เงาแค้น

ด้านรุ่งฟ้า เมื่อหมดหนทางที่จะเป็นดาวเเล้ว เธอก็เหมือนโลกพังทลายแถมยังท้องไม่มีพ่อกลับมา ชีวิตเธอในตอนนี้พังทลายไปหมดแล้ว

รุ่งฟ้า เดินทางกลับมายังบ้านของเธอ ที่อาศัยอยู่กับแม่เพียงสองคน ก่อนจะเดินขึ้นมาบนห้องนอน แล้วคิดจะทำอะไรบางอย่าง....

"ฮึก...ฮือ....จบเเล้ว...อนาคตของฉัน..ฉันไม่เหลืออะไรแล้ว....ฮืออออ..."

เธอคิดจะทำการฆ่าตัวตาย โดยการกรีดข้อมือของตัวเอง เพราะหมดหวังที่จะเดินต่อไปแล้ว..

เธอเดินไปยังลิ้นชักข้างเตียง ก่อนจะเปิดมันออกช้าๆ แล้วหยิบมีดออกมาจ้องมอง..

แกร่ก!!

"ฟ้า...กลับมาแล้วเหรอ??"

รุ่งฟ้าชะงักไปทันที เมื่อได้ยินเสียงของตะวัน  แฟนหนุ่มของเธอเปิดประตูเข้ามา ก่อนจะเก็บมีดเข้าลิ้นชักเหมือนเดิม และปาดน้ำตาทิ้งไปให้หมด

"ตะวัน"

รุ่งฟ้าหันกลับไปแล้วยิ้มให้กับตะวันที่ยืนอยู่หน้าประตู ก่อนที่เธอจะเดินไปจับมือเขาเอาไว้

"ฟ้ามีอะไรรึเปล่าครับ??"

"ฟ้ามีข่าวดีจะบอกตะวัน.."

"ข่าวดี??"

"ใช่ค่ะ...ฟ้าท้อง แล้วตอนนี้ฟ้าก็ลาออกจากวงการแล้วด้วย"

"จะ..จริงเหรอครับ!!! ฟ้าท้องจริงๆเหรอ เย้!!! ผมดีใจที่สุดเลย"

"ฟ้าก็ดีใจค่ะ"

ตะวัน พุ่งตัวเขามากอดรุ่งฟ้าเอาไว้ทันทีด้วยความดีใจ แต่หารู้ไม่ ว่านั่นไม่ใช่ลูกของเขา แต่กลับเป็นลูกของคนอื่นที่เขาต้องกลายมาเป็นพ่อผู้รับผิดชอบแทน

...........................................................

วันเวลาผ่านไปเกือบหนึ่งปี ที่รุ่งฟ้าได้อุ้มท้องลูกน้อยที่เกิดจากความผิดพลาดของเธอ ถึงจะมีแฟนที่เเสนดีอย่างตะวันคอยประคบประงมเธออยู่ตลอดเวลาที่ผ่านมา แต่ในใจของเธอกลับยังเอาแต่คิดถึงอาทิตย์ไม่เปลี่ยนแปลง 

จนวันนี้ เป็นวันที่เด็กตัวน้อย ได้ลืมตาขึ้นมาดูโลกเป็นวันเเรก...

อืด.....อืด.......อืด....

"ฮัลโหลครับ??"

"คุณตะวันรึเปล่าคะ...ดิฉันโทรมาจากโรงพยาบาลตอนนี้ ภรรยาของคุณคลอดลูกเรียบร้อยแล้วนะคะ"

"จริงเหรอครับ!!! ผมจะไปเดี๋ยวนี้!!!"

ตะวัน รีบวางสายและปล่อยจอบที่กำลังพรวนดินอยู่ออกจากมือทันที ก่อนจะวิ่งไปหาลูกน้องของตัวเองที่ทำสวนอยู่อีกฝั่ง

"เห้ย!!! ไอ่สิง!! ฝากที่เหลือด้วยนะเว้ย เมียฉันคลอดเเล้ว!!"

"ครับพี่ตะวัน!!!"

จากนั้น ตะวันก็รีบวิ่งไปยังรถของตัวเอง แล้วขับออกไปทันที

ตะวัน เป็นชายหนุ่มลูกชาวสวนธรรมดา ที่ทางบ้านเขาทำธุระกิจไร่องุ่นส่งออกอยู่ และเขาก็จะชอบมาหมกตัวอยู่ที่นี่เป็นประจำ ขนาดพ่อกับแม่เขายังไม่คิดจะเชื่อเลยว่า วันนี้ตะวันจะเป็นพ่อคนกับเขาเเล้ว

..............................................................

