หนีอดตายแต่ได้ระบบสุดเทพ!

บทที่ 1

เคาะประตูด้วยหน่อไม้

ณ ทวีปหลานถิง แคว้นเทียนฉี่ ปีที่สิบแห่งรัชสมัยฮ่องเต้จิ่ง

หลังจากไทเฮาบริหารราชการแผ่นดินอยู่เบื้องหลังม่านเป็นเวลาสิบปี ในที่สุดก็คืนอำนาจให้ฮ่องเต้จิ่ง

เสิ่นอัน ผู้ดำรงตำแหน่งอาจารย์มกุฎราชกุมารและเสนาบดีใหญ่ เสนอให้ปฏิรูปการปกครอง ซึ่งฮ่องเต้ทรงเห็นชอบ

กฎหมายใหม่มุ่งสร้างประโยชน์แก่ประชาชน แต่กระทบผลประโยชน์ของตระกูลใหญ่ จึงถูกกดดันจากกลุ่มพระญาติฝ่ายในที่นำโดยไทเฮา

พอดีเกิดภัยแล้งทางเหนือและน้ำท่วมทางใต้ มีชาวบ้านกลุ่มเล็กๆ ก่อกบฏ การปฏิรูปจึงล้มเหลว เสนาบดีใหญ่เสิ่นอันและพรรคพวกถูกไทเฮาและฝ่ายพระญาติกล่าวโทษ

เสนาบดีใหญ่เสิ่นอันผู้มีอุดมการณ์แน่วแน่ กล่าวประณามการแทรกแซงของฝ่ายในและการผูกขาดอำนาจของพระญาติอย่างเดือดดาลในท้องพระโรง ก่อนจะกระแทกเสาสิ้นใจ เลือดกระเซ็นเปื้อนท้องพระโรง

ไทเฮาทรงพระพิโรธอย่างมาก กดดันให้ฮ่องเต้ลงโทษอย่างหนัก ขุนนางฝ่ายพระญาติต่างเห็นด้วย ฮ่องเต้ถูกโดดเดี่ยว จึงมีรับสั่งให้ประหารตระกูลเสิ่นทั้งตระกูล และเนรเทศอีกแปดตระกูลที่เกี่ยวข้อง

ไทเฮาไม่พอพระทัย จึงเปลี่ยนเป็นประหารสามชั่วโคตร ชายที่บรรลุนิติภาวะทั้งหมดถูกประหาร หญิงถูกส่งเข้าโรงเรียนนางโลม ผู้เยาว์และศิษย์ของเสนาบดีรวมสิบตระกูลถูกริบทรัพย์และเนรเทศ

ผู้ถูกเนรเทศจากทางเหนือถูกส่งไปหลิงหนัน ดินแดนร้อนระอุเต็มไปด้วยงูและแมลง ส่วนผู้ถูกเนรเทศจากทางใต้ถูกส่งไปเป่ยเจียง ดินแดนน้ำแข็งและหิมะเพื่อรักษาพรมแดนและเพาะปลูก

ศิษย์ของเสนาบดีเสิ่นอันมีอยู่ทั่วแผ่นดิน ทำให้บ้านเมืองปั่นป่วน คุกในที่ต่างๆ แน่นขนัด

แคว้นเทียนฉี่เข้าสู่ยุคมืดสิบปี ระหว่างนี้ฮ่องเต้เสริมสร้างอำนาจขันทีเพื่อต่อต้านพระญาติ ก่อนจะแย่งชิงอำนาจคืนและล้างมลทินให้ตระกูลเสิ่น แต่นั่นเป็นเรื่องราวในภายหลัง

เจียงหมิงเยว่มองสถานการณ์ตรงหน้าและข้อมูลที่ได้รับจากระบบแพนด้าแล้วอยากจะด่า: ระบบเอ็งนี่มันร้ายกาจจริงๆ!

ครั้งที่แล้วให้มาเป็นแม่ คราวนี้มีหลานด้วยเลย!

