ติดตาม
ตอน
แชร์
หน้าปกนวนิยาย ทะลุมิติมาปลูกผักพร้อมของวิเศษ

ทะลุมิติมาปลูกผักพร้อมของวิเศษ

จากชีวิตที่แสนสุขสบาย หญิงสาวกลับต้องเผชิญโชคชะตาเล่นตลกเมื่อประสบอุบัติเหตุจนหลุดมาอยู่ในยุคโบราณ ทว่าสถานการณ์กลับเลวร้ายยิ่งกว่าเดิม เมื่อเธอต้องมาอยู่ในร่างของเด็กหญิงตัวน้อยท่ามกลางครอบครัวที่ยากลำบาก ทั้งมารดาที่ล้มป่วยและบิดาที่พิการไร้ความสามารถในการทำงาน มีเพียงเธอคนเดียวเท่านั้นที่เป็นที่พึ่งสุดท้ายในการออกไปหาอาหารเพื่อประทังชีวิตทุกคนให้รอดพ้นจากความอดอยากในโลกใบใหม่ที่เต็มไปด้วยความท้าทายนี้
ตอน
แชร์

ตอน 2

ดวงตาของหญิงสาวที่เคยมีประกายอยู่บ้าง บัดนี้ว่างเปล่าดุจภาพสะท้อนของก้นมหาสมุทร ทั้งลึก มืด และหนาวเหน็บ

"ฉันกลับไปไม่ได้แล้วใช่ไหมคะ" เธอถามเสียงสะอื้น

ความจริงรู้อยู่แก่ใจ ชัดเจนอยู่ตรงนี้ตลอดมาตั้งแต่เธอรู้สึกตัว รอบกายนี้มีแต่ความว่างเปล่าที่ไม่อาจสัมผัส ใต้เท้าที่เหยียบอยู่ก็ไม่มีพื้น เห็นแต่ดวงดาวนับสิบเคลื่อนโคจรไปตามวัฏจักรที่ควรเป็น ดวงตาของนางเป็นของผู้มีคำตอบให้ตัวเอง บุรุษตรงหน้าจึงไม่ได้ตอบคำถามนั้น

ต้าเหนิงเงยหน้ามองคู่สนทนาเพียงหนึ่งเดียวช้าๆ รอบตัวของคนคนนี้ให้ความรู้สึกประหลาด มีทั้งความพิศวงและน่าเลื่อมใสปนๆ กัน รวมถึงรัศมีที่แผ่ออกมาทำให้เธอไม่กล้ามองหน้าเขาตรงๆ ได้นาน

"ถ้าดื่มมัน ฉันจะไปที่ไหน" น้ำแกงในถ้วยยังอุ่น สองมือประคองไว้ด้วยใจลังเล

"ก่อนจะไป ข้าจะให้บางอย่างอย่างกับเจ้า ถือเป็นของปลอบใจที่พามาโดยไม่ทันตั้งตัวก็แล้วกัน"

นี่ถือเป็นการเลี่ยงการตอบคำถามอย่างเนียนๆ หรือจริงๆ เขาเองก็ไม่รู้กันแน่ ต้าเหนิงคร้านจะเดาใจ เพราะทำไปก็เท่านั้น เธอรับเรื่องน่าเหลือเชื่อมากไปกว่านี้ยังไม่ไหวแล้ว

"สิ่งที่เจ้าจะได้ติดตัวไปมีเพียงสิทธิ์ในการขอพรได้ห้าครั้ง และถุงเฉียนคุนหนึ่งใบ จงเลือกใช้ให้ดี" พูดจบผู้ที่ดูเหมือนเป็นเทพเซียนคนนั้นก็เริ่มหายไปจากสายตาของเธอ

ชายชุดกลายเป็นผีเสื้อตัวเล็กๆ บินออกมาเหมือนฝุ่นธุลีต้องลม

"เดี๋ยวสิ เดี๋ยวก่อน!" เธอยังมีเรื่องอยากถามอีกหลายอย่าง แต่ก็ไม่มีสิ่งใดตอบรับมา พริบตาเดียวเบื้องหน้าก็ว่างเปล่า เหลือต้าเหนิงเพียงลำพังที่ยืนอยู่ตรงนี้กับน้ำแงอุ่นๆ หนึ่งถ้วย

ทางเลือกของเธอไม่มีมาตั้งแต่แรกแล้ว ในสถานการณ์แบบนี้มีแต่ต้องดื่มมันเท่านั้น หญิงสาวหลับตาปี๋กลั้นจำดื่มไปรวดเดียว ถ้วยกระเบื้องร่วงหลุดจากมือ แล้วสติสัมปชัญญะของเธอก็หลุดลอยไปพร้อมกัน

