รักห้าปี พังทลาย เพราะสายเรียกเข้า

ภาคินไม่เชื่อฉัน

ไม่เชื่อจริงๆ

เขาโทรมาอีกครั้งในเช้าวันรุ่งขึ้น “ไอย์ เอาจริงดิ มุกนี้ไม่ตลกแล้วนะ ย้ายไปอยู่กับภัสเนี่ยนะ คุณพ่อคุณแม่โทรมา พวกท่าน...งงไปหมดเลย พวกท่านบอกว่าภัสบอกว่าคุณสองคนจะแต่งงานกันจริงๆ”

ฉันนิ่งเงียบ ปล่อยให้เขาพูดไป ฉันนั่งอยู่ในครัวที่สว่างไสวของลภัส ถ้วยชาอุ่นๆ อยู่ในมือ ที่นี่สงบสุขดี

“ฟังนะ ผมรู้ว่าคุณโกรธ คุณหึงโคลอี้ หึงที่ผมให้ความสนใจเธอ แต่นี่มันเกินไปนะ แม้แต่สำหรับคุณ”

หึง เขาคิดว่านี่เป็นเรื่องหึงหวง เขาไม่รู้อะไรเลย

“ไอย์ ฟังอยู่รึเปล่า นี่มันบ้าไปแล้ว เรากำลังจะแต่งงานกัน คุณกับผม”

“ไม่ค่ะคิน” ฉันพูด เสียงสงบ “ฉันกับคุณภัสต่างหากที่จะแต่งงานกัน”

เขาหัวเราะเยาะ “เหรอ แล้วพรุ่งนี้ผมก็จะบินไปดวงจันทร์ล่ะสิ พอเถอะไอย์ เลิกเล่นละครได้แล้ว มันตลกอยู่แป๊บนึง แต่เดี๋ยวโคลอี้จะเริ่มถามแล้วนะ”

ฉันไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม ฉันแค่ปล่อยให้เขาหัวเสียอยู่กับความไม่เชื่อของเขา ปล่อยให้เขาคิดว่าฉันกำลังเล่นละคร มันเข้าทางฉันพอดี

เขาวางสายไปอย่างหงุดหงิด

ต่อมา มีข้อความเข้ามาอีก: “อีกนิดเดียวนะที่รัก นี่มันแค่ละคร คุณก็รู้ว่าเธอบอบบาง เดี๋ยวเราจะมาหัวเราะเรื่องนี้กันทีหลัง ผมสัญญา พอโคลอี้ดีขึ้น เราจะจัดงานแต่งงานของเรา ใหญ่กว่าเดิม ดีกว่าเดิม”

ฉันลบมันทิ้งโดยไม่ตอบกลับ

ฉันใช้เวลาช่วงเช้ากับลภัส คุยเรื่องแผนการแต่งงานจริงๆ พิธีเล็กๆ ที่สง่างาม เขาแนะนำสวนนงนุชที่พัทยา ฟังดูสมบูรณ์แบบ

ฉันพบว่าตัวเองกำลังมองเขา มองเขาจริงๆ ความเข้มแข็งที่เงียบขรึm ความฉลาดในแววตาของเขา วิธีที่เขาตั้งใจฟัง ฟังจริงๆ เวลาที่ฉันพูด

เขาไม่ใช่ภาคิน เขาไม่ฉูดฉาดหรือมีเสน่ห์แบบท่วมท้น เขา...มั่นคง เป็นของจริง

บ่ายวันนั้นฉันออกไปซื้อของขวัญให้ลภัส หนังสือหายากฉบับพิมพ์ครั้งแรกเกี่ยวกับประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรมที่ฉันรู้ว่าเขาต้องชอบ มันให้ความรู้สึกดี เป็นปกติด้วยซ้ำ

เมื่อฉันกลับมาที่บ้าน ภาคินก็อยู่ที่นั่น เขาใช้คีย์การ์ดเข้ามาเอง

เขายืนอยู่ในห้องนั่งเล่น สีหน้า得意的 ข้างๆ เขา บนพื้น มีถุงขยะใบใหญ่สองใบ

“นี่อะไรคะ” ฉันถาม

“อ๋อ แค่เก็บของเก่าๆ ของคุณบางส่วนออกจากที่ของผม” เขาพูดสบายๆ “โคลอี้ถามถึงของบางอย่างของคุณน่ะ ของใช้ผู้หญิงในห้องน้ำ เสื้อผ้าในตู้เสื้อผ้า ก็เลยบอกไปว่ามันเป็นของผู้เช่าคนเก่าแล้วก็เอาไปทิ้งซะ ง่ายกว่าเยอะ จะได้มีที่ให้เธอไง”

ของเก่าๆ ของฉัน ชีวิตของฉันกับเขา ถูกยัดลงในถุงขยะ

ถุงใบหนึ่งเปิดอยู่ ฉันเห็นมุมของรูปถ่ายในกรอบ – รูปเรายิ้มแย้ม ตอนไปเที่ยวอิตาลีด้วยกัน ชามเซรามิกเล็กๆ ที่ฉันทำเอง ซึ่งฉันใช้ใส่แหวนเสมอ เสื้อสเวตเตอร์แคชเมียร์ตัวโปรดของฉัน

