เขาเลือกที่จะโกหก ฉันเลือกที่จะจากไป

“จับเธอให้แน่น!”

หลิวม่านซี ยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนที่การ์ดสองคนในชุดดำจะจับไหล่ฉันไว้แน่นเหมือนเหล็กหนีบ

ฉันพยายามดิ้นรนหันไปมองเห็น ฟู่เวยเวย กำลังถูกกดให้ก้มหัวลงบนฝากระโปรงรถสปอร์ต

——เด็กคนนั้นหน้าร้อนแดงก่ำ หัวโขกกับโลหะจนเกิดเสียงทึบ ผู้คนรอบข้างต่างไม่กล้าพูดอะไรเพราะเกรงกลัวสถานะของหลิวม่านซี

“คุกเข่าขอโทษ!” หลิวม่านซีใช้ส้นสูงเหยียบลงบนหลังเท้าของฉัน

ฉันจ้องมองสร้อยคอที่แกว่งไกวที่คอของเธอ นั่นคือ “ประกายดาวและจันทร์” ของตระกูลฟู่ เป็นของที่สืบทอดให้กับหญิงสาวของตระกูลฟู่ ตอนนี้มันถูกแขวนอยู่ในร่องอกของหลิวม่านซี ในใจฉันรู้สึกเหน็บแนม!

ทันใดนั้น หลินเวยเวยก็ร้องเสียงดัง

ฉันสะบัดตัวออกจากการจับกุม สายรัดนาฬิกาข้อมือแตกออก เศษแก้วทิ่มเข้าที่ฝ่ามือ

“หยุดนะ ปล่อยเธอ! เธอเป็นลูกสาวของฟู่เฉิน...”

ฟู่เวยเวยเป็นลูกสาวคนเดียวของตระกูลฟู่ เป็นดวงใจของครอบครัว หากเธอเป็นอะไรไป คงไม่ดีแน่!

“พวกแกมันพวกสัตว์!”

ฉันคว้าแก้วน้ำเก็บความร้อนในรถขว้างไป กระป๋องโลหะกระแทกหัวบอดี้การ์ด เลือดอุ่นๆ กระเด็นไปโดนหน้าหลิวม่านซี

เมื่อรู้สึกถึงรอยเลือดที่หน้าตัวเอง หลิวม่านซีมองด้วยสายตาโกรธ

“ยังกล้าต่อต้านอีกเหรอ? ถอดเสื้อผ้าของพวกเธอออกให้หมด ให้ทุกคนดูซิว่าแม่สาวน้อยที่คิดจะบินสูงใส่เสื้อผ้าถูกๆ อะไร!”

ฉันกำกระโปรงแน่น ยืนขวางหน้าฟู่เวยเวย

ในฐานะทายาทหลักของตระกูลซู ครอบครัวฟู่เคยให้เกียรติฉันอย่างมาก ฉันไม่เคยถูกดูหมิ่นแบบนี้มาก่อน

ฉันปกป้องหน้าอกด้วยความหวาดกลัว เสียงผ้าขาดผสมกับเสียงร้องไห้ของฟู่เวยเวยดังขึ้น

มีคนดึงเข็มขัดฉัน มีคนกดแขนฉัน ฉันได้กลิ่นผมของตัวเองถูกเผาไหม้ — หลิวม่านซีกำลังใช้ไฟแช็คเผาปลายผมฉัน

“ช่วยฉันที! ช่วยฉันที!” ฉันตะโกนจนคอแตก แต่ได้รับเพียงเสียงหัวเราะที่ไร้การควบคุมกลับมา

“หยุดนะ!” ฉันกัดลิ้นจนเลือดไหลเพื่อบังคับตัวเองให้เย็นลง “ฉันเป็นคนของตระกูลซู...”

“ซูอะไร?”

หลิวม่านซีดึงผมฉันอย่างแรงจนได้ยินเสียงกระดูกคอ “บริษัทซูกรุ๊ป? แกรู้ไหมว่าลูกสาวของตระกูลซูชื่ออะไร? เธอชื่อ ซูเหนียนเหยา ตอนนี้กำลังอยู่ที่นิวยอร์กเพื่อเจรจาซื้อขายพันล้าน !”

“แกอ่านนิทานเจ้าหญิงมากไปหรือเปล่า?” หลิวม่านซีดึงผมฉันอย่างโหดเหี้ยม “ฟังเรื่องซินเดอเรลล่ามาเยอะเกินไปแล้วใช่ไหม? อยากให้ฉันสอนให้ไหมว่าลูกสาวที่แท้จริงต้องทำอย่างไร —”

เลือดในตัวฉันเย็นเฉียบ

สิบเดือนก่อน ฟู่เฉินยังขอให้ฉันใช้ทรัพยากรของตระกูลซูช่วยตระกูลฟู่ หนึ่งเดือนก่อน ฟู่เฉินยังบอกทางโทรศัพท์ว่าเขาคิดถึงฉันมากแค่ไหน อยากจะเจอฉันทันที

แต่ตอนนี้ เมียน้อยของเขากลับฉีกเสื้อผ้าฉันต่อหน้าผู้คน บอกว่าฉันแกล้งเป็นลูกสาวของตระกูลซู?

“แคร่ก!”

เสียงกระดูกแขนซ้ายหักดังขึ้น ปลายกระดูกแทงทะลุแขน เลือดไหลไม่หยุด

เธอเอาเลือดมาป้ายหน้าฉัน ก่อนจะย่อตัวลงมาจับคางฉัน “ตอนนี้รู้ตัวหรือยังว่าผิด?”