ถูกบังคับให้เป็นนางบำเรอ? ฉันกลับแต่งงานกับพ่อของคนเลว

พี่สาวทายาทบริการชาแก่พ่อสามี

จากศาลาจิ้นซิ่วไปถึงเหวินฮั่นซวนที่ยงกั๋วกงพักอยู่ ต้องเดินเป็นเวลาถึงสองเค่อ

ตลอดทาง ฝ่ามือของกู้เซวี่ยร้อนจนแทบไหม้ นิ้วมือที่สัมผัสขอบกาน้ำเงินแดงและพองแล้ว คิดดูเถิดว่าฝ่ามือของนางจะถูกลวกเป็นอย่างไร

กู้เซวี่ยกัดริมฝีปากแน่น ถือกาน้ำชาไว้แน่น อยากจะรีบเดินให้ถึงที่หมายโดยเร็ว

กาน้ำชาใบนี้เป็นของพระราชทาน ใบชาก็เป็นของถวาย หากเกิดความผิดพลาด นางเอาชีวิตมาชดใช้ก็ยังไม่พอ

กู้วั่นหรูมองใบหน้าซีดขาวของกู้เซวี่ย รอยยิ้มยิ่งอ่อนโยนขึ้น ฝีเท้ายิ่งช้าลง

"น้องเหนื่อยแล้ว ฉันเตรียมชุดใหม่ไว้ให้เธอชุดหนึ่ง เย็นนี้ฉันจะให้เธอ"

กู้เซวี่ยตอบเสียงสั่น: "ขอบคุณภรรยาคุณชายผู้เยาว์"

ก่อนที่นางจะถูกส่งเข้าคฤหาสน์ คุณหนูเผยได้จับใบหูนางพร้อมบอกว่านับจากนี้นางจะเป็นบ่าวของพี่สาวแท้ๆ และเป็นสาวใช้ติดตาม ให้รู้จักลำดับชั้น ห้ามเรียกพี่สาวต่อหน้าสาธารณะ

กู้วั่นหรูพอใจมากที่กู้เซวี่ยเชื่อฟัง

"กู้เซวี่ย เธอวางใจเถิด รูปร่างหน้าตาของเธอดูดี คงมีวาสนาแน่ เดี๋ยวพอถึงหน้าประตูเหวินฮั่นซวน เธอก็กลับไปเถอะ"

"เจ้าค่ะ"

วาสนาอย่างนั้นหรือ?

แย่งชิงชีวิตของนางไป แล้วยังจะให้นางตายอย่างนั้นหรือ?

นางยอมให้มือถูกลวกเพื่อให้ได้หน้ากับยงกั๋วกง แต่กู้วั่นหรูยังจะให้นางกลับไปอีก?

ขออภัย พี่สาว

ไม่อาจเป็นไปตามที่ท่านปรารถนาแล้ว!

หยินจื่อเห็นกู้เซวี่ยเจ็บจนมีเหงื่อซึมออกมาที่หน้าผาก จึงถ่มน้ำลายใส่นางอย่างเกลียดชัง

"ภรรยาคุณชายผู้เยาว์แค่ให้เธอถือกาน้ำชาใบเดียว จะมาทำท่านาซนทำไม? ถ้าไม่ใช่เพราะภรรยาคุณชายผู้เยาว์ใจดีมีเมตตา พวกนางโลมอย่างเธอคงถูกโยนลงสระให้จมน้ำตายไปแล้ว จะได้ไม่ไปก่อเรื่องที่ไหน"

กู้เซวี่ยไม่พูดอะไร จ้องมองพื้นแน่นิ่ง กลัวว่าจะสะดุดล้มโดยไม่ตั้งใจ

กาน้ำชาพระราชทานบวกกับชากำนัล ทั้งสองอย่างล้วนเป็นข้ออ้างให้พี่สาวแท้ๆ มีเหตุผลที่จะจัดการนางด้วยวิธีโหดเหี้ยมที่สุด

ท่าทีของยงกั๋วกงยังไม่ชัดเจน หากเขาไม่ต้องการนาง...