แค่ทำไร่ทำนาก็พอแล้ว ทำไมต้องมาเริ่มต้นด้วยฉากดราม่าด้วย?!

ภารกิจที่แล้วยังมีเวลาเตรียมตัวหนีภัยพิบัติสักหน่อย แต่คราวนี้เริ่มต้นด้วยการถูกริบทรัพย์เลย?!

ในประวัติศาสตร์มีไม่กี่คนที่ถูกลงโทษถึงสิบตระกูล แต่ในประวัติศาสตร์สมมตินี้ ตระกูลสามีของเจ้าของร่างกลายเป็นหนึ่งในนั้น พี่ชายของสามีเป็นศิษย์ของเสนาบดีผู้นั้น ปัจจุบันดำรงตำแหน่งขุนนางระดับห้าในกรมคลัง

และช่วงเวลาที่เธอมาถึงก็กระชั้นชิดมาก เจ้าหน้าที่กำลังเดินทางมาริบทรัพย์ที่จวนพัน อีกไม่ถึงครึ่งชั่วยามก็จะมาถึง แต่การขี่ม้าจากไร่กลับจวนก็ต้องใช้เวลาสองกั้ง!

สินเดิม! ทรัพย์สินส่วนตัว! คลังสมบัติของจวนพัน!

เจียงหมิงเยว่รู้สึกเจ็บปวดใจ

อีกวันที่ต้องบ่นว่าระบบควรเปลี่ยนรูปแบบ

ไม่มีเวลามาสนใจแม่นมที่พร่ำบ่นไม่หยุด อ้างว่าปลอบใจแต่แท้จริงคือการตำหนิ เจียงหมิงเยว่รีบก้าวเดินออกไป

"...ผู้ชายน่ะ ไม่มีใครไม่เจ้าชู้หรอก ท่านเป็นฮูหยินหลัก จะไปทำตัวอิจฉาริษยาเหมือนอี๋เหนียงได้อย่างไร? ท่านต้องใจกว้าง นายท่านรองถึงจะเป็นหนึ่งเดียวกับท่าน

ข้าว่านะ ท่านควรไปง้อนายท่าน รับเด็กคนนั้นมาเป็นนางบำเรอก็ไม่เห็นเป็นไร แล้วรีบกลับไป อย่าอยู่ที่ไร่นี้ทำตัวงอนไปวันๆ ให้คนเขาหัวเราะว่าท่านมาจากตระกูลต่ำต้อย... เอ๊ะ ฮูหยินรองจะไปไหน? จะกลับแล้วหรือ? พูดอะไรบ้างสิ..."

"จับนางมัด อุดปาก แล้วโยนเข้าห้องฟืน!"

เจียงหมิงเยว่ไม่มีเวลามาฟังนางพร่ำเพ้อ สั่งสาวใช้และแม่บ้านข้างกายพลางเดินออกไป

"หา?"

สาวใช้สองคนและแม่บ้านหนึ่งคนข้างกายตกตะลึง ทำหน้าเหมือนไม่เข้าใจ

แม่นมคนนั้นก็ทำหน้าเหมือนถูกฟ้าผ่า จ้องมองเจียงหมิงเยว่ด้วยความตกใจ มือสั่นด้วยความโกรธ "ฮูหยินรองพูดว่าอะไรนะ?"

"พวกเจ้าหูหนวกกันหมดหรือ? ต้องให้ข้าลงมือเอง?"

เจียงหมิงเยว่ขมวดคิ้ว ด้วยความที่เคยเป็นหัวหน้ากองโจรและเห็นเลือดมามาก บรรยากาศรอบตัวจึงเปลี่ยนไปทันที

สาวใช้ที่ฉลาดกว่ารีบรับคำ แล้วดึงสาวใช้อีกคนเข้าไปจับแม่นม

แต่แม่บ้านกลับไม่ขยับ พึมพำว่า "ฮูหยิน แบบนี้ไม่ดีกระมัง แม่นมหลี่ก็เป็นแม่นมของนายท่าน ท่านทำแบบนี้ จะให้ข้าไปอธิบายกับนายท่านอย่างไร?"

