กามเทพคุกคามรัก

“ปะ เปล่าค่ะ เชยเต้นอย่างเดียว” อบเชยตอบเสียงสั่น

ดีแลนมองอบเชยปราดเดียว ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เขาเหยียดยิ้มสมเพช และนั่นทำให้อบเชยเจ็บจี๊ด

“สภาพอย่างเธอ คงไม่มีผู้ชายมองหรอกมั้ง” หญิงสาวน้ำตาตก เธอกลั้นแรงสะอื้น ฝืนตอบดีแลนด้วยเสียงสั่นพร่า

“เชยรู้ค่ะ”

“รู้ก็ดีแล้ว เอานี่แล้วกลับบ้านไปซะ” ดีแลนหยิบกระเป๋าสตางค์จากกระเป๋ากางเกงด้านหลัง ควานหาเศษสตางค์ที่ตนเองพกไว้ ยัดใส่มืออบเชยทั้งหมด

หญิงสาวกำมือแน่น มองเศษเงินที่คนตรงหน้ายัดเหยียดให้ผ่านม่านน้ำตาที่ไหลเอ่อออกมา

“ขอบคุณค่ะ เชยขอไม่รับไว้นะคะ เชยขอตัวค่ะ ถ้าคุณดีจะพูดกับเชยแค่นี้”

หญิงสาวยัดธนบัตรยับๆ ใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อสูท เธอถอดสูทตัวนั้นออกจากลำตัว ยื่นส่งคืนให้ดีแลน รู้สึกเย็นวาบ เมื่อความอบอุ่นที่เคยห่อหุ้มตัวไว้ ห่างหายออกไป

ดีแลนยกมือกอดอก เขาไม่ได้ยื่นมือออกมารับสูทของตนเอง ดวงตาคมดุมองหญิงสาวตรงหน้านิ่งๆ

“เธอปีกกล้าขาแข็ง กล้าที่ปฏิเสธคำสั่งฉันแล้วเรอะ...อบเชย!!?”

ชายหนุ่มถามเสียงเรียบเย็น...แต่อบเชยรู้ดี ยิ่งดีแลนนิ่งเท่าไหร่ เขายิ่งคล้ายระเบิดปรมาณูมากเท่านั้น

“เปล่าค่ะ เชยไม่อยากติดหนี้บุญคุณคุณดีอีกแล้ว” อบเชยรีบปฏิเสธ

“เธอติดหนี้ฉันเยอะแล้ว จะเพิ่มอีกครั้งจะเป็นอะไรไปหล่ะ” ดีแลนตอบเสียงแข็ง

“นั่นแหละค่ะ ที่ทำให้เชยไม่อยากรับบุญคุณครั้งนี้ไว้” หนี้บุญคุณของดีแลน อบเชยคร้านที่จะชดใช้ เธอไม่อยากเป็นแค่ลูกหนี้ที่ต้องคอยตามใช้หนี้เขา อบเชยอยากเป็นตัวของตัวเอง ไม่มีหนี้บุญคุณต่อกัน เธออยากมองเขาในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง

“ทำยังกับว่า...เธอจะทำให้ตัวเองรวยขึ้นมาได้ โดยไม่ต้องคอยรับความช่วยเหลือของฉัน”

ดีแลนกล่าวเสียงแดกดัน สองคนแม่-ลูก ที่เขาเห็นมาตั้งแต่อบเชยตัวนิดเดียว ถึงแม้วันนี้หล่อนจะโตขึ้น แต่ต้นทุนของอบเชยไม่มี หล่อนไม่มีทางลืมตาอ้าปากได้ หากไม่ยอมให้เขาและครอบครัวช่วย

มารดาของอบเชย ทำขนมขาย รายได้แค่พอเลี้ยงปากท้อง ไม่มีทางขยับฐานะ จากคนยากจนให้เปลี่ยนเป็นมั่งมีขึ้นได้ เด็กอายุสิบเก้าปี ก็คงไม่มีทางหาเงินได้มากมาย จนกระทั่งทำให้ฐานะทางครอบครัวของหล่อนดีขึ้นเช่นกัน

“...” อบเชยไม่ได้ตอบ เธอเม้มปาก แย้งในใจแค่นั้น สักวัน...จะต้องมีสักวันที่เธอจะมองดีแลน โดยที่เขาจะมาดูถูกเธออีกไม่ได้

“อย่าบอกนะว่า...เธอ” หนุ่มลูกครึ่งผงะ... เขาหรี่ตามองอบเชยอีกครั้ง

ผู้หญิงสมัยนี้รักสบาย ทางลัดที่หล่อนจะรวยได้คือ...

“เชยขอตัวนะคะ เชยหายมานานแบบนี้ เดี๋ยวผู้จัดการจะหาเรื่องไล่เชยออก” อบเชยพูดรัวเร็ว เธอค่อยๆ ถอยหลังและออกตัววิ่ง จนดีแลนรั้งไว้ไม่ทัน อบเชยเหลือไว้แค่สูทของเขาที่กองอยู่บนพื้น

“@#%$#@&^^)(*&” ชายหนุ่มสบถยาวเหยียด เขายกมือทึ้งผมบนศีรษะ มองตามจนกระทั่งอบเชยหายลับเข้าไปในสถานที่เดิม

ดีแลนแค่นยิ้ม เขาคำรามในลำคอ อบเชยหาญกล้ากว่าที่เคยพบกันครั้งสุดท้าย เด็กสาวขี้อายคนนั้นหายไปไหน ที่เขาเห็นตอนนี้ คือผู้หญิงหัวดื้อที่กำลังทำให้เขาโมโหจนแทบกระอักเลือด

หล่อนโตแล้ว แถมยัง...

ดีแลนหยุดคิด เขาไม่กล้าคิดต่อ ชายหนุ่มรู้ดี อบเชยเย้ายวนแค่ไหน หล่อนสดสะอาด ผิวผ่องจนเขาแทบลืมหายใจ กลิ่นตัวของหล่อนยังหอมหวานเหมือนเดิม และกลิ่นหอมๆ นั่นแหละที่ทำให้ดีแลนไม่เป็นตัวเอง...เขาพยายามอยู่ห่างหล่อนเพื่อที่จะกดความพลุ่งพล่านเอาไว้ ไม่คิดว่าสถานการณ์ชักพา ทำให้เขากับอบเชยมาเจอกัน ในสภาพกลืนไม่เข้า คายไม่ออก เขาจะทนได้แค่ไหน หากอบเชยยังพยายามยั่วอยู่แบบนี้

เด็กบ้านั่นคงไม่รู้ตัว เขาอยากปล้ำหล่อน ตั้งแต่อบเชยอายุแค่สิบสี่ปี

ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ผ่านมาสี่ปี ความรู้สึกนั่นก็ยังเหมือนเดิม

นัยน์ตาใสแจ๋วของอบเชย ดึงเขาเข้าไปหา เขาอยากกอด อยากทำอะไรแบบที่ผู้หญิงและผู้ชายทำกันในที่ลับตา...แต่เวลานั้นอบเชยมีอายุแค่สิบสี่ปี ดีแลนเลยจำเป็นต้องกันให้อบเชยอยู่ไกลๆ เขาแสดงออกแบบเปิดเผยว่าไม่ชอบให้หล่อนมาวนเวียนอยู่ใกล้ตัว

ดุ ด่า และแดกดัน จนอบเชยขยาด