และแล้วเธอก็ลืมตาตื่นอีกครั้งในร่างเด็กน้อยผอมแห้งที่นอนอยู่ก้นแม่น้ำ ตะเกียกตะกายแทบตายเพื่อไม่ให้ชีวิตที่สองจบลงในพริบตาแรก มองลงไปที่เอวก็พบถุงเฉียนคุนห้อยอยู่จริงๆ

"ไร้สาระน่า มันจะเป็นไปได้อย่างไรเล่า"

นางโยนถุงผ้าปักลายทิ้งไป ลุกขึ้นแล้วเดินกลับพลางจัดระเบียบความทรงจำที่สะเปะสะปะให้เข้าที่ เดินมาได้ไม่กี่เก้าเด็กหญิงวัยเจ็ดขวบก็หยุดชะงักแล้วหมุนตัวกลับไปเอาของที่ตัวเองพึ่งโยนทิ้งกลับคืนมา

ท่ามกลางความมืดที่เพียงแสงจันทร์ส่องทาง เด็กหญิงนามเป่าเป้ยเดินคลำทางกลับบ้านด้วยสัญชาตญาณ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นในอนาคตนางก็ต้องยอมรับว่าตอนนี้ตนคือเด็กหญิงวัยเจ็ดขวบที่ชื่อเป่าเป้ย ไม่ใช่ต้าเหนิงอีกแล้ว เด็กหญิงตัวเท่านี้ต้องออกมาจับปลาจากแม่น้ำกลับไปทุกวัน แต่วันนี้โชคร้ายพลัดตกน้ำและจมลงไป ทำให้นางไม่อาจหวนกลับมาได้อีก

ในเวลาที่นางโผล่พ้นน้ำขึ้นมาดวงตะวันพึ่งลับฟ้าไปไม่นานจึงพอมีแสงสีเรืองๆ อยู่ทางตะวันตก ทว่าหลังจากนางเดินมาได้ไม่นานนักรอบข้างก็มืดสนิทและเหลือแต่เพียงแสงจันทร์ส่องทางจริงๆ

อากาศยามค่ำวันนี้หนาวเหน็บ บวกกับเสื้อผ้าที่เปียกน้ำจนชุ่มทำให้เด็กหญิงหนาวสั่นเหมือนจะจับไข้ได้เร็วๆ นี้ นางสาวเท้าก้าวให้เร็วขึ้นเพื่อกลับไปยังกระท่อมเล็กบนเนินเขา บ้านหลังเล็กมีแสงตะเกียงลอดออกมาริบหรี่ นางผลักประตูไม้เก่าๆ เข้าไป เสียงเอี๊ยดอ๊าดบ่งบอกถึงความผืดเคืองของวัสดุที่ใช้เชื่อมมัน เพียงก้าวเข้ามาดวงตาก็เหลือบไปเห็นเด็กเล็กรูปร่างอ้วนท้วนคลานมาหา นางรูปอุ้มเด็กน้อยขึ้นมาแนบอกเพราะกลัวว่าผิวอ่อนๆ นั่นถลอกเอา

พอสัมผัสกับความชื้นที่ไม่สบายตัวเด็กชายในอ้อมกอดก็ดิ้นขลุกขลักพร้อมกับร้องโยเยขึ้นมา เป่าเป้ยอุ้มเขาให้ออกห่างไปกว่าเดิมเล็กน้อยจนน้องชายหยุดงอแง พอสบายผิวขึ้นมาก็เริ่มเรียกร้องเป็นอย่างอื่น

"หม่ำๆ"

ปากเล็กๆ นั่นส่งเสียงอ้อแอ้ออกมา มือขยุ้มเสื้อของนางไว้แน่น ดวงตากลมโตจ้องมาเหมือนคาดหวังอะไรบางอย่าง เด็กหญิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงเข้าใจว่าเจ้าตัวเล็กคงหิวแล้ว

ต้าเหนิงในร่างเด็กหญิงเจ็ดขวบยังไม่เข้าไปในส่วนที่เป็นห้องพักแต่เข้าไปในครัวก่อน นางก่อไฟในเตาให้ความสว่างแล้วจุดตะเกียงเพิ่มหลังจากวางน้องไว้บนตั่งไม้เก่าๆ ด้านหลัง แม้เรื่องฟืนไฟควรมีผู้ใหญ่ดูแล แต่สถานการณ์ในครอบครัวไม่เอื้อให้เป่าเป้ยได้เติบโตสมวัยมากนัก

