เงาแค้น

หลังจากนั้น รุ่งฟ้าก็ขึ้นไปหาอาทิตย์พร้อมกับลูกน้อยที่ห้องทันที ก่อนจะเข้าเห็นว่าอาทิตย์กำลังบรรเลงเพลงรักอย่างเร้าร้อน กับนักแสดงคนหนึ่งในสังกัดอยู่

"พี่อาทิตย์"

"ว๊าย!!! พี่อาทิตย์ นี่ใครคะ!!!"

"รุ่งฟ้า!! เธอมาทำไม!!"

"ฟ้า....พาลูกของเรา.."

"ฉันบอกแล้วไง!! ว่าไอ่เด็กบ้านี่มันไม่ใช่ลูกฉัน ผู้หญิงร่านส่ำส่อนอย่างเธอไปเอากับใครมาบ้างก็ไม่รู้!!! ออกไป!!!"

"แต่นี่มันลูกของเราจริงๆนะคะ!!"

"ออกไป!!!"

"ฮึก!!! ฮือ..."

รุ่งฟ้า วิ่งอุ้มลูกน้อยร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจอย่างสุดกำลัง ขนาดเห็นหน้าลูกแล้วเขายังทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นไม่ยอมรับ หากจะกลับไปหาตะวัน เธอก็ละอายแก่ใจเกินไป ตะวันเป็นคนดีเกินไปที่เธอจะโกหกเขา ในเมื่อหมดหวังแล้วหมดกำลังจะมีชีวิตต่อและบวกกับความแค้นต่ออาทิตย์ที่มีอยู่ภายในใจ รุ่งฟ้าได้นำกระดาษที่ติดตัวมาด้วย เขียนจดหมายฝากทิ้งเอาไว้ให้กับตะวัน พร้อมกับเบอร์โทรติดต่อของเขา ก่อนที่ฟ้าจะวางลูกน้อยของเธอลงข้างๆจดหมายและกระโดดลงไปยังแม่น้ำที่กว้างลึกไร้จุดสิ้นสุดตรงหน้า...

..............................................................

ในขณะเดียวกันอีกสามวันต่อมา ทางด้านของทิวา ที่ถูกเรียกตัวกลับมาจากการไปโชว์ตัวโปรโมทหนังที่ต่างประเทศก็ถูกเรียกตัวกลับมาอย่างเร่งด่วน เพราะอาทิตย์พี่ชายของเขา เกิดอุบัติเหตุรถชน จนตอนนี้นอนอาการโคม่าอยู่ที่โรงพยาบาล

"คะ..คุณทิวา..."

ป้านอม แม่บ้านประจำบ้านของทิวา วิ่งร้องห่มร้องไห้เข้ามาแล้วจับมือเขาเอาไว้

"พี่อาทิตย์เป็นยังไงบ้างครับ!!"

"มะ..หมอบอกว่ายังไม่ฟื้นค่ะ"

แกร่ก!!

''หมอครับ พี่ผมเป็นไงบ้าง!!"

"คนไข้ ยังไม่พ้นขีดอันตรายนะครับ แต่...หมออยากให้ทำใจนะครับ เรื่องขาและแขนของเขา"

"ทะ...ทำไมครับ!!!"

"หมอจำเป็นต้องตัดขาและเเขนของเขาที่หักและใช้การไม่ได้ออก เพื่อรักษาชีวิตเขาเอาไว้ ยังไง รบกวนช่วยเซ็นยินยอมด้วยนะครับ"

"โถ่!! ฮือ....คุณอาทิตย์...ไม่น่าเลยค่ะ...ฮืออ.."

"ไม่เป็นไร...ยังดีที่ไม่ตาย เอกสารอยู่ไหนครับ ผมจะเซ็น"

"ทางนี้ครับ"

ทิวาเดินตามหมอไปด้วยท่าทางที่ดูนิ่งสุขุมตามแบบฉบับของเขา แต่ภายในใจนั้นกลับร้อนรนเหมือนดังไฟเผา เขาไม่อยากแสดงอาการความเสียใจให้ใครเห็น และนั่นคือนิสัยของเขา....

.............................................................

บริษัท สตาร์จำกัด...

ปึก!!!!

"ถ้าคุณอาทิตย์เป็นแบบนี้ เราต้องแต่งตั้งผู้บริหารคนใหม่นะครับ ไม่งั้นบริษัทเราแย่เเน่ๆ"

"ว่ายังไงครับคุณทิวา"

"ผมจะทำแทนเขาเอง หวังว่าคงจะไม่มีใครในนี้มีปัญหาอะไรนะครับ"

"แต่คุณต้องเดินสายโปรโมทงานตลอด แล้วยิ่งถ้าคุณต้องถ่ายละครใครจะมาบริหารละครับ!!"

ทิวา หันไปมองยังคนที่พูดทันที ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ ว่าคนพวกนี้ต้องการอะไร คนพวกนี้ต้องการให้เขาขายหุ้นและสละตำแหน่งเพื่อที่พวกมันจะได้ขึ้นมาบริหารกันเอง ซึ่งมันจะไม่มีทางเกิดขึ้น

"คุณกิจ...ผมได้ยินมาว่าคุณเป็นแค่ผู้ถือหุ้นรายเล็กที่สุดของที่นี่....คุณมีปัญหาเหรอครับ??"

"แต่ที่คุณกิจพูดก็ถูกนะครับ คุณจะเอาแบ่งเวลายังไง??"

