พันธการสายใยรัก

 เดือนต่อมา งานแต่งงานระหว่างนันทวัฒน์และนลินีก็ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ในโรงแรมหรูหรา แขกเหรื่อที่มาร่วมงานต่างก็เป็นบุคคลสำคัญจากวงสังคมชั้นสูง พิธีถูกจัดขึ้นอย่างเป็นทางการ ทุกอย่างถูกวางแผนมาอย่างละเอียดถี่ถ้วนเพื่อให้สมกับความสำคัญของสองตระกูลใหญ่

 และในวันนี้ นลินีในชุดเจ้าสาวสีขาวงดงามยืนอยู่ข้างนันทวัฒน์ที่ดูดีในชุดสูทสีดำ ท่ามกลางเสียงเพลงที่บรรเลงขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองการเริ่มต้นชีวิตคู่ แต่ในใจของทั้งคู่กลับรู้สึกถึงความว่างเปล่า 

 หลังจากแลกแหวนและคำสาบาน ทั้งสองก็กลายเป็นสามีภรรยาอย่างเป็นทางการ เสียงปรบมือดังขึ้นจากแขกในงาน แต่ทั้งคู่กลับรู้สึกเหมือนการเฉลิมฉลองนี้เป็นเพียงหน้ากากที่ปิดบังความจริงที่ขมขื่นภายในใจ

 เมื่อพิธีเสร็จสิ้น คู่บ่าวสาวก็ถูกพามาส่งถึงบ้านหลังใหญ่ที่ถูกสร้างให้เป็นเรือนหอ ซึ่งอยู่ภายในเขตรั้วบ้านใหญ่ของครอบครัวนันทวัฒน์ เพียงแค่ต้องการให้คู่แต่งงานใหม่ได้มีความเป็นส่วนตัวเพื่อให้เหมาะในการเริ่มต้นชีวิตคู่ของพวกเขา นลินีรู้สึกทั้งตื่นเต้นและกลัวกับการเริ่มต้นครั้งนี้ เธอรู้ว่าต้องเผชิญกับความท้าทายมากมาย แต่ก็ยังคงหวังว่าวันหนึ่งความพยายามของเธออาจทำให้เขายอมรับและรักเธอได้

 ห้องหอที่ถูกตกแต่งอย่างสวยงามและอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความอบอุ่น เตียงนอนสีขาวสะอาดตาเรียงรายไปด้วยกลีบดอกกุหลาบ ภายในห้องอบอวลไปด้วยแสงไฟอ่อนโยนที่ทำให้รู้สึกผ่อนคลาย

 ผู้ใหญ่จากทั้งสองฝ่ายก็ได้เข้ามาในห้องหอ เพื่อทำพิธีอวยพรตามประเพณี เป็นช่วงเวลาที่ผู้ใหญ่มอบคำอวยพรและส่งต่อความหวังดีแก่บ่าวสาวที่เพิ่งเริ่มต้นชีวิตคู่

 คุณนิรันดร์คุณพ่อของเจ้าบ่าวกล่าวขึ้นเป็นคนแรก ขณะที่ทุกคนยืนล้อมรอบบ่าวสาว “พ่อขอให้พวกเธอสองคนครองรักกันอย่างมั่นคง รู้จักให้อภัยและดูแลกันเสมอ อย่าปล่อยให้เรื่องเล็กน้อยมาทำลายความรักที่สร้างมาด้วยกัน พ่อเชื่อว่าพวกลูกจะผ่านทุกอย่างไปได้ด้วยความรักและความเข้าใจ”

 คุณหญิงวิไลคุณแม่ของนันทวัฒน์ที่ยิ้มกว้าง มอบของขวัญให้พร้อมกล่าวคำอวยพร “ขอให้พวกเธอมีความสุขทุกวันนะจ๊ะ อยู่ด้วยกันนาน ๆ และที่สำคัญต้องมีหลานเต็มบ้าน หลานเต็มเมืองให้แม่ได้อุ้มเร็ว ๆ ด้วยนะจ๊ะ”

 คุณโอภาสคุณพ่อของเจ้าสาวพูดพร้อมยิ้มอย่างภาคภูมิ “จำไว้นะลูก ความรักต้องอาศัยทั้งความเข้าใจและการปรับตัวกันและกัน ไม่มีใครสมบูรณ์แบบ แต่ถ้าเรารักและดูแลกัน ทุกอย่างก็จะราบรื่น ขอให้รักกันยาวนาน และผ่านทุกเรื่องไปด้วยกันอย่างมีความสุข”

 คุณหญิงนวลจันทร์คุณแม่ของนลินียิ้มอย่างเอ็นดู ก่อนจะกล่าวอวยพรด้วยความอบอุ่น “แม่ขอให้พวกเธอมีความสุขในทุกๆ วันของชีวิตคู่ อย่าลืมว่าสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตคู่คือการสนับสนุนและดูแลกันและกัน รักและเคารพกันทุกวัน และให้ความรักเติบโตไปพร้อมกับทุกสิ่งที่พวกเธอจะสร้างร่วมกัน”

