รักดุจสายน้ำ [ Way to love ]

“พ่อครับก้าวแรกของผมได้เริ่มต้นแล้ว” ชายหนุ่มผิวขาวร่างสูงโปร่งยืนเท้าชิดแขนทั้งสองเหยียดตรงแนบชิดลำตัว ยืดอกที่ตอนนี้ยังบอบบางตามวัยเพียงสิบหกปี แต่อีกไม่นานร่างกายนี้จะถูกเปลี่ยนไปจากโรงเรียนนายร้อยตำรวจ ดวงตาคมกล้าแน่วแน่จดจ้องไปยังภาพถ่ายในชุดเครื่องแบบที่แถบด้านล่างมีข้อความกำกับไว้ว่าพันตำรวจโทธณัฎฐ์ ทรัพย์โภคิน

แม้ตอนนี้คนในภาพจะเหลือไว้เพียงความทรงจำและเกียรติยศที่น่าภาคภูมิใจแล้วเท่านั้นก็ตามที แต่ธาราไม่เคยเลยสักครั้งที่จะลืมเลือนสิ่งต่างๆ ที่ชายในภาพปฎิบัติกับเขาเพราะท่านคือพ่อแท้ๆของเขานั่นเอง   พ่อที่เสียสละชีวิตในหน้าที่ พ่อที่ยึดมั่นต่อคำปฎิญาณ 

“พี่ชาย...” เสียงเล็กๆ ที่ดังขึ้นทำให้ธาราผ่อนพักร่างกายและ    ย่อเข่าเพื่อที่จะคุยกับน้องสาววัยเก้าขวบ

“ลำธารถืออะไรมานะ” ธารามองสิ่งที่อยู่ในมือน้องสาว มันคือการ์ดทำมือเด็กน้อยยื่นส่งให้เขาพร้อมรอยยิ้มเต็มใบหน้า

“ให้พี่ชายค่ะ แม่สอนน้องทำค่ะ” ธารารับการ์ดมาและเปิดออก ใบหน้าเผยรอยยิ้มออกมาทันที เป็นการ์ดที่ด้านในมีข้อความเขียนด้วยมือว่า ‘ยินดีด้วยค่ะพี่ธารา’ ด้วยลายมือของเด็กวัยเก้าขวบและด้านในยังตกแต่งด้วยกลีบดอกไม้แห้ง ที่ถูกตัดแต่งเป็นดาวแปดแฉก 

“•สังคหวัตถุ ๔ •มรรค ๘ •อิทธิบาท ๔ •พรหมวิหาร ๔ •โลกธรรม ๘ •ทิศ ๖ •อริยสัจ ๔ •ความกตัญญู” และสองเสียงก็ท่องความหมายของดาวแปดแฉกที่ผู้เป็นพ่อมักเอ่ยให้ได้ยินอยู่ตลอดเวลายามที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ได้อย่างขึ้นใจ

“น้องพี่เก่งที่สุด”

“พี่ชายเก่งที่สุด” 

“กับข้าวเสร็จแล้วจ่ะ” นางทับทิม ทรัพย์โภคิน ร้องบอกลูกๆ ทั้งสองด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม 

“น้องช่วยแม่ทำของโปรดให้พี่ชายด้วยนะคะ” ลำธารโน้มไปกระซิบข้างใบหูพี่ชาย อ้า! และเสียงเล็กๆ ก็ต้องร้องลั่นบ้านเมื่อพี่ชายที่ ตัวสูงกว่าอุ้มเธอขึ้น และสองพี่น้องก็หยอกล้อกันตามประสาเสียงหัวเราะบ่งบอกถึงความสุขความอบอุ่นของครอบครัวที่แม้จะไม่สมบูรณ์ก็ตามที

“ดึกแล้วทำไมแม่ยังไม่นอน” ธาราเอ่ยกับมารดาที่ผลักประตูเข้ามา

ทับทิมยิ้มและนั่งลงที่ปลายเตียงมองบุตรชายที่กำลังเก็บของ    ใจหนึ่งก็ภูมิใจแต่ใจหนึ่งก็ห่วงเศร้าที่ต้องห่างกัน ธาราเมื่อรู้สึกว่าแม่เงียบไปเขาจึงขยับมานั่งพับเพียบที่พื้นใกล้ขาแม่และวางศีรษะบนตักแม่     ทับทิมค่อยๆ ลูบศีรษะเกรียนของลูกชายดวงตาพร่าเลือน 