เมื่อพอมองเห็นโดยรอบแล้วก็หาอะไรที่พอจะเป็นอาหารได้ นางพบแผ่นแป้งบางๆ กองหนึ่งที่สภาพไม่น่ากิน เผลอๆ กินหมดทั้งห้าหกแผ่นที่วางอยู่ก็คงไม่ช่วยให้อิ่มท้องแม้แต่คนเดียว เด็กหญิงถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยใจ เป่าเป้ยยังไม่ละความพยายาม นางยังหาของที่พอกินได้ในห้องครัวต่อไปกระทั่งพบหม้อใบหนึ่ง เปิดฝาออกดูก็เห็นมีเมล็ดข้าอยู่ข้างในไม่กี่หยิบมือ

นี่มันเรียกว่าสถานการณ์วิกฤตสุดๆ ได้หรือยัง ครอบครัวนี้น่าสงสารเกินไปแล้ว! ไม่สิ มันน่าจะรู้ว่าวิกฤตตั้งแต่ให้เด็กเจ็ดขวบไปหาปลาแล้วต่างหาก!

เป่าเป้ยตัดสินใจนำข้าวหนึ่งหยิบมือนั้นไปตั้งไฟต้มจนนิ่ม ระหว่างรอมันเดือดนางก็อุ้มน้องวัยสิบเดือนเศษไปที่ห้องนอนด้านใน นักพฤษศาสตร์ในคราบเด็กเจ็ดขวบอุ้มน้องเข้าห้องเพื่อมาผลัดเสื้อ ทั้งของตัวเองและของน้องชายที่เปียกไปหย่อมหนึ่งด้วย

เพราะมีเสียงรบกวนเกิดขึ้น คนที่กำลังพักผ่อนอยู่จึงรู้สึกตัวขึ้นมา เสียงไอแหบๆ ดังขึ้นทำลายความเงียบ

"เป่าเป้ย นั่นลูกหรือ" เสียงแหบแห้งนั้นเอ่ยถาม เป่าเป้ยจึงได้เพ่งมองไปยังมุมห้อง บนนั้นมีสตรีร่างกาบซูบผอมผู้หนึ่งนอนอยู่ แค่จะยันตัวเองขึ้นมายังไม่มีแรง เสียงขอนางเหมือนมีคนเอาทรายกรอกคอ ฟังแล้วระคายแทนยิ่งนั่ง

