เขาเลือกแฟนเก่า ฉันเลือกการแก้แค้น

ไอรดา POV:

คิรากรตัวแข็งทื่อ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ "แต่งงานกับพี่ชายพี่เหรอ? ไอริน นี่มันไม่ตลกนะ เลิกเล่นได้แล้ว"

เขาเอื้อมมือมาหาฉัน รอยยิ้มฝืนๆ ปรากฏบนริมฝีปาก ราวกับว่าคำพูดของฉันเป็นเพียงอารมณ์เกรี้ยวกราดแบบเด็กๆ ที่เขาสามารถปลอบให้หายได้ สัมผัสของเขาให้ความรู้สึกเหมือนแมงมุมไต่บนผิวหนัง ฉันกระชากแขนกลับราวกับถูกของร้อน

"ฉันไม่ได้ล้อเล่นค่ะ พี่คิน" ฉันพูด เสียงเย็นเยียบราวกับพื้นหินอ่อนใต้ฝ่าเท้า

ในที่สุดความจริงก็ดูเหมือนจะซึมซาบเข้าสู่กะโหลกหนาๆ ของเขา สีเลือดจางหายไปจากใบหน้า "ไม่ พี่ไม่อนุญาต"

"พี่ไม่มีสิทธิ์ออกเสียงค่ะ" ฉันพูด พลางหันหลังให้เขาและปิดประตูห้องเพนท์เฮาส์ของคุณใหญ่ธนากร บ้านใหม่ที่ฉันเพิ่งย้ายเข้ามา บ้านของฉัน เสียงคลิกของตัวล็อกเป็นเสียงที่น่าพึงพอใจที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้ยิน

ข้อความที่ส่งมารัวๆ ของเขาเริ่มขึ้นในอีกไม่กี่นาทีต่อมา

`ไอริน เปิดประตู เราต้องคุยกัน`

`นี่เป็นความผิดพลาดนะ คุณรักพี่`

`พี่จะแก้ไขเรื่องนี้ พี่สัญญา ขอเวลาพี่อยู่กับโซฟีอีกหน่อย แล้วมันจะเป็นตาของเรา`

ฉันลบทุกข้อความโดยไม่ตอบกลับ ตาของเราจะไม่มีวันมาถึง ฉันพอแล้วกับการรอคอย

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันจดจ่ออยู่กับความเป็นจริงใหม่ของฉัน ฉันต้องเข้าใจผู้ชายที่ฉันกำลังจะแต่งงานด้วย ฉันถามคุณเอเลน่า หัวหน้าแม่บ้านของคุณใหญ่ธนากร ซึ่งเป็นผู้หญิงสูงวัยและดูเคร่งขรึม เกี่ยวกับความชอบของเขา กาแฟที่เขาโปรดปราน ประเภทของหนังสือที่เขาอ่าน เพลงที่เขาฟังในตอนเย็น

ฉันใช้เวลาช่วงบ่ายที่ร้านเสื้อผ้าบุรุษระดับไฮเอนด์และพบกระดุมข้อมือวินเทจชุดหนึ่ง เป็นรูปสี่เหลี่ยมแพลทินัมเรียบๆ ประดับด้วยไพลินสีเข้มเม็ดเดียว มันดูเรียบง่าย ทรงพลัง เหมือนกับเขา

ขณะที่คนขับรถของฉันขับมาถึงคฤหาสน์ในเย็นวันนั้น ไฟหน้ารถส่องให้เห็นภาพที่น่าสมเพช คิรากรยืนอยู่ข้างถังขยะขนาดใหญ่ใกล้ทางเข้าสำหรับพนักงาน ไหล่ของเขาลู่ลง เขากำลังทิ้งของ ของของฉัน

กล่องเครื่องประดับเล็กๆ ที่เพ้นท์ด้วยมือซึ่งฉันมีมาตั้งแต่เด็ก หนังสือปกอ่อนเก่าๆ ที่เราควรจะอ่านด้วยกัน แก้วคู่ที่เราซื้อในการเดินทางไปต่างจังหวัดครั้งแรกของเรา ทั้งหมดนั่น ถูกทิ้งเหมือนขยะ

เขาไม่เห็นฉัน ฉันมองอยู่ครู่หนึ่ง ความเจ็บปวดทื่อๆ ในอก ก่อนจะบอกให้คนขับรถขับต่อไปยังทางเข้าหลัก ความเจ็บปวดเป็นเพียงเงา เป็นเสียงสะท้อนของความรักที่ตายไปแล้ว

เมื่อเขาพบฉันในห้องนั่งเล่นทางการในอีกไม่กี่นาทีต่อมา เขาดูร้อนรน "ไอริน พี่แค่...กำลังเก็บของเก่าๆ ออกไปบ้าง เพื่อให้มีที่ว่างมากขึ้นสำหรับ...สำหรับตอนที่เรากลับมาเป็นเหมือนเดิม"

มันเป็นคำโกหกที่อ่อนแอและน่าสมเพชสิ้นดี

"ไม่ต้องกังวลหรอกค่ะ พี่คิน" ฉันพูด เสียงเบา "เป็นการดีที่จะกำจัดของที่คุณไม่ต้องการใช้อีกต่อไป"