เขากำลังโยนอดีตของเราทิ้งไปจริงๆ

“โคลอี้รู้สึกไม่ค่อยดีที่เห็นของคนอื่น” เขาพูดต่อ โดยไม่สนใจพายุที่กำลังก่อตัวในใจฉัน “ทำให้เธอรู้สึกเหมือนอยู่บ้านมากขึ้นถ้ามันมีแค่...เรา”

เรา เขาและโคลอี้

แล้วโคลอี้ก็ปรากฏตัวที่ประตู พิงแขนภาคิน เธอดูซีดแต่สวย ดวงตาโตและไร้เดียงสา

“อ้าว พี่ไอย์! สวัสดีค่ะ!” เธอพูดอย่างร่าเริง “พี่คินเพิ่งบอกว่าพี่ไอย์กำลังช่วยคุณภัสแต่งห้องใหม่ ใจดีจังเลยค่ะ!”

เธอมองไปที่ถุงขยะ “นั่นของเก่าเหรอคะ ดีจังเลยนะคะที่ได้ทิ้งของรกๆ ไป”

ฉันพยักหน้า พูดไม่ออก

ภาคินยิ้มให้เธอ “ใช่เลยจ้ะที่รัก”

แล้วเขาก็หันมาหาฉัน ขยิบตาอย่างรู้กัน “แค่เล่นตามบทบาทของเราใช่ไหม”

โคลอี้ ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากภาคิน เริ่มยืนกรานที่จะมี “ดับเบิ้ลเดท” และดินเนอร์ “ครอบครัว” เธออยากจะรู้จัก “แฟนของภัส” ให้มากขึ้น

เย็นวันหนึ่ง เราอยู่ที่ร้านอาหารหรูหราแบบดั้งเดิมที่ภาคินเลือกเพราะโคลอี้ “จำได้” ว่าชอบที่นี่ มันเป็นร้านประเภทที่ฉันว่าเสแสร้ง แต่ภาคินยิ้มแย้มตลอดเวลา เอาใจโคลอี้ทุกอย่าง

แอร์เย็นจัด โคลอี้ตัวสั่น “โอ๊ย หนาวจังเลยค่ะพี่คิน”

ทันที ภาคินถอดเสื้อสูทราคาแพงของเขาออกแล้วคลุมไหล่ให้เธอ “ดีขึ้นไหมจ๊ะที่รัก”

“ดีขึ้นเยอะเลยค่ะ” เธอพูดอย่างออดอ้อน ซุกตัวเข้าไปในเสื้อของเขา

ฉันมองพวกเขา ความรู้สึกห่างเหินแปลกๆ เข้ามาครอบงำ ภาคินเกลียดความหนาว เขาไม่เคยสละเสื้อแจ็คเก็ตของเขา สำหรับฉัน เขาจะแนะนำเสมอว่าฉันควรจะเอาเสื้อกันหนาวมาด้วย หรือไม่ก็ยื่นให้แบบไม่เต็มใจ พร้อมกับถอนหายใจที่ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเป็นภาระ

เขาสังเกตเห็นว่าฉันมองอยู่ แล้วส่งข้อความมาใต้โต๊ะอย่างรวดเร็ว ขณะที่โคลอี้กำลังเล่าเรื่องความทรงจำสมัยมัธยมกับภาคินให้ลภัสฟังอย่างมีชีวิตชีวา

ภาคิน: เธอขี้หนาวน่ะ แค่รักษาภาพลักษณ์ อย่าคิดมาก

ฉันไม่ได้ตอบ ฉันกำลังยุ่งอยู่กับการค้นพบความจริงบางอย่าง

ความรักสำหรับภาคิน ไม่ใช่สิ่งคงที่ มันคือการแสดง และกับโคลอี้ เขากำลังแสดงได้อย่างสมบทบาทระดับออสการ์ กับฉัน เขาแทบจะไม่คิดจะจำบทด้วยซ้ำ

เขาสามารถอุทิศตนอย่างลึกซึ้ง ทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่ เสียสละอย่างการสละเสื้อแจ็คเก็ตในร้านอาหารที่หนาวเย็นได้

只是不是为了我

ไม่เคยเป็นของฉันเลย

การตระหนักรู้นี้ไม่ได้นำมาซึ่งความเจ็บปวดครั้งใหม่ มันนำมาซึ่งความชัดเจนที่เยือกเย็นและแปลกประหลาด เขาไม่ได้แค่เลือกโCLอี้ในตอนนี้ ในทางหนึ่ง เขาได้เลือกความสามารถในการรักแบบนั้นกับเธอไปนานแล้ว สิ่งที่เขามอบให้ฉันเป็นเพียงเวอร์ชันเจือจาง เป็นความเคยชินที่สะดวกสบาย

ทันใดนั้น บริกรที่รีบเดินผ่านไปก็สะดุดล้ม ถาดที่เต็มไปด้วยกาแฟร้อนๆ ปลิวว่อน