หลังจากนั้น ญาติผู้ใหญ่ท่านอื่น ๆ ก็ต่างเข้ามาอวยพร บ้างมอบของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่แฝงไปด้วยความหมายที่ดี

 เจ้าบ่าวของงานยิ้มและกล่าวขอบคุณด้วยใบเย็นชาส่วนนลินีเขินอายกับคำอวยพรนั้นจนหน้าแดง ขณะที่ผู้ใหญ่คนอื่น ๆ ต่างก็ปรบมือและอวยพรด้วยความปลื้มปีติ

 หลังจากที่คำอวยพรทั้งหมดได้ถูกแลกเปลี่ยนกันเสร็จสิ้น คุณแม่ของเจ้าบ่าวก็หัวเราะอย่างเบา ๆ ก่อนจะกล่าวลา “เอาล่ะ ทุกคน เราควรจะปล่อยให้บ่าวสาวได้มีเวลาส่วนตัวกันแล้ว คืนนี้เป็นคืนพิเศษของพวกเขา”

 ผู้ใหญ่ต่างยิ้มและพากันกล่าวอวยพรครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินออกจากห้องหอ ทิ้งให้บ่าวสาวอยู่ด้วยกันในห้องที่เต็มไปด้วยบรรยากาศโรแมนติก

 นันทวัฒน์ตามเข้ามาในห้องหลังจากเสร็จสิ้นการสนทนากับแขก เขาปิดประตูเบา ๆ และหันมามองนลินีที่ยืนอยู่กลางห้อง เขาเดินเข้ามาใกล้เธอ สายตาของเขายังคงเย็นชาเหมือนเดิม

 ในห้องนอนใหญ่ที่ตกแต่งอย่างหรูหรา นลินีนั่งอยู่บนเตียงขณะที่นันทวัฒน์เดินเข้ามาในห้อง เขาไม่ได้มองเธอเลยแม้แต่น้อย ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและอารมณ์ที่ไม่สามารถอธิบายได้

 "คุณนอนก่อนเถอะ" นันทวัฒน์พูดเสียงเบาโดยไม่สบตาเธอ "ผมมีเรื่องต้องทำ ขอไปจัดการงานที่ห้องทำงาน เดี๋ยวจะกลับมาช้า" 

 นลินีรู้สึกเหมือนถูกแทงด้วยคำพูดนั้น แต่เธอก็พยักหน้ารับอย่างเงียบ ๆ "ค่ะ... ตามสบายค่ะ" แม้ว่าในใจเธอจะเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เธอหวังว่าบางที ถ้าเธอได้ใกล้ชิดกับเขา ความรักของเธออาจทำให้เขาเปิดใจและยอมรับเธอได้

  นันทวัฒน์ไม่ได้พูดอะไรอีก เขาเดินออกจากห้องโดยไม่หันกลับมามอง นลินีมองตามแผ่นหลังของเขาที่ค่อย ๆ หายไปจากประตู ความเหงาและความเศร้าเริ่มทับถมเข้ามาในใจ น้ำตาที่เธอพยายามกลั้นเอาไว้เริ่มไหลรินอย่างช้าๆ

 เธอนั่งอยู่บนเตียง มองรอบ ๆ ห้องที่ถูกจัดไว้เพื่อความโรแมนติก แต่กลับรู้สึกว่ามันเป็นเพียงภาพลวงตาที่ไม่มีความหมายใด ๆ นลินีเริ่มรู้สึกว่าการแต่งงานครั้งนี้ไม่ใช่สิ่งที่เธอฝันไว้ มันไม่ใช่การเริ่มต้นของชีวิตที่มีความสุขเหมือนที่เธอเคยจินตนาการ เธอรู้สึกเหมือนถูกทิ้งไว้ในบ้านที่ใหญ่โตและเงียบสงัด โดยมีเพียงเธอและความรักที่ไม่ได้รับการตอบสนอง

 นลินีนั่งอยู่ท่านั้นนานมาก เตียงที่ควรจะเป็นสัญลักษณ์ของการเริ่มต้นชีวิตคู่ที่เต็มไปด้วยความรัก แต่กลับรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังอยู่คนเดียวในห้องที่กว้างใหญ่และเย็นชา เธอนึกถึงวันที่เธอฝันว่าจะมีครอบครัวที่อบอุ่น แต่กลับต้องเผชิญกับความเป็นจริงที่โหดร้าย

 ในคืนนั้น นลินีไม่สามารถข่มตาหลับได้ เธอนอนฟังเสียงนาฬิกาเดินเป็นจังหวะ รู้สึกถึงความเงียบงันที่หนักอึ้งและความเหงาที่ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เธอพยายามปลอบใจตัวเองว่า นี่อาจเป็นเพียงการเริ่มต้น และวันหนึ่งทุกอย่างอาจจะดีขึ้น