นางยังมีประโยชน์ พี่สาวแท้ๆ จะไม่ทำลายใบหน้าหรือส่วนที่มองเห็นได้ของนาง

แต่เนื้อนุ่มที่มองไม่เห็น ช่องเล็บที่ถูกแทงด้วยเข็มปักดอกไม้นับสิบเล่ม รสชาตินั้นเรียกได้ว่าเป็นตายก็ไม่สู้

หยินจื่อเห็นนางไม่สนใจตนอีก ความโกรธที่ยังไม่ได้ระบายยิ่งพลุ่งพล่าน จึงตบท้ายทอยกู้เซวี่ยเต็มแรง

"จะมาทำท่า...อ๊า!"

"อ๊า!"

พร้อมกับเสียงร้องตกใจสองเสียง กู้เซวี่ยตัวโงกไปข้างหน้า

ในขณะเดียวกัน กาน้ำชาในมือก็หลุดลอยไปในอากาศ เห็นได้ชัดว่ากำลังจะตกใส่กู้วั่นหรูที่อยู่ข้างหน้า

กู้เซวี่ยกางแขนออกรวบกู้วั่นหรูเข้ามากอด ทั้งสองคนโงนเงนล้มลงไปบนพื้นพร้อมกัน

ข้างหูได้ยินเสียงร้องอย่างเจ็บปวดของหยินจื่อ

จินคุยก็กรีดร้องขึ้นมาเช่นกัน

กู้เซวี่ยพยุงกู้วั่นหรูลุกขึ้น แล้วหันไปมองด้วยกัน ทั้งคู่ตกใจ

อกเสื้อด้านหน้าของหยินจื่อมีไอร้อนลอยขึ้นมา คอและฝ่ามือถูกลวกจนแดงก่ำ นางกระโดดไปมาเหมือนกบ พร้อมร้องอย่างทรมาน

จินคุยก็ไม่กล้าแตะต้องตัวนาง ทำอะไรไม่ถูก

กู้วั่นหรูมองกู้เซวี่ยด้วยสายตาไม่เป็นมิตร

กู้เซวี่ยทำหน้าตกใจ กังวลจนน้ำตาแทบไหล

"ภรรยาคุณชายผู้เยาว์ เป็นความผิดของบ่าว พี่หยินจื่อตบท้ายทอยบ่าว บ่าวตกใจ ยืนไม่มั่น เห็นกาน้ำเงินลอยไปข้างหน้า บ่าวกลัวจะลวกภรรยาคุณชายผู้เยาว์ จึงรีบช่วยภรรยาคุณชายผู้เยาว์ไว้"

กู้วั่นหรูเชื่อ

น่าจะเป็นเพราะกู้เซวี่ยกระโจนมาช่วยตนหลบกาน้ำเงิน ส่วนหยินจื่อยืนอยู่ใกล้เกินไป จึงโดนกาน้ำพอดี

จินคุยรีบมองกู้เซวี่ย

นางเห็นชัดว่าตอนที่กู้เซวี่ยกระโจนไปหาภรรยาคุณชายผู้เยาว์นั้น นางใช้มือตบกาน้ำเงินที่ลอยอยู่กลางอากาศให้พุ่งไปทางหยินจื่อ

กาน้ำเงินเปลี่ยนทิศทาง ตกลงบนตัวหยินจื่อที่ยืนอยู่ข้างๆ พอดี

จินคุยมองมือของกู้เซวี่ยที่แดงพองเป็นตุ่มน้ำ ไม่พูดอะไร ก้มหน้าช่วยปัดเศษหญ้าและฝุ่นออกจากเสื้อผ้าของกู้วั่นหรู

กู้เซวี่ยเงยหน้ามองไปที่เหวินฮั่นซวนอย่างตื่นเต้น: "ภรรยาคุณชายผู้เยาว์ อีกไม่นานก็จะถึงเหวินฮั่นซวนแล้ว หากคนในเหวินฮั่นซวนเห็นพวกเราในสภาพยุ่งเหยิงไร้มารยาทเช่นนี้ แล้วเล่าลือออกไป คงไม่ดีแน่"

กู้วั่นหรูเห็นด้วยอย่างยิ่ง

ไม่อาจทำให้เรื่องสำคัญของสามีต้องเสียหาย

กู้วั่นหรูมองจินคุยที่ดูเหมือนไม้ท่อนอยู่บ้าง แล้วหันไปมองกู้เซวี่ยที่ว่าง่ายเหมือนกระต่ายขาว

