแล้วที่เธอไม่ได้เจอ

เมื่อรู้ข่าวว่าเร็วๆนี้เจมส์จะกลับมาอยู่ที่ไทยเพราะที่อิตาลีมีคนที่ไว้ใจได้ดูแลงานแทนแล้วเธอรู้สึกดีใจอย่างมากและเตรียมพร้อมที่จะต้อนรับพี่ชายที่แสนดีของเธอในการกลับมาครั้งนี้

ตลอดเวลาที่เธอใช้ชีวิตอยู่ในรั้วมหาลัยหนูดีเองมีหนุ่มหล่อโปรไฟล์ดีมาขายขนมจีบอยู่ไม่ขาดสายแต่เธอก็ไม่เคยชายตามองใครเพราะในหัวใจของเธอนั้นได้มอบให้กับพี่ชายผู้แสนดีของเธอไปหมดแล้ว

เจมส์กลับมาจากอิตาลีก็ตรงมาที่เพนท์เฮ้าส์หรูของเขาทันทีการทำงานของเขาที่โนนมันสิ้นสุดลงแล้วตอนนี้เขาก็ได้กลับมาชีวิตที่ไทยเสียทีเขาทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่มอย่างด้วยความล้าโดยที่ร่างกายท่อนบนเปล่าเปลือยและเต็มไปด้วยหยดน้ำเพราะพึ่งอาบน้ำเสร็จ

ข้าวของที่กองอยู่กลางเพนส์เฮ้าส์ข้างนอกห้องนอนตอนนี้เขายังไม่สนใจที่จะรื้อเก็บอะไรทั้งนั้นเพราะตอนนี้เขาต้องการที่จะพักผ่อนวันพรุ่งนี้หากมีเวลาก็ค่อยจัดการทีเดียว

วันต่อมา

“อ้าวหนูดีนั่นถือกล่องอะไรมาหรอ”

แพรวานั่งอยู่หน้าบ้านในช่วงสายของวันเห็นหนูดีเดินถือกล่องพะลุงพะลังเข้ามาก็ต้องถามว่าเธอถืออะไรมาด้วย

“อ่อ..เป็นโมเดลบ้านน่ะค่ะหนูดีเอามาเป็นของต้อนรับพี่เจมส์”

หนูดียืนยิ้มมองที่กล่องบอกกับคนเป็นพี่สาวไปว่าข้างในคือของที่เธอทำมาไว้เพื่อต้อนรับการกลับมาของเจมส์นั่นเองเธอมารอที่นี่เพราะคิดว่ายังไงเขาลงเครื่องมาแล้วก็ต้องเข้ามาในบ้านนี้แน่นอน

“คุณเจมส์กลับมาแล้วนะเค้าไม่ได้บอกหนูดีหรอตอนนี้น่าจะอยู่ที่เพนท์เฮ้าส์ที่XXXน่ะ”

แพรวาคิ้วขมวดเล็กน้อยว่าเจมส์ไม่ได้บอกกับหนูดีว่าเขามาแล้วหรือเพราะเธอรู้ข่าวตั้งแต่เมื่อคืนว่าเจมส์กลับมาแล้วแถมตอนเช้าสามีของเธอและลุกชายยังไปหาเจมส์ที่เพนท์เฮ้าส์อยู่เลย

“หรอคะหนูดีคิดว่าเขาจะมาวันนี้แล้วก็มาที่นี่เสียอีกงั้นเดี๋ยวหนูดีขอตัวก่อนนะคะ”

หนูดีมีสีหน้าแปลกใจอย่างเห็นได้ชัดเธอคิดว่าเขาจะกลับมาถึงเช้านี้เสียอีกเมื่อรู้ดังนั้นเธอจึงรีบขอตัวแพรวากลับทันที

“อ่อ...จ่ะ”

แพรวารู้ว่าหนูดีคงคิดถึงเจมส์มากแต่เจมส์เองก็ทำเหมือนไม่สนใจคนที่รอเลยสักนิดจะกลับเวลาไหนอะไรยังไงก็ควรจะแจ้งหนูดีให้รู้เรื่องบ้างเป็นเธอเจอผู้ชายแบบนี้เธอจะไม่ทนสนใจใส่ใจแบบนี้หรอกคงจะเลิกชอบไปนานแล้วล่ะ

“คุณพฤกษ์สวัสดีค่ะ”

หนูดีเห็นพฤกษ์เดินเข้ามาพร้อมลูกชายของเขาเธอก็มีเวลาทักทายแค่เดินผ่านเพราะใจเธออยู่ที่เพนท์เฮ้าส์ของเจมส์เรียบร้อยแล้ว

“อ้าวหนูดี...เธอจะรีบไปไหนหรอ”

