หลังเลิกแฟนหนุ่มสารเลว ฉันแต่งงานสายฟ้ากับมหาเศรษฐี

เช้าตรู่

ทันทีที่ซู จื่อหยิน ลืมตาขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาแบบขยายใหญ่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ

เธอตกใจและยกผ้าห่มขึ้นโดยสัญชาตญาณเพื่อตรวจดูเสื้อผ้า เมื่อเห็นว่าเสื้อผ้ายังอยู่ที่เดิม ซูจื่ออินก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เธอหันไปมองชายที่ยังคงหลับสนิทอยู่ข้างๆ เธออีกครั้งด้วยความรู้สึกทั้งอับอายและเสียใจ

ความเจ็บปวดจากอาการเมาค้างทำให้เธอคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนก่อน

เมื่อวานนี้ เธอไปหาแฟนหนุ่ม Qian Dong ตามคำสั่งของพ่อแม่ เพื่อพูดคุยเรื่องการแต่งงาน แต่กลับพบว่าเขามีสัมพันธ์กับลูกพี่ลูกน้องของเธอ！

ซูจื่ออินโกรธและรังเกียจ เธอจึงเลิกกับเขาทันทีและไปที่บาร์เพื่อระบายความเศร้า แล้ว...

โชคดีที่ไม่มีอะไรเช่นการประพฤติตัวไม่เหมาะสมจากการเมาเกิดขึ้น

เพื่อหลีกเลี่ยงฉากวุ่นวายหลังจากตื่นนอน ซู จื่อหยิน ค่อยๆ ลุกจากเตียง เตรียมจะหนีไปก่อนที่ชายคนนั้นจะตื่น

โดยไม่คาดคิดประตูห้องโรงแรมก็ถูกเปิดออกจากด้านนอกในวินาทีถัดไป

หญิงชราผู้มีสง่าราศีเดินเข้ามาพร้อมกับใบหน้าเย็นชา

ซู่ จื่อหยินตกใจและตัดสินใจเล่นบทนกกระทาไปก่อนและหาโอกาสหนีไปในภายหลัง

แต่อีกฝ่ายไม่ยอมให้โอกาสเธอหนีรอดไปได้ วินาทีต่อมา หญิงชราก็มองเธอด้วยคิ้วขมวด

ซูจื่ออินมองหน้าหญิงชราคนนั้นอย่างพินิจพิเคราะห์ และรู้สึกราวกับคุ้นเคย เธอจึงเอ่ยถามออกไปโดยไม่รู้ตัวว่า “คุณย่าจาง？“

จางหวานหรู่รู้สึกตกตะลึงในตอนแรก จากนั้นเธอก็มองไปที่ซูจื่อหยินอย่างใกล้ชิด เปรียบเทียบลักษณะของเธออย่างช้าๆ กับเด็กหญิงตัวน้อยที่ฉลาดและใจดีในความทรงจำของเธอ

เมื่อซู่จื่อหยินอายุได้ห้าขวบ เธอถูกพรากจากครอบครัวและถูกส่งไปอยู่ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า จางว่านหรู่มักไปเป็นอาสาสมัครที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า และนั่นทำให้ทั้งสองได้พบกัน

ต่อมาครอบครัวของเธอพบซูจื่อหยิน และนั่นคือจุดที่พวกเขาสูญเสียการติดต่อ ฉันไม่เคยคิดว่าหลายปีจะผ่านไปเร็วขนาดนี้ และเราจะได้พบกันอีกครั้งที่นี่

“หยินหยิน？“ “คุณโตขึ้นมากเลยนะ！“ เมื่อได้พบเพื่อนเก่าของเธออีกครั้ง สีหน้าของจางหวานหรูก็อ่อนลง แต่แล้วเธอก็ถามอย่างกังวลว่า “คุณไม่เป็นไรใช่ไหม เด็กคนนั้นน่ะ…？”