"จินคุย เธอพาหยินจื่อกลับไปทายา" กู้วั่นหรูสั่งเสร็จ แล้วหันไปมองกู้เซวี่ย

"เธอตามฉันไปกราบไหว้ท่านพ่อสามี"

"เจ้าค่ะ"

กู้วั่นหรูเคยได้ยินสามีบอกว่า ภรรยาเอกของท่านพ่อเสียไปตั้งแต่เยาว์ และท่านรักภรรยาลึกซึ้ง

อีกเหตุผลหนึ่งคือ พระสงฆ์ที่มีชื่อเสียงได้ทำนายชะตาให้ท่าน บอกว่าท่านมีสังหารศาสตร์หนัก ชะตาแข็งฆ่าภรรยา ประกอบกับท่านคุมทัพรบที่ชายแดนมาตลอด จึงไม่คิดจะแต่งภรรยาใหม่

สามีนางเป็นบุตรของแม่ทัพใต้บังคับบัญชาของท่าน แม่ทัพผู้นั้นเสียชีวิตเพื่อช่วยท่าน ท่านจึงรับสามีของนางมาเป็นบุตรบุญธรรมฐานะบุตรชายคนโต

สามีของนางเชื่อมั่นว่า ตำแหน่งกั๋วกงจะต้องตกเป็นของเขาแน่นอน ดังนั้น เมื่อท่านพ่อกลับมาจากชัยชนะ เขาจึงให้นางไปปรนนิบัติท่านพ่อบ่อยๆ เพื่อให้ท่านพ่อรีบทูลขอพระราชทานตำแหน่งทายาทจากฮ่องเต้

กู้วั่นหรูเห็นกู้เซวี่ยซ่อนมือที่ถูกลวกไว้ในแขนเสื้อ ไม่อยากให้คนนอกเห็น

ช่างเป็นคนรู้ความ เชื่อฟัง

จึงถามด้วยความห่วงใย: "เจ็บไหม?"

"ไม่เป็นไร" กู้เซวี่ยทำหน้าตกใจ

เห็นท่าทางนอบน้อมของนาง กู้วั่นหรูก็พอใจมาก

เดินไปพลางยิ้มไปพลาง: "เธอก็รู้ หยินจื่อรับใช้ฉันมาตั้งแต่เด็ก เติบโตมาด้วยกัน มีความผูกพันลึกซึ้ง แต่เธอหวังดี กลัวว่าการถวายชาท่านพ่อจะเกิดข้อผิดพลาด เพราะเราเจริญรุ่งเรืองไปด้วยกัน ตกต่ำไปด้วยกัน เธออย่าโกรธเขาเลย"

กู้เซวี่ยตอบเสียงเบา: "พี่หยินจื่อยอมสั่งสอนบ่าว บ่าวขอกราบขอบพระคุณยิ่ง บ่าวต้องเรียนรู้วิธีปรนนิบัติผู้คนจากพี่หยินจื่อให้มากขึ้น"

กู้วั่นหรูเห็นนางเรียกตัวเองว่า "บ่าว" ไม่หยุด ยิ่งกว่าทุกวัน รู้สึกแปลกๆ

แต่นางก็คิดไม่ออกว่าผิดปกติตรงไหน อาจเพราะชินกับความต่ำต้อยของนางแล้ว

ตอนอยู่ที่คฤหาสน์ท่านโหว กู้เซวี่ยเพียงแค่เห็นนาง ก็จะนอบน้อมเรียกตัวเองว่าบ่าว ท่าทางต่ำต้อยจนสาวอนุคนอื่นๆ ในบ้านดูถูก ด่าว่านางเป็นไพร่

บางครั้งแม้แต่มารดานางยังทนไม่ได้ บอกว่าลูกสาวคนอนุนี้หน้าตาดีอย่างนี้ ทำไมถึงเหมือนกับมารดาของนาง มีกิริยาเหมือนทาสไปทั้งตัว ไม่อาจนำมาอวดผู้คนได้

กู้วั่นหรูทำหน้าตำหนิ: "เธอเป็นน้องสาวแท้ๆ ของฉัน ก็คือน้องสาวภรรยาของคุณชายผู้ใหญ่แห่งคฤหาสน์กั๋วกง ไม่จำเป็นต้องเรียกตัวเองว่าบ่าวตลอด ถ้าคนในคฤหาสน์กั๋วกงได้ยิน พวกเขาจะคิดว่าฉันทารุณเธอ"