พฤกษ์ไม่ทันได้ทักกลับหนูดีก็วิ่งไปที่รถของเธอเรียบร้อยแล้วจึงหันมาถามคนเป้นภรรยาว่าหนูดีจะรีบไปไหน

“รีบไปหาคุณเจมส์ไงคะ..หนูดีคิดว่าเจมส์จะมาที่นี่แพรเลยบอกว่าคุณเจมส์อยู่ที่เพนท์เฮ้าส์”

“อะไรนะ”

พฤกษ์สีหน้าเปลี่ยนเป็นตกใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินว่าหนูดีจะไปที่ไหนเพราะตอนนี้ที่ตรงนั้นมันค่อนข้างไม่เหมาะกับหญิงสาวอย่างหนูดีที่จะไปรู้ไปเห็นอะไรน่ะสิ

“มีอะไรหรือป่าวคะ”

แพรวาเห็นสีหน้าของสามีเธอค่อนข้างแปลกใจเลยต้องถามขึ้นด้วยสีหน้าสงสัยพร้อมชี้มืออย่างคาดคั้นคำตอบ

“คือที่เพนท์เฮ้ากำลังมีปาร์ตี้ของผู้ชาย”

พฤกษ์ตอบคนเป็นภรรยาเสียงอ่อยๆพร้อมก้มหน้างุด

“คือยังไงคะอธิบายค่ะแพรไม่เข้าใจ”

แพรวาเดินเข้ามาจ้องหน้าสามีของเธอใกล้ๆพร้อมคาดคั้นคำอธิบายเสียงแข็ง

“คือ..แบบ..ผู้หญิงเยอะอะไรแบบนี้”

ชายหนุ่มเงยหน้ามาคุยกับคนเป็นภรรยาด้วยสีหน้ากังวลและรู้ชะตากรรมว่าเรื่องนี้เขาจะต้องโดนหางเลขไปด้วยอย่างแน่นอน

“แล้วคุณก็พาลูกไปเนี่ยนะคะ”

แพรวาถึงกับถลึงตาใส่สามีของเธอที่พาลูกชายเธอไปที่ที่แบบนั้นได้อย่างไร

“แต่ผมไม่ได้ยุ่งอะไรนะแค่แวะไปพักเดียวแล้วก็อยู่แต่กับลูกด้วย”

พฤกษ์เองก็ไม่คิดว่าแจ็คนั้นจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับเจมส์แบบนี้เหมือนกันเรื่องนี้เขาไม่ได้รู้เรื่องด้วยสักนิดที่ไปก็เพราะอยากไปต้อนรับลูกน้องคนสนิทที่กลับมาก็เท่านั้นแล้วเขาก็รีบไปรีบกลับด้วย

“คุณพฤกษ์..ชิ”

แพรวาเดินหันหลังให้สามีของเธอด้วยความไม่พอใจ

“ผมไม่ได้ทำอะไรไม่ดีเลยนะแพรถามตาพุตได้เลย”

พฤกษ์เองก็ต้องเดินจูงลูกชายวัยสี่ขวบกว่าเดินตามคนเป็นภรรยาด้วยน้ำเสียงที่ออดอ้อน

“คุณพ่อมีสาวๆมานั่งใกล้ๆด้วยครับคุณแม่สวยมากเลย”

“อะไรนะ??”

แพรวาได้ยินลุกชายของเธอพูดจบก็หันหน้ามามองคนเป็นสามีด้วยท่าทีจะกินเลือดกินเนื้อแต่ก็ไม่อยากโวยวายทะเลาะกันต่อหน้าลุกเธอจึงเอกวิธีที่จะเดินหนีชายหนุ่มไปสงบอารมณ์ก่อน

“ตาพุต..ทำไมทำแบบนี้ล่ะลูก”

พฤกษ์ไม่อยากจะเชื่อว่าลูกชายของเขาจะเป็นคนที่สุมไฟเก่งเช่นนี้เรื่องผู้หญิงที่มานั่งใกล้ๆเธอมาเองต่างหากเขาไม่ได้เรียกใช้บริการแม้แต่น้อย

เพนท์เฮ้าส์

ติ้งง

“ใครกัน”

แจ็คเดินออกมาดูที่หน้าประตูพร้อมเปิดประตูโดยที่ไม่ได้มองที่ตาแมวก่อนอย่างไม่สบอารมณ์เพราะตอนนี้เขานั้นกำลังคั่วอยู่กับสาวๆหลายสิบคนในเพนท์เฮ้าส์ของเพื่อนเขาอย่างเมามัน

“สวัสดีค่ะพี่แจ็ค..เอ่อ”

หนูดียิ้มกว้างเมื่อเห็นว่ามีคนเปิดประตูให้เธอคิดว่าจะเป็นเจมส์เสียอีกแต่เมื่อเห้นว่าเป็นแจ็คเธอจึงรีบยกมือไหว้แอบหลบสายตาเล็กน้อยเพราะนั้นเปลือยท่อนบนใส่เพียงกางเกงยีนส์สีเข้มโชว์กล้ามแขนแกร่งและกล้ามหน้าท้องที่เห็นซิกแพกได้ชัดเท่านั้น

“เอ่อ...”