เมื่อตะวันมาถึงโรงพยาบาล เขาก็ตรงมายังห้องของรุ่งฟ้าทันที จนในที่สุด เขาก็ได้พบหน้าลูกน้อยของเขาสักที

"ตะวัน...เข้ามาดูหน้าลูกใกล้ๆสิคะ"

"ครับ...."

ตะวัน เดินเข้ามาช้าๆ ก่อนที่รุ่งฟ้าจะส่งลูกน้อยในอ้อมกอดให้กับเขา

"ให้ลูกชื่อว่าอะไรดีคะตะวัน"

"ให้ผมเป็นคนตั้งเหรอครับ??"

"ใช่ค่ะ...."

"พ่อชื่อตะวัน...แม่ชื่อรุ่งฟ้า งั้นลูกก็ต้องชื่อทะเลดีไหมครับ"

"ทำไมชื่อทะเลลละคะ???"

"ก็มีตะวัน มีท้องฟ้า ก็ต้องมีทะเลไงครับ"

รุ่งฟ้ายิ้มออกมาให้กับความคิดของตะวัน ก่อนที่จะจับมือของตะวันเอาไว้

"ขอบคุณนะคะตะวัน ที่ดูแลฟ้ากับลูกมาอย่างดีโดยตลอด"

"ก็มันเป็นหน้าที่ผมนิครับ...แล้วผมก็รักคุณมากด้วย"

"ฟ้า......"

"ครับ??"

"ไม่มีอะไรค่ะ..ตะวันจะกลับไปที่บ้านสวนอยู่ไหมคะ"

"ครับ...ผมรีบจนลืมเอาเสื้อผ้ามาด้วย ผมว่าจะกลับไปเก็บของด้วย"

"ค่ะ..."

หลังจากที่ตะวันชื่นชมลูกน้อยของเขาได้สักพัก..เขาก็ขอตัวกลับไปที่บ้านสวนเพื่อเก็บของๆเขาทันที...

หลังจากที่ตะวันกลับไป รุ่งฟ้าเธอก็ใช้โอกาสนี้ หนีออกจากโรงพยาบาลพร้อมกับลูกน้อย เพื่อตรงไปหาอาทิตย์อีกครั้ง เธอหวังแต่ว่าบางที ถ้าอาทิตย์เห็นหน้าลูกขึ้นมาเขาอาจจะยอมรับเธอกับลูกก็ได้

..............................................................

ในที่สุด รุ่งฟ้า ก็เดินทางมาจนถึงบริษัทของอาทิตย์ และเดินตรงเข้าไปทันที แต่เธอก็ถูกยามที่นั่นกันเอาไว้

"ขอฉันพบคุณอาทิตย์เถอะนะคะ"

"ไม่ได้นัดไว้ เข้าไม่ได้!!"

"แต่ฉันจำเป็นจริงๆ ให้ฉันเข้าไปเถอะ"

"บอกว่าไม่ได้ไง!!!"

"อ๊ะ!!"

รุ่งฟ้า ถูกยามคนหนึ่ง ผลักเธออย่างเเรง จนเธอเซไปด้านหลัง และทำลูกน้อยในอ้อมกอดหลุดออกจากอ้อมแขนไป

"ทะเล!!!"

หมับ!!!"

"คะ..คุณทิวา"

ทิวา ที่เดินเข้ามาในบริษัทพอดี แล้วเห็นเหตุการณ์เข้า ในตอนเเรกเขาก็ไม่ได้สนใจอะไร แต่พอเห็นว่ารุ่งฟ้า กำลังจะหงายหลังและลูกของเธอกำลังลอยขึ้นไปพร้อมที่จะตกลงมา เขาก็รีบวิ่งเข้าไปแล้วรับเด็กเอาไว้ทันที

"คุณทิวา!! ผู้หญิงคนนี้ จะขอพบคุณอาทิตย์ครับ!!"

ทิวาหันไปมองรุ่งฟ้าที่นั่งอยู่กับพื้นด้วยหางตาเล็กน้อย ก่อนจะก้มมองเด็กในอ้อมกอด แล้วคิดว่านี่คงจะเป็นลูกของพี่ชายตัวดีของเขา

"เข้ามา"

"ขอบคุณค่ะ!! เออ...ลูก"

ทิวา ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อลืมตัวว่าอุ้มเด็กเอาไว้อยู่ ก่อนจะกระแอมไอเล็กน้อย แล้วปล่อยตัวเด็กให้รุ่งฟ้าไป