พฤษภาหวนรัก

ท่านเดินนำภรมัยไปข้างในสวน ท่าทีที่เป็นมิตร และใบหน้าที่ไม่มีพิษภัย ภรมัยจึงตัดสินใจเดินตามท่าน ลุงเทียนนำเธอไปยังบ้านหลังเล็ก ๆ หลังหนึ่งซึ่งอยู่ห่างจากบ้านหลังใหญ่ไปพอประมาณ และอยู่ในทิศทางตรงกันข้ามกับที่ท่านสร้างบ้านพักเอาไว้ให้คนมาพัก

บ้านหลังน้อย เป็นบ้านชั้นเดียวก่ออิฐสีแดงในสไตล์บ้านแบบยุโรปโบราณ ภายนอกปกคลุมไปด้วยต้นไม้สีเขียว และหน้าบ้านมีไม้เลื้อยกำลังออกดอกสีแสดเต็มต้น พวกมันเลื้อยตามโครงเหล็กที่ดัดทำเป็นซุ้ม

ภรมัยยังตะลึงในความน่ารักและน่าอยู่ของบ้านหลังนั้นเมื่อไปถึงท่านก็ไม่รีรอ ลุงเทียนเปิดประตูบ้านหลังนั้นด้วยกุญแจและเปิดประตูออก คนแก่เอื้อมมือเข้าไปเปิดไฟ หลอดไฟก็สว่างจ้าจนเห็นรายละเอียดในห้องนั้น ในบ้านหลังน้อยเหมือนกับเป็นบ้านที่มีคนอยู่ ไม่ได้รกร้างแต่อย่างใด

“ลุงดูแลที่นี่เป็นอย่างดีตั้งแต่น้องสาวของลุงจากไป”

แล้วท่านก็หันมามองหน้า “หนูชื่ออะไรอีกทีนะ”

“เก๋ค่ะ”

“เก๋อยากจะดูรูปน้องสาวของลุงไหม”

ภรมัยรีบพยักหน้าในทันที ลุงเทียนจึงหยิบรูปเล็ก ๆ ที่วางอยู่บนโต๊ะใกล้มือขึ้นมาให้เธอดู

ภรมัยรับรูปนั้นมาถือ ก่อนจะเกือบทำร่วง

“แม่” หญิงสาวขยับปากเรียกผู้หญิงในภาพนั้นทันที

“แม่หรือ”

ทันทีที่เธอเงยหน้ามองลุงเทียน น้ำตาของหญิงสาวก็ร่วงเผาะ รูปที่อยู่ในกระเป๋าสตางค์เพียงใบเดียวถูกหยิบเอามาให้คุณลุงเทียนดูเพื่อเป็นการยืนยัน

“หนูเป็นลูกสาวของเมี่ยง” ลุงเทียนถึงกับมือสั่น

“ใช่ค่ะ” น้ำตาไหลรินอาบไปทั้งสองแก้ม

ลุงเทียนถึงกับยิ้ม ดวงตาของท่านเปลี่ยนไป ท่านรีบก้มตัวลงไปค้นหาอะไรบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ใต้โต๊ะ ก่อนจะหยิบขึ้นมาให้หญิงสาวดู

“แล้วตอนนี้แม่ของหนูอยู่ที่ไหนคะ แม่ไม่รักหนูหรือยังไง ถึงไม่กลับไปหาหนูอีก ฮือ...”

“แม่หนูรักหนูมาก แม่หนูมาที่นี่เพื่อมาอยู่ดูแลคุณตาที่ชุบเลี้ยงท่านมาตั้งแต่เกิด แต่เคราะห์ซ้ำกรรมซัด อยู่ได้ไม่ทันไร แม่ของหนูก็โดนงูฉกตาย หลังจากที่คุณตาเหรียญตายไปได้เพียงสองเดือนเท่านั้น ตอนที่ลุงกับแม่คุยกัน ถ้าทำบุญหนึ่งร้อยวันแล้ว แม่หนูจะกลับไปหาหนู”

“งูฉกตายหรือคะ”

“ใช่ ในสมัยนั้น เราอยู่ในป่าโน่น ที่เป็นบ้านของตาเหรียญ ที่เป็นพ่อบุญธรรมของแม่หนู และเป็นพ่อของลุงด้วย แม่หนูไปถึงโรงพยาบาลช้าไป เธอเสียชีวิตระหว่างทาง”

“แล้วทำไมตอนนั้นลุงไม่ติดต่อไปบอกพ่อล่ะคะ”

ท่านถอนหายใจยาว ๆ “พ่อหนูทะเลาะกับแม่ใหญ่ ตอนที่แม่หนูจะกลับมาที่นี่ ว่าถ้าแม่หนูก้าวขาออกมา ให้เลิกติดต่อกันไปเลย ลุงไม่รู้ว่าเรื่องมันเป็นยังไงกันแน่ ลุงไม่กล้าซักไซ้ และตอนนั้นมันก็วุ่นวายไปหมด จนลุงไม่ได้ติดต่อพ่อของหนูกลับไปอีก อีกอย่างแม่หนูไม่ได้เขียนที่อยู่อะไรของพ่อของหนูเอาไว้ให้เลย” สีหน้าของท่านหม่นเศร้าลง

“ลุงเป็นอะไรกับแม่คะ” ที่ถามเพราะภรมัยรับรู้มาตลอดว่าแม่หนีตามชู้รักที่ชื่อเทียน

“พ่อของลุงรับแม่ของหนูที่เป็นเด็กกำพร้ามาเลี้ยง จะว่าไปก็มีศักดิ์เป็นน้องสาว แม้ว่าเราสองคนไม่ได้สายเลือดเดียวกัน”