เมื่อเห็นว่าแจ็คยืนเบี่ยงให้เธอมองเห็นด้านในหนูดีถึงกับตาค้างเมื่อเห็นว่าคนที่ตัวเองเฝ้ารอที่จะมาหาเขานั้นตอนนี้กำลังนัวเนียอยู่กับผู้หญิงสองคนบนโซฟาโดยที่ไม่ได้ใส่เสื้อเช่นเดียวกับแจ็ค

คุณอาจจะชอบ

หน้าปกนวนิยาย ร้อยเล่ห์กลหัวใจ
9.2
“ไม่รู้เรื่องได้ยังไง ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ฉันคงไม่ถูกแม่บังคับให้ต้องแต่งงาน” “อ๋อ...หวงชีวิตโสด” ธีรนัยน์เสียงขลุกขลักในลำคอ “คนอะไรไม่เจียมสังขารเอาเสียเลย แก่จวนจะเข้าโลงอยู่แล้วยังทำตัวลอยชาย มุดห้องนี้ออกห้องโน้นอยู่ได้ นอนไม่หลับหรือไงถ้าไม่มีตุ๊กตามีชีวิตนอนเคียงข้างน่ะ” “ถามตัวเองดีกว่ามั้งลูกตาล เพราะฉันคนนี้ไม่อยู่ในห้องนอนให้เธอกอดไม่ใช่หรือไง เธอถึงได้หงุดหงิด จนต้องออกมาเดินตากลมชมดาวบนท้องฟ้าคนเดียวน่ะ” “เปล่า ฉันกำลังหาทางทำให้คุณล้มเลิกความคิดบ้าๆ นั่นต่างหากล่ะ ไม่เสียเวลามาคิดเรื่องไม่มีคนให้นอดกอดหรอกย่ะ” โชคดีที่ได้รู้เรื่องจากนิสากรมาก่อน ทำให้เธอพอมีเวลาคิดหาคำพูดโน้มน้าวใจให้สิงขรยกเลิกความคิด
หน้าปกนวนิยาย ดั่งมนต์ต้องใจ
8.8
จากความเกลียดชังที่ฝังรากลึกนำไปสู่ความขัดแย้งรุนแรงในชีวิตคู่ ยุรนันท์ปักใจเชื่อว่าปรียาพรแต่งงานกับเขาเพื่อหวังทรัพย์สินและยังประพฤติตนเหลวแหลกสวมเขาให้ตนเอง แม้เธอจะพยายามอธิบายหรือขอหย่าเพื่อยุติความเจ็บปวด แต่เขากลับมองว่าเธอมีเป้าหมายใหม่ ท่ามกลางอารมณ์โกรธแค้นที่ปะทุขึ้น ยุรนันท์ตัดสินใจใช้กำลังคุกคามเพื่อตีตราจองและพิสูจน์ความจริงในตัวภรรยาที่เขาเคยดูแคลนว่าไร้ค่า ปรียาพรต้องเผชิญกับพายุโทสะที่ไร้ทางสู้ในค่ำคืนที่ความหวาดกลัวปกคลุมทั่วหัวใจ
หน้าปกนวนิยาย เด็ก..บ้านนอก
8.0
เรื่องราวความรักสุดโรแมนติกที่เกิดขึ้นเมื่อชายหนุ่มผู้ใช้ชีวิตท่ามกลางความวุ่นวายในเมืองหลวงได้มีโอกาสพบเจอกับหญิงสาวชาวบ้านผู้มีเสน่ห์อันเรียบง่ายและจริงใจ ความแตกต่างของภูมิหลังและวิถีชีวิตกลับไม่ใช่กำแพงกั้น เมื่อหัวใจของหนุ่มกรุงเริ่มหวั่นไหวและตกหลุมรักในความอ่อนโยนของสาวบ้านไร่เข้าอย่างจัง นำไปสู่ความสัมพันธ์ที่แสนอบอุ่นท่ามกลางบรรยากาศธรรมชาติที่ช่วยหลอมรวมใจสองดวงให้กลายเป็นหนึ่งเดียวในนิยายรักร่วมสมัยที่ตราตรึงใจ
หน้าปกนวนิยาย กู๊ดบาย นายสุดที่รัก
9.0
