ยังคงอยู่

โฮ่วฉงโจวและเฉินม่านจบกันไม่ดีอีกครั้ง

ก่อนจากไปเขากดเธอไว้ที่ประตู พูดอย่างดุร้ายว่า “เกมนี้ฉันเป็นคนเริ่มเอง เธอคิดว่าเธอมีสิทธิ์อะไรที่จะบอกให้มันจบ?”

เฉินม่านไม่ยอมอ่อนข้อให้ เธอเชิดหน้าขึ้นและเถียงกลับ “ไม่ต้องจบก็ได้ แล้วคุณจะแต่งงานกับฉันไหม? แต่ถ้าคุณแต่งงานกับฉัน ซ่งชิงของคุณจะยอมรับได้ไหม?”

พูดเสร็จเธอก็หัวเราะ “เธอจะยอมรับได้ไหมที่คุณและน้องสาวต่างสายเลือดของเธอมีเรื่องกันมาเจ็ดปี?”

ผลลัพธ์ของการเผชิญหน้าคือประตูบ้านของเธอกระแทกดังสนั่น จนรู้สึกเหมือนทั้งบ้านสั่นสะเทือน เฉินม่านมองไปที่ห้องที่ว่างเปล่าแล้วยิ้มอย่างเงียบๆ จากนั้นน้ำตาก็ไหลออกมา

วันรุ่งขึ้น แม่ของเฉินโทรหาเธอ ตอนนั้นเธอกำลังดำเนินการลาออกจากบริษัท แม้ว่าโฮ่วฉงโจวจะยังไม่อนุมัติ แต่หากยื่นล่วงหน้าเป็นเดือนก็จะถือว่าออกจากงานโดยอัตโนมัติ

แม่ของเฉินชวนเธอกลับบ้านทานข้าว บอกว่าไม่ได้รวมตัวกันนานแล้ว

เฉินม่านคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบว่า “ซ่งชิงอาจไม่ต้อนรับฉัน ฉันไม่อยากทำให้พวกคุณลำบากใจ”

แล้วเธอก็จะวางสาย

แม่ของเธอรีบเรียกเธอไว้ “ลูกจ๋า นี่กี่ปีแล้ว ทำไมยังค้างคาใจ ครั้งนี้ซ่งชิงเป็นคนชวนเธอกลับมากินข้าวเอง อยากใช้โอกาสนี้ลบล้างความบาดหมาง อย่าทำให้เขาผิดหวังเลย”

เฉินม่านเงียบ แม่ของเธอยังคงพูดพร่ำไม่หยุด ซึ่งแน่นอนว่ามีแต่คำพูดที่ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ สุดท้ายเฉินม่านทนไม่ไหวจึงยอมรับ

ตอนกลับถึงบ้านก็เจ็ดโมงเย็นแล้ว

เฉินม่านเหนื่อยล้า โฮ่วฉงโจวไม่โผล่หน้ามาทั้งวัน แต่เหมือนว่าจะตั้งใจทำให้เธอลำบาก เขาย้ายงานของเขาให้เธอทำเพิ่มจากงานของตัวเอง ทำให้เธอไม่มีเวลาพักเลย

ทันทีที่เข้าประตู เธอก็ได้ยินเสียงภายในบ้านที่คึกคัก

“คราวนี้ที่หนูกลับมาก็อย่าไปไหนอีกเลย พ่อคิดถึงหนูมากในช่วงสองปีนี้” เป็นเสียงของแม่เฉิน

“มีแผนนั้นอยู่ แต่ยังต้องดูอีกที” ซ่งชิงตอบ ระหว่างที่พูด เฉินม่านก็ปรากฏตัวในสายตาของพวกเขา และเธอสบตากับซ่งชิง ผ่านอากาศที่แยกพวกเธอ ซ่งชิงยิ้มอย่างสดใส “นานแล้วที่ไม่ได้เจอกัน ม่านม่าน”

เฉินม่านพยักหน้าเล็กน้อย “ซ่งชิงพี่กลับมาแล้ว”

ตอนนั้นแม่เฉินก็เข้ามาหาเธอทันที เธอพาเฉินม่านมานั่งข้างๆ ถามเรื่องงานพอเป็นพิธี ก่อนที่พ่อซ่งจะเรียกคนให้เสิร์ฟอาหาร

ซ่งชิงก็พูดขึ้นว่า “รอสักครู่ ยังมีคนหนึ่งที่ยังไม่มา”

“โอ?” พ่อซ่ง ซ่งจงซาน แสดงความสนใจ

ซ่งชิงยิ้มอย่างลับๆ เธอดูเวลาแล้วลุกออกไป ไม่นานก็กลับเข้ามาพร้อมกับคนอีกคนหนึ่ง

เขาพยักหน้าให้พ่อซ่งและแม่เฉิน “ลุง ป้า ผมคือโฮ่วฉงโจว”

เมื่อได้ยินชื่อนี้และเสียงที่คุ้นเคย เฉินม่านที่กำลังดื่มชาก็อดไม่ได้ที่จะมองไป และเมื่อเห็นมือของเขาที่เกี่ยวกับซ่งชิง เธอรู้สึกว่าชาในมือไร้รสชาติทันที

ซ่งจงซานไม่เคยไม่ได้ยินชื่อโฮ่วฉงโจว เขาลุกขึ้นยืนด้วยความประหลาดใจ “นี่คือโฮ่วจงเหรอ?”

โฮ่วฉงโจวยังคงยิ้มบางๆ “ซ่งตง ไม่ได้พบกันนาน”

ในเวลานั้น แม่เฉิน หวางเหยียน ก็รู้สึกตัวว่า คนที่ทำให้สามีของเธอตอบสนองใหญ่ขนาดนี้ต้องเป็นคนสำคัญแน่ๆ เธอจึงยิ่งต้อนรับโฮ่วฉงโจวด้วยความอบอุ่น

ซ่งชิงยืนสงบอยู่ข้างๆ แต่เมื่อมองไปที่โฮ่วฉงโจว หน้าแดงด้วยความเขินอาย