เกมแก้แค้น ของอดีตภรรยา

กานดา POV:

บุรินทร์ยังคงยิ้มอย่างมีความสุข เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้ พยายามจะจูบฉัน

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ไม่ต้องห่วง" ฉันตอบเสียงเรียบๆ "ฉันไม่เป็นอะไร"

เขาพยักหน้ารับคำอย่างไม่ใส่ใจนัก "แต่พรุ่งนี้เราต้องไปซื้อแหวนใหม่นะ"

"แล้วแต่คุณเลย" ฉันตอบสั้นๆ ไม่ได้แสดงความกระตือรือร้นใดๆ

บุรินทร์มองฉันด้วยแววตาแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เขามองไปที่กล่องของขวัญเล็กๆ ที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียง

"นี่อะไรเหรอที่รัก" เขายิ้มกว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ของขวัญ" ฉันตอบสั้นๆ

"ของขวัญให้ผมเหรอ" เขายิ้มกว้างกว่าเดิม ดวงตาเป็นประกายด้วยความดีใจ "ให้ผมเปิดดูเลยได้ไหม"

"แล้วแต่คุณ" ฉันยังคงตอบเสียงเรียบๆ

เขารีบแกะกล่องของขวัญออกอย่างรวดเร็ว ข้างในกล่องมีวัตถุชิ้นหนึ่งรูปร่างบิดเบี้ยว มันคือแหวนแต่งงานของเราที่ถูกหลอมจนเละไม่มีชิ้นดี

บุรินทร์มองมันด้วยความประหลาดใจ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสับสน

"นี่มันอะไรน่ะที่รัก" เขาถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ

ฉันมองวัตถุในมือเขา หัวใจของฉันเย็นยะเยือกราวกับน้ำแข็ง

"ของขวัญไง" ฉันตอบ

"แต่...แต่มันคืออะไรกันแน่" เขาพยายามอ่านข้อความที่สลักอยู่บนแหวน แต่ก็อ่านไม่ออก

"มันคือความรักของเรา" ฉันตอบ "ที่ถูกหลอมจนเละไม่มีชิ้นดี"

บุรินทร์เงยหน้าขึ้นมองฉัน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความตกใจ

"คุณพูดอะไรน่ะที่รัก" เขาถาม เสียงของเขาสั่นเครือ

"คุณจำไม่ได้เหรอคะวันนี้วันอะไร" ฉันถามกลับด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ

บุรินทร์เงียบไป ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงทันที

ฉันมองเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ความรักที่เคยมีให้เขา มันหายไปหมดแล้ว

"สุขสันต์วันครบรอบแต่งงานนะคะ บุรินทร์" ฉันพูดเสียงเรียบๆ

บุรินทร์ตัวแข็งทื่อ เขาพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่มีเสียงออกมา

"ผม...ผมขอโทษ" ในที่สุดเขาก็พูดออกมา "ผมลืมไปจริงๆ"

"ไม่เป็นไรหรอก" ฉันตอบ "ฉันชินแล้ว"

บุรินทร์สวมกอดฉันแน่น "ไม่นะที่รัก ผมจะไม่มีวันลืมอีกแล้ว ผมขอโทษจริงๆ ผมสัญญาว่าจะชดเชยให้คุณเอง"

"คุณจะชดเชยให้ฉันได้ยังไง" ฉันถาม

"เราไปดินเนอร์กันนะคืนนี้" เขาพูด "ร้านอาหารที่เราเจอกันครั้งแรกไง"

"ฉันเหนื่อย" ฉันตอบ "อยากนอนพักมากกว่า"

"งั้นเราไปดูหนังที่บ้านก็ได้นะ" เขาเสนอ "หรือจะให้ผมเปิดเพลงให้ฟังก็ได้"

"ฉันอยากอยู่คนเดียว" ฉันตอบ

บุรินทร์ถอนหายใจ เขากอดฉันแน่นขึ้น "ที่รัก ผมรู้ว่าคุณกำลังโกรธ ผมขอโทษจริงๆนะ"

เขาจูบหน้าผากของฉัน "ผมรักคุณนะกานดา"

ฉันไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ใครกันแน่ที่เปลี่ยนไป?

บุรินทร์พาฉันไปขับรถเล่นในวันรุ่งขึ้น เขาพูดคุยเรื่องธุรกิจของเขาอย่างสนุกสนาน แต่ฉันไม่ได้ยินอะไรเลย ฉันมองออกไปนอกกระจกรถ เห็นว่าเขากำลังพยายามทำทุกอย่างให้เหมือนเดิม

ฉันเหลือบไปเห็นซองสีขาวเล็กๆ ซ่อนอยู่ใต้เบาะรถ มันเป็นซองถุงยางอนามัยที่บุรินทร์เคยบอกว่าเขาไม่ได้ใช้แล้ว

ฉันหยิบมันขึ้นมาอย่างเงียบๆ แล้ววางกลับไปที่เดิม ไม่จำเป็นต้องโวยวายอีกต่อไปแล้ว

เมื่อรถไปจอดที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง บุรินทร์ลงไปเปิดประตูให้ฉัน ผู้คนรอบข้างต่างมองมาที่เราด้วยสายตาชื่นชม

"คุณบุรินทร์เป็นสุภาพบุรุษจริงๆเลยนะคะ" ฉันได้ยินเสียงผู้หญิงคนหนึ่งพูดขึ้น

บุรินทร์ยิ้มกว้าง "แน่นอนครับ ผมรักภรรยาผมที่สุด"

แต่รอยยิ้มของเขากลับต้องหุบลง เมื่อโทรศัพท์ของเขาดังขึ้น เขารีบเดินไปรับสายห่างออกไปจากฉัน

"ครับ… ชยิสรา" ฉันได้ยินเสียงเขาพูดกับปลายสาย

ฉันมองบุรินทร์คุยโทรศัพท์สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด บางครั้งก็ดูเคร่งเครียด บางครั้งก็ดูอ่อนโยน

ฉันรู้ทันทีว่าเขากำลังคุยกับใคร

เขากลับมาหาฉันด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม "ที่รัก ผมมีงานด่วน ผมต้องไปที่บริษัทเดี๋ยวนี้เลย"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ" ฉันตอบ "ฉันรอคุณอยู่ที่นี่ก็ได้"

"ไม่เป็นไรหรอกที่รัก" เขาตอบ "เดี๋ยวผมรีบกลับมานะ"

เขารีบวิ่งออกจากห้างสรรพสินค้าไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งฉันไว้คนเดียว

ฉันเข้าไปนั่งในรถของบุรินทร์ อากาศข้างนอกหนาวเย็นจนฉันต้องหอบผ้าห่มมาคลุมตัว

ฉันเหลือบไปเห็นโทรศัพท์ของบุรินทร์วางอยู่บนเบาะข้างๆ หน้าจอเปิดค้างไว้ มันเป็นหน้าจอแชทไลน์ระหว่างเขากับชยิสรา

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ข้อความเหล่านั้นบาดลึกยิ่งกว่าคมมีดใดๆ บุรินทร์ คนที่คุณรักสุดหัวใจกำลังเหยียบย่ำคุณจนจมดิน