หลังฟื้นจากอุบัติเหตุ เจียงหว่านฉือต้องใจสลายเมื่อสามีที่ใช้ชีวิตคู่ร่วมกันมาสามปีกลับเมินเฉยต่อเธอ เพื่อไปดูแลหญิงอื่นในห้องข้างๆ แถมเขายังข่มขู่จะส่งเธอเข้าคุกเพื่อปกป้องผู้หญิงคนนั้น เธอจึงตัดสินใจยุติความสัมพันธ์ที่แสนอดทนนี้ด้วยการขอหย่า พร้อมเรียกค่าเสียหายก้อนโตเป็นบทเรียนสุดท้าย เจียงหว่านฉือเลือกทิ้งอดีตที่โง่เขลาเพื่อกลับไปรับช่วงต่อมรดกมหาศาลของตระกูลตนเอง และเริ่มต้นชีวิตใหม่ในฐานะทายาทเศรษฐีผู้มั่งคั่งอย่างสง่างาม
หน้าปกนวนิยาย เปลวไฟแห่งรุ่งอรุณใหม่
8.0
ในวาระสุดท้ายของชีวิตที่แสนยาวนาน หญิงสาวคาดหวังคำบอกรักจากสามีผู้ซื่อสัตย์ แต่เขากลับถอนหายใจพลางสารภาพความในใจว่าเขารู้สึกเหนื่อยล้ากับการครองคู่ครั้งนี้ และโหยหาชีวิตเรียบง่ายกับหญิงสาวชาวประมงในอดีต ผู้ที่เคยช่วยชีวิตและหลอกว่าเป็นภรรยาของเขา แม้ในวันที่เขาจำความได้จะเลือกทิ้งผู้หญิงคนนั้นเพื่อกลับมาหาภรรยาตัวจริงและจัดงานแต่งที่ยิ่งใหญ่เพียงใด แต่ในวินาทีที่เธอกำลังจะจากไป เขากลับเอ่ยว่าเสียดายช่วงเวลาที่ไม่ได้เป็นเพียงชาวประมงนิรนาม
หน้าปกนวนิยาย คุณแม่ผูกขาด
7.9
“รักจัง” เมื่อหล่อนเหลือบมองก็เห็นสายตาเชื่อมหวานจนน่าขนลุก จนต้องจับหน้าเขาหันทางอื่นเสีย “อ้าว! มีแต่คนถูกมองจะหันหนี นี่พี่กลับจับหน้าผมหันซะงั้น” ไฟรัสพ้อปนหัวเราะ “เรื่องอะไรจะหันเองละ มันเมื่อยคอนะ” “เออรู้ว่าเมื่อยแต่ยังทำกับผัวได้ลงคอ เดี๋ยวปั๊ด! ข่มขืนผู้หญิงท้องซะเลย” “ไอ้บ้า ไอ้ลามก” หล่อนหัวเราะร่วนเมื่อถูกคนลามกจับโน่นคลำนี่ “ไฟรัส” จู่ๆ หล่อนก็หยุดหัวเราะแล้วเรียกชื่อเขา “ครับ” “ฉันชื่ออะไร” “หือ” ไฟรัสพลิกตัวนอนตะแคงเพื่อมองหน้าคนถามคำถามแปลกๆ จ้องตาเหมือนจะถามว่าพูดจริงหรือ ถามอย่างนั้นจริงหรือ “อือ มองดีๆ แล้วบอกสิ ฉันคือใคร” หล่อนพยักหน้าสำทับแล้วรอคำตอบ “ก็ผิงไง” เข็มหอมผลักเขาจนหงาย ก่อนลุกขึ้นไปอาเจียนในห้องน้ำ ไฟรัสตามไปยืนใกล้ๆ แต่ไม่ได้ช่วยลูบหลังหรือปลอบประโลมเช่นครั้งก่อน จนหล่อนต้องลุกขึ้นมาบ้วนปากที่อ่างล้างหน้าเอง พร้อมมองเขาอย่างตัดพ้อผ่านกระจกเงา ไฟรัสขยับมากอดเอวเอาไว้แน่น จูบกลางกระหม่อมแล้วพูดเหนือศีรษะหล่อนนั่นเอง “แพ้ท้องแปลกจริงลูกคนนี้ของแม่เข็ม โกรธนิดหน่อยก็อ้วกใส่ แถมแม่ยังความจำเสื่อมจำชื่อตัวเองไม่ได้ต้องถามจากพ่ออีก เฮ้อ” “ไอ้บ้า ใครบอกว่าฉันจำตัวเองไม่ได้” “ก็พี่ไง เห็นถามจังว่าตัวเองเป็นใคร” เขายิ้มใส่กระจกแต่มันทะลุเข้าตาหล่อนที่กำลังเปลี่ยนจากเขียวปัดเป็นแดงเพลิง “ก็” “พี่เข็ม เข็มหอม นางเข็มหอม กิลานิ วัฒนามงคล” “นายจำได้ตั้งแต่เมื่อไหร่” “ไม่ใช่จำได้ แต่ไม่เคยลืมต่างหาก”