สามีขอให้ฉันแต่งงานปลอมกับพี่ชายของฉัน และฉันก็ได้ใบทะเบียนสมรสมา

คนสองคนที่อยู่ห้องข้างๆ เงียบไปทันที

เซินซุ่ยขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ ดึงหลินจื่อเว่ยเข้าไปในวิลล่า

ไม่นานนัก เซินห้วยก็รีบวิ่งมาพร้อมชุดนอน

“เมี่ยวเมี่ยว ขอโทษนะ ฉันหลับลึกไปหน่อย เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

คงเป็นเซินซุ่ยที่โทรหาเขา

ฉันส่ายหัว ปล่อยให้เขาพยุงฉันกลับไป

ใช้ความพยายามทั้งหมดเพื่อควบคุมตัวเอง ไม่หันกลับไปมอง

เมื่อถึงห้อง เซินห้วยก็พาฉันกลับเข้าห้องนอน แต่ฉันยังคงลืมตาอยู่

เขาถามด้วยความสงสัย “นอนไม่หลับใช่ไหม? หรือให้ฉันเล่านิทานให้ฟังดีไหม?”

ฉันแอบกำมือแน่น

สิบปีที่ผ่านมา ฉันคิดมาตลอดว่าคนที่แต่งงานและอยู่เคียงข้างฉันคือเซินซุ่ย

แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเป็นเซินห้วยมาตลอด

เพราะความใส่ใจและอ่อนโยนเช่นนี้ เซินซุ่ยไม่เคยมีให้ฉัน

ก่อนที่ฉันจะตาบอด เขาไม่เคยสนใจฉัน

การอยู่กับฉันรวมถึงการหมั้น ก็เพื่อทำให้หลินจื่อเว่ยโกรธ

จริงๆ แล้วหลังจากหมั้น เซินซุ่ยก็เสียใจ

เขาติดต่อหลินจื่อเว่ยด้วยอารมณ์ร้อน บอกว่าไม่อยากยุ่งอีกต่อไป

ถ้าหลินจื่อเว่ยยอมกลับมา เขาจะเลิกกับฉัน

แต่เขาไม่คิดว่าหลินจื่อเว่ยกำลังจะแต่งงาน

เขาโกรธจนไม่สนใจการขัดขวางของฉัน ไปเจอผู้ชายคนนั้นเพื่อทะเลาะ แต่คนอื่นเตรียมพร้อมไว้แล้ว

เมื่อก้อนอิฐถูกโยนเข้ามาอย่างรวดเร็ว ฉันเข้าไปขวางแทนเขา

ทำให้เกิดลิ่มเลือดในสมอง กดทับเส้นประสาทจนตาบอด

แล้วหลินจื่อเว่ยล่ะ?

เมื่อเห็นคนจำนวนมากเข้ามา เขาวิ่งหนีไปนานแล้ว

หลังจากนั้นเขาก็ตระหนักและตัดสินใจเลิกกับหลินจื่อเว่ยอย่างเด็ดขาดแล้วแต่งงานกับฉัน

เขาตกแต่งวิลล่าตามความชอบของฉัน ทุกอย่างที่ฉันบอกเขาทำให้หมด

และในเวลาต่อมา เขาอยู่กับฉันจากการที่อารมณ์แตกสลายไปจนค่อยๆ ยอมรับความจริง

ตอนกลางวัน บางครั้งเขาจับมือฉันนั่งในสวนรับแสงแดด

บางครั้งเขาจับมือฉันวาดภาพง่ายๆ

เขามีความอดทนและใจดีมาก แม้ว่าฉันจะวาดผิดเสมอ เขาก็ปลอบใจอย่างอ่อนโยนว่า “ไม่เป็นไร ค่อยๆ ทำ”

ตอนกลางคืน เขากอดฉัน เล่านิทานก่อนนอนให้ฉันฟังเพื่อให้หลับ

เมื่อฉันต้องการเข้าห้องน้ำ เขามักจะตื่นอย่างรวดเร็ว

พยุงฉันเข้าไป นั่งให้เรียบร้อย แล้วออกไปเบาๆ ปิดประตู

ทุกครั้งที่ฉันถามเขาด้วยความสงสัยว่าเขาติดต่อกับหลินจื่อเว่ยหรือไม่ เขาตอบด้วยความมั่นใจว่า “ไม่มี ถ้าฉันติดต่อก็ให้ฉันตายไปเลย”

แต่ฉันไม่เคยคิดมาก่อน

ที่แท้ คนที่ดูแลฉันและกอดฉันทุกคืน

ไม่ใช่เซินซุ่ย แต่เป็นเซินห้วย

คิดไปแล้วมันตลกจริงๆ

ฉันถูกเขาหลอกมาเป็นสิบปี

ถ้าไม่ใช่เพราะตาฟื้นขึ้นมา ก็ไม่รู้ว่าจะพบหรือเปล่า

ฉันลืมตา เซินห้วยก็นอนไม่หลับพลิกไปพลิกมา

สองชั่วโมงต่อมา เขาจูบหน้าผากฉัน “ฉันออกไปข้างนอกหน่อย เธอนอนหลับดีๆ นะ”

แล้วเขาก็ออกจากห้อง

หลังจากนั้นห้านาที ฉันก็ลงจากเตียง

เดินไปที่หน้าประตู ได้ยินเขาคุยกับเซินซุ่ยพอดี

“พี่ เมื่อไหร่จะกลับมา เมี่ยวเมี่ยวมีท่าทีแปลกๆ สองวันมานี้!”

เซินซุ่ยพูดด้วยเสียงที่ไม่พอใจ “ข้อตกลงสิบปียังเหลืออีกเดือน ฉันสัญญาแล้วต้องทำให้ได้ ไม่งั้นจื่อเว่ยจะทำให้เรื่องวุ่น!”

เซินห้วยหายใจด้วยความโกรธ ขมวดคิ้วลึก “เมี่ยวเมี่ยวตาบอดเพราะช่วยเธอ ทำแบบนี้ไม่รู้สึกผิดบ้างเหรอ? เธอไม่กลัวว่าเธอจะรู้เหรอ?”

เซินซุ่ยพูดอย่างมั่นใจ “ซือเมี่ยวตาบอด ไม่มีทางรู้หรอก อดทนอีกหน่อย เดือนเดียว ฉันรับรองว่าจะกลับมา”

เซินห้วยเม้มปากเงียบไปนานก่อนพูดด้วยความสับสน “เธอไม่กลัวเลยเหรอว่าฉันจะรักเมี่ยวเมี่ยว?”

“แป๊ะ!”

เสียงตบดังลั่น ฟาดไปบนหน้าของเซินห้วย

เซินซุ่ยหรี่ตา เตือน “พวกเธอแค่การแต่งงานที่หลอกลวง เก็บความคิดที่ไม่ควรมีไว้!”

เซินห้วยหายใจแรง เต็มไปด้วยความโกรธ

และฉันยืนอยู่ในมุมมืด อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะ

ที่แท้แม้แต่ใบทะเบียนสมรสก็เป็นของปลอม

เซินซุ่ยหลอกฉันจนหัวหมุน ไม่ใช่เพราะเขาคิดว่าถึงฉันรู้เรื่องทั้งหมดก็จะเชื่อฟังใช่ไหม?

แต่ฉันจะไม่ให้เขาสมหวัง

การแต่งงานที่หลอกลวงใช่ไหม งั้นฉันจะไปจดทะเบียนสมรสจริงๆ!