เขาขมวดคิ้ว ไม่ค่อยเข้าใจความหมายที่แฝงอยู่ในคำพูดของฉัน แต่ประกายความไม่สบายใจก็พาดผ่านใบหน้าของเขา

ก่อนที่เขาจะทันได้ตอบ โสภิตาก็ปรากฏตัวขึ้น พร้อมรอยยิ้มที่สดใสและไร้เดียงสาบนใบหน้า "พี่ไอริน! อยู่นี่เอง โซฟีกำลังหวังว่าพี่จะมาทานอาหารเย็นกับเราพอดีเลยค่ะ พี่คินจะพาโซฟีไปกินชาบู!" เธอใช้ชื่อเล่นเรียกฉันว่า *พี่ริน* ที่ให้ความรู้สึกเหมือนกระดาษทรายขัดถูประสาทของฉัน

เธอหันมาหาฉัน ดวงตาเบิกกว้าง "คุณใหญ่ยังไม่กลับมาเหรอคะ?"

"ท่านไปจัดการธุรกิจที่เชียงใหม่ค่ะ" ฉันตอบอย่างใจเย็น "จะกลับมาพรุ่งนี้"

คิรากรเหลือบมองฉันอย่างรวดเร็วและสงสัย ฉันรู้ตารางงานของพี่ชายเขาได้อย่างไร? เขาปัดความคิดนั้นทิ้งไปอย่างรวดเร็ว คงคิดว่าพนักงานคนหนึ่งบอกฉัน เขายังคงตาบอดอยู่

"ไปเถอะค่ะ พี่ไอริน" โสภิตายืนกราน พลางคว้าแขนฉัน "เราไปทานด้วยกันนะคะ เหมือนครอบครัวเลย"

ความย้อนแย้งมันหนาแน่นจนฉันแทบจะสำลัก แต่ฉันก็ยอมให้เธอฉุดฉันไป ถูกบังคับให้นั่งในรถกับผู้ชายที่หักอกฉันและผู้หญิงที่เป็นสาเหตุของมัน

ที่ร้านอาหาร คิรากรสั่งน้ำซุปที่เผ็ดที่สุดให้โสภิตา น้ำซุปที่เธอชอบ แม้ว่าเขาจะขึ้นชื่อเรื่องท้องไส้ไม่ดีและไม่สามารถทานอะไรที่เผ็ดกว่าระดับอ่อนๆ ได้

ฉันเฝ้ามองเขาขณะที่เขาทานอาหาร ใบหน้าของเขาซีดลงเรื่อยๆ เหงื่อผุดขึ้นบนหน้าผาก เขาเอื้อมมือไปหยิบแก้วน้ำอยู่เรื่อยๆ พยายามแสร้งทำเป็นว่าไม่เป็นไร

มันเคยเป็นหน้าที่ของฉันที่จะคอยดูแลเขา ฉันคงจะสั่งข้าวสวยเปล่าๆ ให้เขา ทำให้แน่ใจว่าเขามีนมเพื่อบรรเทาความเผ็ดร้อน ฉันรู้จักเขาดีกว่าที่เขารู้จักตัวเองเสียอีก

ตอนนี้ ฉันแค่เฝ้ามอง

"อร่อยจังเลยนะคะพี่คิน" โสภิตาพูดอย่างมีความสุข โดยไม่รู้ถึงความทุกข์ทรมานของเขาเลย "พี่คินน่าจะทานอีกนะคะ"

เขาฝืนยิ้ม ริมฝีปากเม้มแน่นด้วยความเจ็บปวด "อร่อยมากเลยจ้ะ"

ฉันเห็นเขาสะดุ้งขณะที่กลืน มือของเขาขยับไปที่ท้องอย่างแนบเนียน ฉันวางมือของตัวเองไว้บนตัก สีหน้าเรียบเฉย

โสภิตาพยายามตักผักใส่ชามของฉัน "พี่ไอรินไม่ทานเลยนะคะ"

ดวงตาของคิรากรเหลือบมาที่ฉัน เป็นคำวิงวอนเงียบๆ ในดวงตา เขาต้องการให้ฉันช่วยเขา ให้ฉันช่วยเขาให้พ้นจากความทุกข์ทรมานที่เขาก่อขึ้นเองนี้ เหมือนที่ฉันทำเสมอมา แต่เขาไม่สามารถขอได้ ไม่ใช่ต่อหน้าโสภิตา เขาต้องรักษาภาพลวงตาว่าเขาคือแฟนหนุ่มที่แข็งแกร่งและสมบูรณ์แบบ

ฉันตระหนักได้ในตอนนั้นว่าความรักของเขาเป็นสกุลเงินที่เขาใช้จ่ายกับคนที่แตกต่างกัน สำหรับโสภิตา เขาจะยอมกลืนไฟและยิ้มผ่านความเจ็บปวด สำหรับฉัน เขาเคยเสนอให้เพียงความสะดวกสบายของความเคยชิน เขาไม่เคยเต็มใจที่จะทนทุกข์เพื่อฉันเลย ไม่เคยแม้แต่ครั้งเดียว

ทันใดนั้น พนักงานเสิร์ฟที่ถือถาดเครื่องดื่มขนาดใหญ่ก็สะดุดใกล้โต๊ะของเรา ถาดเอียงอย่างน่าหวาดเสียว

ทุกอย่างเกิดขึ้นในพริบตา