"เจ้าได้ปลามาหรือเปล่า" เมื่อบุตรสาวไม่ตอบ นางจึงถามต่อ

คุณอาจจะชอบ

หน้าปกนวนิยาย ถ้าจะรัก ภพชาติก็แค่ปากซอย
8.0
หญิงสาวผู้จบชีวิตด้วยความแค้น กลับต้องข้ามภพมาอย่างไม่ตั้งใจจนพบกับชายผู้เฝ้ารอเธอมาเนิ่นนาน ท่ามกลางความสับสนในยุคสมัยที่ไม่คุ้นเคย เธอถูกเขาตั้งคำถามว่าเป็นปีศาจหรือไม่ ทว่าภายใต้ท่าทีเหล่านั้นกลับแฝงไปด้วยความปรารถนาอันแรงกล้าที่ยากจะหักห้ามใจ แม้คนหนึ่งอยากลืมแต่อีกคนกลับจำฝังใจ สายตาและสัมผัสที่รุกเร้าบีบให้ทั้งคู่ต้องเผชิญหน้ากับความรู้สึกที่ไม่อาจต้านทานได้อีกต่อไป ในการเดินทางข้ามกาลเวลาที่เต็มไปด้วยเสน่หาและบททดสอบของหัวใจครั้งนี้
หน้าปกนวนิยาย วิญญาณพาวุ่น
8.6
เจียอีคือหญิงสาวชาวไร่ผู้โด่งดังในโลกโซเชียลจากการนำเสนอวิถีชีวิตชนบทที่แสนสงบผ่านการทำเกษตรและปรุงอาหารพื้นบ้านจนมีผู้ติดตามนับล้าน ทว่าโชคชะตากลับพลิกผันเมื่อเธอประสบอุบัติเหตุพลัดตกเขาขณะกำลังถ่ายทำคอนเทนต์หาของป่าในพื้นที่ห่างไกล เหตุการณ์ครั้งนี้ส่งผลให้ดวงวิญญาณของเธอหลุดลอยข้ามมิติย้อนเวลากลับไปสู่ยุคโบราณอย่างไม่คาดฝัน กลายเป็นจุดเริ่มต้นของการผจญภัยครั้งใหม่ในดินแดนที่เธอไม่คุ้นเคยพร้อมกับความวุ่นวายที่กำลังจะตามมา
หน้าปกนวนิยาย สามีข้าจะเกี้ยวท่านเอง
9.8
วิญญาณเร่ร่อนได้รับโอกาสเกิดใหม่ในร่างของอันจิ่งเถียน สตรีอาภัพที่ถูกอดีตคู่หมั้นอย่างหวงเจี่ยวหลงทิ้งขว้างอย่างไม่ใยดี ทว่านางจำเป็นต้องมีปราณมังกรจากเขาเพื่อประคองวิญญาณให้คงอยู่และตามหาตัวตนที่แท้จริง ภารกิจยั่วยวนบุรุษปากร้ายผู้แสนรังเกียจนางจึงเริ่มต้นขึ้น แม้เขาจะมองว่านางคือสตรีมารยาที่ใช้เล่ห์กลอาคมอันน่ารังเกียจเพียงใด แต่นางผู้เป็นตัวแม่ด้านมารยาก็พร้อมจะทำทุกวิถีทางเพื่อมัดใจเขาให้จงได้ ท่ามกลางความวุ่นวายของโลกภูติผีและเวทมนตร์คาถาที่เต็มไปด้วยความขบขัน
หน้าปกนวนิยาย หยางเสี้ยว หนูน้อยหัวใจแกร่ง
7.9
มังกร บัณฑิตวัย 22 ปี ต้องเผชิญความสูญเสียครั้งใหญ่เมื่อพ่อแม่จากไปกะทันหัน เขาจึงละทิ้งเมืองกรุงกลับสู่บ้านนาเพื่อสืบทอดเจตนารมณ์ทำไร่ไถนาตามที่ตั้งใจไว้ ทว่าโชคชะตากลับเล่นตลกให้เขาต้องจบชีวิตลงอย่างไม่คาดฝัน หลังหลับไปเขากลับตื่นขึ้นมาในร่างของเด็กชายวัย 8 ขวบ ท่ามกลางความยากจนข้นแค้นและสภาพบ้านที่พังทลายในสถานที่ที่ไม่รู้จัก มังกรในร่างเด็กน้อยจะเอาตัวรอดและเริ่มต้นชีวิตใหม่ในโลกที่แสนลำบากนี้ได้อย่างไร มาร่วมเอาใจช่วยเขาไปพร้อมกัน
หน้าปกนวนิยาย ทะลุมิติเป็นเด็กถูกทิ้ง แม่บุญธรรมพาหนูรวยล้นแผ่นดิน
9.1
เจียงเมี่ยวเมี่ยวถูกสลับตัวและทิ้งให้หนาวตายกลางหิมะ โชคดีมีสตรีใจดีช่วยชีวิตและรับเป็นลูกบุญธรรม แม้ครอบครัวใหม่จะยากจนข้นแค้น แต่เธอได้รับความรักจากพี่ชายผู้ซ่อนความฉลาดไว้ใต้ท่าทีซื่อบื้อและพี่ชายอีกคนที่หล่อเหลาเย็นชา เบื้องหลังแม่บุญธรรมคือสตรีตระกูลขุนศึกที่ถูกรังแก เมี่ยวเมี่ยวจึงใช้พรสวรรค์สื่อสารกับสัตว์เพื่อพลิกชะตาครอบครัวให้รุ่งเรือง ฝั่งเจียงจื่อฉินผู้ระลึกชาติได้กลับต้องตื่นตระหนก เมื่อครอบครัวที่ควรตายกลับผงาดเป็นจอหงวนและแม่ทัพ ทำลายแผนช่วงชิงเกียรติยศของเธอจนพังทลาย
หน้าปกนวนิยาย ทะลุมิติซุปเปอร์พี่สาวสุดแกร่งกับระบบสินค้าสู่ความมั่งคั่ง
9.5
อดีตนักล่าซอมบี้จากยุควันสิ้นโลกได้ข้ามมิติมาอยู่ในร่างของเด็กสาวชาวไร่ผู้แร้นแค้น เธอต้องแบกรับภาระในการปกป้องแม่และน้องสาวให้รอดพ้นจากการเอารัดเอาเปรียบของเหล่าญาติใจร้ายที่จ้องจะทำลายครอบครัวของเธอ ด้วยพละกำลังอันเหนือชั้นและระบบช่วยเหลือสุดพิเศษ เธอจึงเริ่มต้นสร้างอาณาจักรธุรกิจเพื่อพลิกชีวิตจากความยากจนสู่ความมั่งคั่งที่กินใช้ไปทั้งชาติก็ไม่มีวันหมด พร้อมฟันฝ่าทุกอุปสรรคด้วยความแข็งแกร่งที่ใครก็มิอาจต้านทานได้ในโลกใบใหม่นี้