ปั่ง!!!

ทุกคนในห้องต่างพากันตกใจ เมื่อจู่ๆทิวาก็ลุกขึ้นแล้วตบโต๊ะอย่างเเรง

"พวกคุณลืมอะไรไปรึเปล่า....ว่านี่มันเป็นบริษัทของพ่อ!!!....ของแม่!! ผม....ผมจะทำอะไร ต้องขออนุญาติพวกคุณด้วยรึไง!!!"

"มะ..ไม่ครับ"

"คนอื่นล่ะ!!! ใครมีปัญหาอะไรอีก!!"

"ไม่มีครับ"

"ดี!! จบการประชุม...มะนาว จองสปาเตรียมไว้ให้ผมด้วย ผมอยากผ่อนคลาย!!"

"ค่ะพี่ทิวา"

ทิวาหันไปสั่งเลขาของอาทิตย์ และเป็นผู้จัดการของเขาด้วย ก่อนจะเดินเชิดออกไปอย่างไม่สนใจหัวงอกหัวดำที่นั่งอยู่ภายในห้อง

และสุดท้ายแล้ว จันทร์ทิวา ก็ได้ขึ้นมารับตำแหน่งผู้บริหารแทนอาทิตย์พี่ชายของเขาอย่างเต็มตัว...

..............................................................

ตะวันมองดูรูปภาพของรุ่งฟ้าที่จากไปอย่างไม่มีวันกลับมา พร้อมกับกอดลูกน้อยทะเลเอาไว้ในอ้อมกอด เขาช๊อคกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นอย่างมากจนไม่กล้าที่จะเปิดอ่านจดหมายที่รุ่งฟ้าได้เขียนเอาไว้ ความเศร้าใจครอบงำจิตใจของเขาจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ เพราะอะไรกันทำไมรุ่งฟ้าถึงทำแบบนี้

"ตะวัน.."

"แม่..."

วิลัยแม่ของเขา ไม่อาจทนเห็นสภาพที่หมดหวังของลูกเธอได้อีกต่อไป เธอเดินเข้ามา แล้วโอบกอดตะวันเอาไว้เพื่อปลอบใจ

"แม่ครับ...ทำไมมันต้องเป็นแบบนี้ด้วย..ฮึก.."

"ตะวัน..ทำใจเถอะลูก รุ่งฟ้าเขาจากเราไปแล้ว ลูกต้องเข็มแข็งเพื่อทะเลนะ"

"ฮึก...ฮือ..."

หมับ..

ทะเลน้อยที่ยังไร้เดียงสา จับไปที่นิ้วมือของตะวัน เหมือนกำลังปลอบใจเขา

"ทะเล...."

"เห็นไหมลูก ลูกยังมีทะเลที่ต้องดูเเลนะตะวัน กลับมาเป็นคนเดิม แล้วทำใจเถอะนะลูก"

ตะวัน จ้องมองไปยังลูกน้อยในอ้อมกอด แล้วปาดเช็ดน้ำตาของตัวเอง..

"พ่อจะทำเพื่อลูกนะทะเล"

หนูน้อยทะเล ยิ้มและหัวเราะเสียงอ้อแอ้ออกมา เหมือนรับรู้ในสิ่งที่ตะวันกำลังพูด

"แล้วลูกได้เปิดอ่านจดหมายของรุ่งฟ้าเขาเเล้วรึยัง"

"ผมไม่กล้าครับ...ผมกลัว.."

"บางที รุ่งฟ้าเธออาจจะบอกเหตุผลที่เธอทำแบบนี้ก็ได้นะตะวัน"

"ครับ....ผมจะเปิดอ่านมัน..."

และแล้ว...เมื่อแม่เขาเดินออกไป ตะวันก็วางลูกน้อยลงบนเตียง และหยิบจดหมายนั้นขึ้นมา...

......ตะวัน......

ถ้าคุณได้อ่านจดหมายฉบับนี้ ฟ้าคงจากไปแล้ว ฟ้าขอโทษทุกเรื่องที่ผ่านมา ฟ้าโกหกตะวัน...ทะเล..ไม่ใช่ลูกของตะวัน ฟ้าถูกข่มขืนจนต้องหนีออกมาจากการเป็นดารา เขาทำร้ายฟ้าจนฟ้าท้อง แล้วไม่รับผิดชอบ มันเป็นเจ้าของและเป็นผู้บริหารบริษัทสตร์ ..ฟ้าเลยต้องโกหกตะวัน แต่วันนี้ฟ้าหมดหนทางที่จะอยู่ต่อแล้วจริงๆ ฟ้าไม่อาจโกหกตะวันต่อไปได้ ...ฟ้าขอโทษนะตะวัน..ฝากดูแลทะเลด้วย.......... 

เมื่อได้อ่านจดหมายนั้นจบลง ตะวันถึงกับทรุดเข่าลงกับพื้นทันที เขาไม่รู้มาก่อนเลย ว่าฟ้าถูกทำร้ายมามากขนาดนี้ ทำไม ไอ่เลวนั่นถึงทำกับฟ้าแบบนี้ 

ตะวันกำหมัดเอาไว้ด้วยความคับแค้นใจ...

"ผู้บริหารสตาร์จำกัดงั้นเหรอ....ในเมื่อแกทำให้เธอตาย ฉันก็จะทำให้แกเหมือนตายทั้งเป็น.."