ในขณะที่จางหวานหรู่พูด เธออดไม่ได้ที่จะจ้องมองชายบนเตียง

ซู่ จื่อหยินหันไปมองเช่นกันและพบว่าชายคนนั้นตื่นขึ้นมาในบางจุด

ดวงตาที่ลึกล้ำและแหลมคมจ้องมองเขา เหมือนกับนักล่าที่กำลังจ้องมองเหยื่อ

หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ และเธอรีบหันหน้าออกไปพร้อมอธิบายว่า “คุณย่าจาง ไม่ต้องกังวล เราสบายดี—“

ก่อนที่เธอจะพูดจบ จางหว่านหรู่ก็ตบมือของซูจื่อหยินอย่างปลอบใจ “หยินหยิน ไม่ต้องห่วง คุณยายจะจัดการเรื่องความยุติธรรมให้กับเธอเอง！“ จางว่านหรู่กังวลเรื่องการแต่งงานของหลานชาย Gu Nanfeng อยู่เสมอ บังเอิญว่าซูจื่ออินมีความสัมพันธ์ที่ดีกับหลานชายมาตั้งแต่เด็ก และเป็นเด็กดี เธอตัดสินใจทันทีที่จะนำทั้งสองมารวมกัน

เมื่อเผชิญหน้ากับหญิงชราผู้ใจดีและอ่อนโยน ซู จื่อหยิน เขาก็หันกลับมาและทำหน้าดุร้ายและคุกคาม ชี้ไปที่ กู่ หนานเฟิง และด่าว่า “ดูสิ่งที่เจ้าทำสิ！“ “แกปฏิเสธแต่งงานมาตั้งหลายปีแล้ว ทำให้ลุงคนนี้ต้องกังวลจนแทบบ้าทุกวัน แถมยังมารังแกผู้หญิงดีๆ คนหนึ่งอีก！ แกจะเป็นคนเลวทรามแบบนี้ได้ยังไง！“

หลังจากจบการระบายความรู้สึกของเธอแล้ว ดวงตาของจางว่านหรู่ก็มองไปรอบๆ และเธอก็เปิดเผยจุดประสงค์ที่แท้จริงของเธออย่างเป็นธรรมชาติ

“เรื่องมันมาถึงจุดนี้แล้ว คุณต้องรับผิดชอบ แต่งงานกับหยินอิน และปกป้องชื่อเสียงของหญิงสาว“

ทันทีที่พูดคำเหล่านั้นออกมา การแสดงออกของซู่จื่อหยินและกู่หนานเฟิงก็เปลี่ยนไป

“ยาย！“

Gu Nanfeng พูดด้วยเสียงทุ้มลึก แต่ก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยปฏิเสธ หญิงชราก็ขัดจังหวะเขา

“ไม่ต้องแสดงความคิดเห็นก็ได้ ถ้าเป็นผู้ชายก็ต้องรับผิดชอบ ตราบใดที่หยินอินยอมแต่งงานกับคุณ พวกคุณสองคนก็ไปที่สำนักงานกิจการพลเรือนได้เลย！“

หญิงชราผู้นี้ชอบออกคำสั่งอยู่เสมอ และกู่หนานเฟิงก็ทำอะไรเธอไม่ได้เลย ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่สามารถหาเหตุผลกับเธอเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้ จึงหันไปสนใจซูจื่ออินแทน

เมื่อรู้สึกถึงสายตาที่กดดันอย่างยิ่ง ซู จื่อหยินก็ยิ่งรู้สึกกดดันมากขึ้น

ปรากฎว่าชายแปลกหน้าคนนั้นคือหลานชายของยายจาง บังเอิญจริงๆ！

ซูจื่ออินครุ่นคิดถึงเรื่องที่ครอบครัวของเธออยากให้เธอแต่งงานและลงหลักปักฐานอยู่เสมอ เธอเหลือบมองชายคนนั้นบนเตียงและคิดว่าหลานชายของย่าจางน่าจะโอเค และน่าเชื่อถือกว่าผู้ชายคนไหนๆ ที่เธอสามารถแต่งงานด้วยได้

ซู่จื่อหยินกัดฟันและตกลง “ฉันจะทำตามคำแนะนำของยาย”