Happy ที่โสดอีกครั้ง

ฝนเริ่มตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ หัวใจของเซินชูก็ยิ่งรู้สึกเหน็บหนาวมากขึ้น

เธอไม่รู้ว่าเธอคุกเข่าไปนานแค่ไหน เธอรู้เพียงว่าฝนหยุดตกแล้ว แต่ท้องฟ้ายังคงมืดอยู่

คนรับใช้สองคนที่เฝ้าเธออยู่ต่างหลับสนิทไปแล้ว จริง ๆ แล้ว ตอนนี้เธอสามารถลุกออกไปได้แล้วด้วยซ้ำ แต่เซินชูก็ยังไม่อยากที่จะยอมแพ้

เธอไม่เชื่อ ไม่เชื่อว่าป๋อมู่เหนียนจะใจร้ายใจดำถึงขนาดนี้

แต่บางครั้ง คนเราก็ไม่ควรซื่อเกินไป

ตอนฟ้าสว่าง ในที่สุดป๋อมู่เหนียนก็มา

เซินชูคุกเข่าทั้งคืน ร่างกายของเธอกำลังจะทนไม่ไหวแล้ว แต่เธอก็ยังต้องการคำตอบ

เธอใช้เล็บจิกฝ่ามือของตัวเอง ใช้ความเจ็บปวดปลุกให้ตัวเองมีสติ “คุณสงบสติอารมณ์แล้วใช่ไหม？ ”

หากสงบสติอารมณ์ลงแล้ว ก็ฟังคำอธิบายของเธอหน่อย

ป๋อมู่เหนียนมองไปยังเซินชูที่อยู่ตรงหน้าเขา เซินชูมีสภาพทุลักทุเลจากการตากฝนมาทั้งคืน ดวงตาคู่งามไม่สามารถเก็บซ่อนความผิดหวังเอาไว้ได้ แต่แววตาของเธอกลับเต็มไปด้วยความดึงดัง

เขาถูกเธอมองจนรู้สึกไม่สบายใจ “เธอรู้ความผิดของตัวเองหรือยัง？ ”

เซินชูอึ้งไปครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าที่เธอคุกเข่าอยู่ที่นี่ทั้งคืนมันน่าขำสิ้นดี

แต่เธอคุกเข่าทั้งคืน รอเขาทั้งคืน เธอไม่ควรจะปล่อยสิ่งที่ทำให้เธอไม่พอใจให้ผ่านไปอย่างนี้

“เมื่อคืน ฉันไม่ได้ผลักหลินเซียงหยาตกน้ำจริง ๆ เธอกระโดดลงไปเอง”

เธอพูดพลาง พยายามลุกขึ้น จากนั้นก็เงยหน้ามองเขาอย่างนิ่ง ๆ “แต่ฉันรู้ว่าคุณไม่เชื่อ ดังนั้น.......”

“เราหย่ากันเถอะ ป๋อมู่เหนียน”

เราหย่ากันเถอะ ป๋อมู่เหนียน

ป๋อมู่เหนียนคิดว่าเช้านี้เขาจะได้ยินเซินชูสำนึกผิด แต่เธอไม่ได้สำนึกผิด แต่กลับพูดกับเขาว่าหย่ากันเถอะ

หลังจากเซินชูพูดจบก็เดินจากไปทันที เธอเดินไปอย่างช้า ๆ เพราะเธอคุกเข่ามาทั้งคืน หัวเข่าของเธอบวม และเจ็บมาก อีกทั้งเธอยังเปียกฝนมาทั้งคืน ทำให้เธอมีไข้สูง เธอก้าวเดินไปอย่างยากลำบาก แต่แม้จะเป็นเช่นนี้ เธอก็ยังเดินเชิดหน้า

ไม่นานเซินชูก็กลับมาถึงห้อง เธอกัดฟันส่งข้อความหาเฉินเซียว จากนั้นก็เก็บเข้าของที่มีไม่มากของเธอใส่กระเป๋าเดินทาง

ตอนที่เธอลากกระเป๋าเดินลงมายังชั้นล่าง ป๋อมู่เหนียนก็เดินขึ้นมาพอดี เซินชูไม่มองเขาแม้แต่หน่อย เธอเดินลากกระเป๋าไปที่ทางออกทันที

สภาพของเซินชูแย่มาก หลังจากพยายามฝืนตัวเองออกไปจากบ้านตระกูลป๋อแล้ว สายตาของเธอก็เริ่มพร่ามัว

โชคยังดีก่อนที่เธอจะหมดสติไป เฉินเซียวก็มาถึงพอดี

ตอนที่เฉินเซียวเห็นเซินชูลากกระเป๋าเดินทางมาอยู่ข้างถนนอย่างโซซัดโซเซ เฉินเซียวก็โมโหจนจะระเบิดออกมา

“ป๋อมู่เหนียน มันตายไปแล้วหรือไง？ ”

เธอรีบลงจากรถ จากนั้นก็เอากระเป๋าเดินทางของเซินชูใส่ท้ายรถ เมื่อเธอเดินกลับมา ก็เห็นเซินชูหมดสติไป

“น้องห้า！ ”

เฉินเซียวตกใจมาก รีบวิ่งเข้าไปประคองเธอไว้ ตอนที่ประคองตัวเซินชู ความร้อนในตัวเซินชูทำเอาเธอตกใจมาก

เฉินเซียวทั้งสงสารทั้งโกรธ เธออุ้มเซินชูเข้าไปในรถ “น้องห้า เดี๋ยวฉันจะพาเธอไปโรงพยาบาล”

เซินชูสลบไม่ได้สติ ตัวของเธอเอียงซบกับเบาะข้างคนขับ ใบหน้าของเธอซีดเผือดจนทำให้เฉินเซียวถึงกับไม่สบายใจ

เฉินเซียวไม่มีเวลาไปสะสางบัญชีกับคนของตระกูลป๋อ เธอเหยียบคันเร่งมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดทันที

เซินชูไข้สูงจนหมดสติ บ่ายมาถึงรู้สึกตัวตื่น

เมื่อเธอลืมตา ก็เห็นเฉินเซียวนอนฟุบอยู่ข้างขอบเตียง

เซินชูนิ่งอึ้งไป สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังอยู่ในมโนความคิดของเธอ ตอนนี้เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา เธอก็รู้สึกหนักอึ้งในใจ

เธอกลัวว่าจะทำให้เฉินเซียวตื่น เธอกัดฟันไม่ให้ตัวเธอร้องไห้ออกมา ในความมืดมีเพียงน้ำตาเท่านั้นที่ไหลออกมาไม่หยุด

เธอผิดเอง เธอไม่ควรคิดว่าเธอสามารถเปลี่ยนใจป๋อมู่เหนียนได้ หัวใจของเขามีแต่หลินเซียงหยามาโดยตลอด ตลอดสามปีที่ผ่านมา เธอก็เหมือนกับตัวตลก

ไม่น่าแปลกที่หลินเซียงหยาบอกว่าเธอโง่ ในเวลานี้เมื่อคิดดูแล้ว เธอไม่เพียงโง่ เธอยังเง่าด้วย

บนโลกนี้คงไม่มีผู้หญิงคนไหนโง่เท่าเธออีกแล้ว