“ที่ใคร ๆ เขากล่าวหาว่าลุงกับแม่มีอะไรกัน”

ท่านถึงกับเอียงคอ ดวงตาไหวระริก “เราไม่ได้ทำอะไรกันแบบนั้น แล้วลุงจะกล้าทำกับคนที่ตัวเองเรียกว่าน้องสาวได้ยังไง” ท่านนิ่งไปอึดใจ

“หึ... ปากของคน คิดไปได้ทุกอย่างในเรื่องอกุศล แต่ก็ช่างเถอะ”

“หนูมาที่นี่ทำไมล่ะ”

“เก๋มาตามหาแม่” แล้วเธอก็ปล่อยโฮ

สองชั่วโมงต่อมา

ลุงเทียนพาเธอมาที่หลุมศพของแม่ แม่ของเธอเป็น คริสเตียน ร่างของแม่ถูกฝังเอาไว้ที่สุสานบ้านแม่แจ๋ม ภรมัยวางช่อดอกไม้เอาไว้ที่หน้าหลุมศพของแม่

มือของเธอที่สั่นไหวระริกแตะหน้ารูปของแม่ไป น้ำตาของหญิงสาวก็ไหลพราก ๆ อย่างกลั้นเอาไว้ไม่ได้อีกแล้ว ความหมายมั่นที่อยากเจอแม่ ขอแค่ได้กอดสักครั้ง

“เมี่ยงเอ๊ย ลูกสาวมาหาแล้วนะ ไม่ต้องรออะไรแล้ว ไปขึ้นสวรรค์เสียเถอะ”

“ทำไมลุงพูดแบบนั้นคะ” เธอหันไปถามลุงที่นั่งลงใกล้

“เมี่ยงบอกกับลุงก่อนตายว่า สิ่งที่ปรารถนาในหัวใจหนึ่งเดียวคืออยากกลับไปหาลูก ลุงก็รับปากว่า ถ้าตาเหรียญดีขึ้น ก็จะพาแม่ของหนูไป แต่ว่า... มันไม่มีวันนั้น”

“ฮือ...” ภรมัยถึงกับทรุดนั่งพับเพียบลงไปกับพื้น ลุงเทียนจึงได้แต่ตบลงไปที่ไหล่ ลูบศีรษะของเธอเพื่อปลอบใจ

“ไม่ต้องห่วงอะไรอีกแล้วนะเมี่ยง พี่จะคอยดูแลลูกของเมี่ยงให้ พี่จะเป็นที่ปรึกษาให้ทุกเรื่อง ขอให้เชื่อใจพี่”

“แม่จ๋า เก๋มาหาแม่แล้วค่ะ แม่หลับให้สบายนะคะ ไปเป็นนางฟ้าอยู่บนสรวงสวรรค์ ไม่ต้องเป็นห่วงเก๋ เก๋สัญญาว่า เก๋จะดูแลตัวเองอย่างดีค่ะ แม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ” ภรมัยร้องไห้ปานจะขาดใจ ไม่มีวันได้เห็นแม่ตัวเป็น ๆ ไม่มีวันที่จะได้รับอ้อมกอดอันอบอุ่นของคุณแม่ที่เธอเฝ้าฝันมาตลอดชีวิต

“เก๋ แม่ของหนูคงนอนตายตาหลับแล้วล่ะ”

ลุงกับหลานสาวที่พลัดพรากนั่งคุยกันอยู่ที่หน้าบ้านหลังน้อยของแม่เมี่ยง

“รู้ว่าแม่ตายไปแบบนี้ เก๋จะเอายังไง จะกลับไปอยู่บ้านกับพ่อไหม”

“ลุงเทียนให้เก๋อยู่ที่นี่ได้ไหมคะ เก๋อยากจะอยู่ใกล้แม่ อย่างน้อยก็สักปีสองปี เก๋อยากไปเที่ยวบ้านตาเหรียญ และอยากจะดูว่าตอนเล็ก ๆ แม่เมี่ยงของเก๋อยู่ยังไง และทำอะไร แบบไหนบ้าง” รอยยิ้มของเธอเมื่อได้เอ่ยถึงแม่นั้นช่างมีความสุข ถึงแม้จะมีความเศร้าปนอยู่บ้าง

“ลุงอนุญาต และลุงยกบ้านหลังนี้ให้หนูอยู่ จนกว่าหนูอยากจะกลับบ้าน หรือถ้าหนูอยากจะอยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิตก็ได้ ลุงไม่ว่าอะไรทั้งนั้น”

“ขอบคุณมากค่ะลุง” ภรมัยรีบยกมือไหว้

“อัลบั้มรูปถ่ายของแม่หนู และของใช้บางส่วนของแม่ ลุงก็ยังคงเก็บไว้ และไม่เคยย้าย ยังคงรักษาเอาไว้แบบนี้”

“ลุงเทียนช่างน่ารักจังค่ะ อุตส่าห์เก็บเอาไว้อีก”

“ทุกอย่างอยู่ที่นี่มามากกว่ายี่สิบปีแล้ว”

“เพราะทุกอย่างมันเป็นความทรงจำ” สายตาของลุงเทียนไม่อาจจะบอกได้ว่าท่านรู้สึกเช่นไร

ในใจของภรมัยก็คิดว่า ลุงเทียนกับแม่ของเธออาจจะรักกัน แต่ว่าด้วยคำว่าพี่น้อง จึงต่างแยกย้ายไปมีครอบครัว เพื่อจะไม่ได้เป็นที่ครหา

พ่อของเธอมักจะพูดเสมอว่า แม่ไม่เคยรักพ่อเลย แม่รักผู้ชายคนอื่น และคนคนนั้นก็คือลุงเทียน