แม่นมหลี่ตอนนี้พยายามสะบัดหลุดจากสาวใช้สองคนพลางตะโกนว่า "ฮูหยินรอง ท่านต้องคิดให้ดี ถึงข้าจะเป็นบ่าว แต่อยู่ในจวนนี้มานานกว่าท่านอีก ท่านจะจับข้ามัดเพราะโทสะชั่ววูบไม่ได้ หลังจากนี้ถ้านายท่านรองมาถาม ทั้งข้าและท่านก็จะลำบาก!"

ฟังคำพูดสิ แค่แม่นมยังกล้าพูดกับฮูหยินหลักแบบนี้

เห็นได้ชัดว่าเจ้าของร่างเดิมต้องอยู่อย่างอึดอัดแค่ไหน

เจียงหมิงเยว่เห็นสาวใช้สองคนจับแม่นมหลี่ไม่อยู่ จึงเข้าไปใช้หมัดเองอย่างรวดเร็ว ทำให้แม่นมหลี่สลบไปอย่างสะอาด หูก็สงบขึ้นทันที

"เตรียมม้า! ข้าจะรีบกลับจวน!"

เจียงหมิงเยว่สั่งพลางเดินไปที่ห้องที่เจ้าของร่างพักอยู่สองวันนี้ เข้าไปแล้วรีบจัดกระเป๋าเสื้อผ้าเครื่องประดับ จากนั้นก็ยกชายกระโปรงเดินไปที่ครัวเล็กในไร่ ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยง ในครัวมีซาลาเปา ปาท่องโก๋ หม่านโถว อาหาร และขนมที่เพิ่งทำเสร็จ

เจียงหมิงเยว่ส่งแม่บ้านสองคนออกไป แล้วเข้าไปกวาดของในครัว จากนั้นนึกอะไรขึ้นได้ จึงใช้จิตติดต่อกับระบบ

"ยังมียาเพิ่มพละกำลังอยู่ไหม?"

แม้ร่างกายในโลกนี้จะอายุ 38 ปีแล้ว มีหลานอายุ 2 ขวบ แต่เพราะออกกำลังกายสม่ำเสมอจึงยังแข็งแรงดี แต่จะให้ผ่านการเนรเทศไปได้ก็ยังไม่พอ ถึงวิญญาณจะแข็งแกร่งและสามารถปรับปรุงร่างกายได้ช้าๆ แต่ก็ยังช้าเกินไป

"มีครบ! เม็ดละสิบแต้มพลังชีวิต ขอบคุณที่อุดหนุน!"

"เอาสองเม็ด!"

"ได้เลย!"

เจียงหมิงเยว่กินทันทีหนึ่งเม็ด ขณะรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงของร่างกายก็คำรามว่า "รอให้ว่างแล้วจะมาคิดบัญชีกับเจ้า!"

"ได้เลยค่ะ~"

ระบบแพนด้าไม่รู้ไปดูอะไรมาจากมิติไหน เปลี่ยนสไตล์เป็นกวนประสาทอย่างรวดเร็วราวม้าพยศ

เจียงหมิงเยว่สะบัดตัวไล่ความรู้สึกขนลุก แล้ววิ่งไปที่ยุ้งฉาง สวนผัก คอกหมู และเล้าไก่ กวาดทุกที่จนหมด

แม้แต่เป็ดหกตัวและห่านสามตัวที่ว่ายน้ำในสระก็ไม่เว้น

สัตว์มีชีวิตเก็บไว้ในมิติน้ำพุรางวัล ส่วนอื่นๆ เก็บในคลังระบบ

เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จและวิ่งมาถึงประตูไร่ สองกั้งก็ผ่านไปแล้ว เจียงหมิงเยว่ขึ้นม้าพลางสั่งบ่าวสิบกว