กู้วั่นหรูรักษาภาพลักษณ์ความอ่อนโยน มีคุณธรรม มาตลอด

กู้เซวี่ยตอบรับด้วยดี: "พี่รักฉันมาตลอด คุณหนูก็หวังดีกับฉัน ฉันเป็นลูกอนุ ได้เข้าคฤหาสน์กั๋วกงมาทำงานรับใช้พี่สาว นับว่ามีบุญแล้ว อีกอย่าง ฉันได้ลงนามในเอกสารสถานะทาสไปแล้ว ก็เป็นบ่าวโดยแท้จริง"

กู้เซวี่ยรู้สึกปวดใจขณะพูด

นี่คือเอกสารสถานะทาสที่คุณหนูเผยบังคับให้นางเซ็น โดยอ้างว่าเพื่อให้พี่สาวสบายใจที่จะใช้งานนาง

เอกสารสถานะทาสอยู่ในมือของกู้วั่นหรู

ชาติก่อน นางไม่สามารถหลุดพ้นจากชะตากรรมอันขมขื่น

มารดาแท้ๆ ไม่รู้เรื่องการมีตัวตนของนาง คุณหนูและพี่สาวร่วมวันเกิดคนนี้เหยียบย่ำนางจนแหลก พ่อเลวไม่เคยมองนางด้วยซ้ำ

ช่างเรียกฟ้าฟ้าก็ไม่ตอบ เรียกดินดินก็ไม่รับ

กู้วั่นหรูยิ้มอย่างพอใจ: "จริงๆ แล้ว ฉันสงสารเธอมาก ตอนคุณหนูเผยบอกจะส่งเธอเข้าคฤหาสน์ ฉันยังทะเลาะกับนางเลย ฉันเป็นภรรยาเอก ถ้าวันหนึ่งสามีเกิดสนใจเธอ รับเธอเป็นอนุ เธอก็จะกลายเป็นบ่าวตลอดไปจริงๆ นั่นมันเหมือนผลักเธอลงนรกนี่"

กู้เซวี่ยชะงักเท้า ทำหน้าตกใจกังวล: "พี่...พี่สาว น้องเพียงปรารถนาจะรับใช้พี่สาวตลอดชีวิตก็พอใจแล้ว น้องไม่กล้าคิดถึงพี่เขยผู้สง่างามเลย"

ได้ยินดังนั้น กู้วั่นหรูรู้สึกสบายใจยิ่ง สุขใจที่สุด

กู้วั่นหรูยื่นมือไปคล้องแขนนาง: "น้องโง่จัง พี่จะทำร้ายเธอได้อย่างไร คุณหนูเผยส่งเธอเข้าคฤหาสน์กั๋วกง พี่ย่อมต้องหาอนาคตที่ดีให้เธอ"

ทั้งสองคนพูดคุยกันอย่างสนิทสนมเหมือนพี่น้องเป็นครั้งแรก เดินไปเดินมาก็มาถึงเหวินฮั่นซวนที่ยงกั๋วกงพักอยู่

มีองครักษ์มากมายเดินเข้าออกที่ประตู

กู้วั่นหรูและกู้เซวี่ยเพิ่งเข้าประตู ก็ได้ยินโจวชุนอวี๋ผู้จัดการใหญ่ของคฤหาสน์กั๋วกงถามคนรับใช้เสียงเบา

"สองชั่วยามแล้ว ยังหาของไม่เจอ? ต้องเป็นสาวใช้ในคฤหาสน์ขโมยแน่ จะหนีไปไหนได้?"

คนรับใช้หน้าเต็มไปด้วยเหงื่อด้วยความกังวล: "ท่านผู้จัดการใหญ่ ข้าน้อยให้แม่นมไปค้นตัวสาวใช้ทุกคนแล้ว"

หัวใจกู้เซวี่ยเต้นแรง พวกเขากำลังตามหาเสื้อนอนของท่านกั๋วกงใช่ไหม?

หูร้อนผ่าวโดยไม่รู้ตัว

นางดึงคอเสื้อขึ้นตามสัญชาตญาณ

วันนี้นางสวมเสื้อคอสูงสีเทาหลวมๆ ที่ห่อคลุมรอยช้ำบนคออย่างมิดชิด หากไม่มองใบหน้า ก็จะไม่เห็นความพิเศษใดๆ