“ผมจะพยายามกลับหาแม่ทุกวันหยุดนะครับ” ทับทิมสูดลมหายใจเข้า

“อย่าให้ตัวเองต้องลำบากกายลำบากใจ ลูกไม่ต้องห่วงแม่กับน้อง แค่ดูแลตัวเองให้ดีแม่ก็มีความสุขแล้ว” 

“ครับ แต่ผมคงไม่สามารถที่จะไม่คิดถึงแม่ได้” ดวงตาเข้มค่อยๆ เริ่มแดง ตั้งแต่เล็กจนโตเขาไม่เคยห่างแม่เขาไปไหนเลย 

ทับทิมยิ้มและรีบปาดเช็ดน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมา และเธอก็เปลี่ยนเรื่องโดยขยับตัวเล็กน้อยเพื่อหยิบธนบัตรจำนวนหนึ่งออกมา “ธาราลูกเอาติดตัวไว้นะ” ธารามองจำนวนเงินในมือแม่ เขายิ้มและ     ส่ายหน้า

“แม่เก็บไว้เถอะครับ ผมอยู่ที่โน้นไม่มีค่าใช้จ่ายอะไรเลยนะครับ แถมผมยังมีเงินเดือนอีกต่างหากและที่สำคัญผมยังมีเงินเก็บอยู่นะครับ” เขาพูดพร้อมดันมือแม่ที่ยื่นเงินจำนวนนั้นกลับไป “แม่เก็บไว้ซื้อของกินบำรุงร่างกายแม่นะครับ หลังจากที่ผมไม่อยู่เรื่องพรวนดินถางหญ้าไถพง ผมคุยไว้กับรุ่นน้องที่โรงเรียนแล้ว เขาจะเข้ามาดูแลเรื่องต่างๆ พวกนี้แทนผมเอง แม่ไม่ต้องทำนะครับ” ทับทิมมองลูกชายด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ ตั้งแต่เสียหัวหน้าครอบครัวไปรายได้หลักก็มาจากเงินบำนาญจากการเสียชีวิตของสามีประกอบกับรายได้เสริมจากการปลูก  ต้นมะลิกับต้นเตยหอมขาย ซึ่งเพียงพอให้พวกเธอสามปากท้องได้ดำเนินชีวิตต่อไป

ธาราบุตรชายคนโตก็ขยันขันแข็งช่วยเหลือเธอผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากมาได้ ภรรยาที่ขาดสามีลูกๆ ที่ขาดพ่อ นี่ก็ผ่านมาหลายปีแล้ว ธาราเติบโตขึ้นและเขาก็มีปนิธานในการดำเนินรอยตามบิดาของเขา  “ก้าวแรกของลูกแม่ได้เริ่มแล้ว” เสียงของแม่ที่เอ่ยขึ้นมาเบาๆ 

“พี่ชาย นับจากคืนนี้ไปพี่ต้องนอนที่นี่หรือคะ” เด็กหญิงน้อยลำธารวัยเก้าขวบเอ่ยโดยที่สายตาไม่ละไปจากสิ่งก่อสร้างตรงหน้า

อืม “ว่าแต่พี่จะกลายเป็นพี่ชายที่ถูกลืมหรือเปล่านะ”

เอิ๊กเอิ๊ก เสียงหัวเราะใสแจ๋วของเด็กน้อยดังขึ้นมา เมื่อถูกพี่ชายเอ่ยล้อพร้อมหยอกล้อจี๋เอวบาง เสียงสดใสนั้นทำให้ร่างสูงโปร่งที่พึ่งจะมาถึง เขาที่ยืนอยู่ไม่ห่างอดไม่ได้ต้องหันไปมองภาพคนสามคน หญิง       วัยกลางคนหน้าตาใจดีคนหนึ่งที่กำลังยิ้มมองเด็กหญิงเจ้าของเสียงหัวเราะกับชายหนุ่มที่ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเขามาที่นี่ทำไมกันภาพความอบอุ่นตรงหน้าทำให้เขาเผยรอยยิ้มออกมา แต่หัสวีร์ก็มองเพียงช่วงเสี้ยวสั้นๆ เขาผินหน้ากลับมาและก้าวข้ามถนนมุ่งสู่ชีวิตใหม่ของตนอย่างไม่ลังเล ชีวิตที่ไม่มีเงินตราเป็นตัวนำทาง

“สวัสดีครับ” ธาราไหว้แม่หลังจากที่พยายามออกห่างอ้อมกอดแม่อย่างยากลำบาก “วันศุกร์นี้เจอกันครับแม่” เขาโบกมือลาพร้อมเดินข้ามถนนเข้าสู่หนทางชีวิตที่ตนเป็นผู้เลือกด้วยใจรักยิ่ง