ซีรีส์รักพี่ต้องมีแผน
ตอน 1
“แป้งร่ำ! รอบนี้ฉันจะต้องพิชิตหัวใจพี่ธันวาให้ได้” มะนาวนั่งฟุบอยู่ตรงโต๊ะในห้องชมรมพร้อมกับดวงตามุ่งมั่น มือเล็ก ๆ เขียนอะไรลงสมุดจนเพื่อนสนิทอย่างแป้งร่ำต้องเลิกคิ้วขึ้นสูง
“อีกแล้วเหรอมะนาว นี่แกไม่เข็ดเลยเหรอ คราวก่อนก็แผนยืมหนังสือ คราวนี้อะไรอีก” แป้งร่ำเอ่ยพลาง หยิบขนมในถุงมากินหน้าตาเฉย
“คราวนี้ฉันจะทำตัวให้เด่นที่สุดในชมรม เขาจะได้หันมาสนใจฉันบ้าง” เสียงของมะนาวเต็มไปด้วยความมั่นใจปนเจ้าเล่ห์ แป้งร่ำกลอกตาไปมา
“บางทีความรักอาจไม่ต้องใช้แผนการอะไรมากมาย ใช้ใจก็พอ”
“ใช้แผนก่อนค่อยใช้ใจ” มะนาวยิ้มกรุ้มกริ่ม
เสียงประตูห้องชมรมเปิดออก ทุกสายตาหันไปทางเดียวกัน
“โอ้โห หล่อลาก” แป้งร่ำกระซิบ
ธันวาเดินเข้ามาในชุดเสื้อเชิ้ตขาวพับแขน ดูสบาย ๆ แต่ความหล่อทำให้ทุกคนในห้องแอบมองกันตาเป็นมัน เขาเดินเข้ามาวางเอกสารที่โต๊ะ กวาดตามองรอบห้อง แล้วหยุดตรงที่มะนาว
“น้องมะนาวครับ วันนี้คิดวางแผนอะไรแปลก ๆ อยู่หรือเปล่า” เสียงทุ้มขี้เล่นดังขึ้นตรงหน้า
มะนาวสะดุ้ง หันไปทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้
“แผนอะไรคะพี่ธันวา หนูมาเข้าชมรมเฉย ๆ นะ”
มุมปากของธันวายกยิ้มมุมปาก
“เหรอ แต่พี่ว่าหน้าหนูมีพิรุธนะ”
แป้งร่ำสำลักขนมทันที
“แค่ก ๆ ๆ”
“แหม... พี่ธันวาพูดอะไรแบบนั้นคะ หนูแค่นั่งเขียนบันทึกก็แค่นั้นเอง” มะนาวรีบปิดสมุดทันที
“ได้สิ ไม่ได้ว่าอะไรเสียหน่อย” ธันวาทิ้งประโยคไว้พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนเดินไปคุยกับเพื่อนอีกมุม
หัวใจของมะนาวเต้นแรง
“เวรแล้วไง ทำไมเขารู้ทันตลอดเลยเนี่ย” เธอบ่นพึมพำ แป้งร่ำหัวเราะอย่างอารมณ์ดี
“นี่มันศึกแมวกับหนูชัด ๆ”
มะนาวจ้องแผ่นหลังของธันวาอย่างแน่วแน่
“ไม่มีทางหรอก ศึกนี้ฉันต้องชนะเท่านั้น”
ลมยามบ่ายพัดผ่านหน้าต่างห้องชมรม ม่านบางพลิ้วไหวเบา ๆ เสียงหัวเราะของเพื่อน ๆ ในห้องทำให้บรรยากาศดูครึกครื้น แต่ในใจของมะนาวกลับเต็มไปด้วย สมการแห่งชัยชนะที่ยังไม่ถูกแก้ไข
เธอนั่งกอดสมุดเล่มเล็กไว้แน่น ดวงตาจับจ้องไปยังเป้าหมายหมายเลขหนึ่งอย่างธันวา ที่ตอนนี้กำลังนั่งคุยกับนที เพื่อนสนิทของเขาอยู่ตรงมุมห้อง
“โอเค เริ่มยกใหม่” เธอพึมพำกับตัวเอง
แป้งร่ำที่นั่งข้าง ๆ ทำตาปรือ
“ยกใหม่อะไรของแกอีกเนี่ย อย่าบอกนะว่ากำลังคิดแผนใหม่อยู่”
“ก็ใช่น่ะสิ! แผนนี้ต้องได้ผลแน่ ฉันจะทำให้พี่ธันวาหันมาสนใจฉันให้ได้” แป้งร่ำถอนหายใจยาว
“โอ๊ย…แกนี่มันนักวางแผนแห่งชาติจริง ๆ เลย เอ้า เล่ามา จะทำยังไง” มะนาวโน้มตัวเข้ามาใกล้ พลางกระซิบเบา ๆ
“ฉันจะใช้แผนตกหลุม”
“ชื่อแผนฟังดูลึกลับมาก” แป้งร่ำหัวเราะคิกคัก
“แล้วมันคืออะไร”
“ก็ต้องทำตัวเองให้ตกอยู่ในสถานการณ์น่าปกป้องไง” มะนาวยกมือขึ้นทำท่าเหมือนถือดาบประกาศชัย
“อ้อ... ประมาณสะดุดหกล้มแล้วพระเอกเข้ามาช่วยไรงี้”
“ใช่! แต่ต้องเนียน ๆ ไม่ให้โป๊ะ” แป้งร่ำทำหน้าเบื่อหน่าย
“ปัญหาคือแกโป๊ะทุกครั้งไงมะนาว”
“คราวนี้ไม่โป๊ะแน่นอน รับรอง”
บ่ายวันนั้น หลังเสร็จกิจกรรมชมรม มะนาวก็เล็งเป้าหมายในทันที เธอแกล้งเดินถือแฟ้มกองใหญ่ เดินผ่านธันวาที่กำลังเก็บของอยู่ตรงโต๊ะยาว ตั้งใจวางแผนว่าจะทำหล่นพอดีให้เขาช่วยเก็บ
“หนึ่ง…สอง…สาม…” เธอนับเลขในใจ ก่อนเอียงแฟ้มออกจากแขน
พรึ่บ! เอกสารกองเบ้อร่วงหล่นลงพื้นดังสนั่น ทั้งห้องหันมามองเป็นตาเดียว
“อุ๊ย! ขอโทษค่ะ แฟ้มหลุดมือค่ะ” มะนาวยิ้มหวานที่สุดเท่าที่เคยทำมา
แต่…
“ระวังหน่อยสิ ทำหล่นใส่คนอื่นแล้วเนี่ย” เสียงของธันวาดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
มะนาวกะพริบตาปริบ ๆ
“เอ่อ…ค่ะ ขอบคุณค่ะ”
ธันวาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมสบกับเธอเต็ม ๆ
“รู้มั้ยว่า พี่นับตั้งแต่ตอนที่น้องเริ่มโยกแฟ้มไปมาแล้ว ว่าอีกสามวินาทีมันจะต้องตกลง”
“หะ…ห๊!?”
“ครั้งหน้าถ้าจะวางแผนการอะไร หัดทำให้เนียนกว่านี้อีกนิดสิ” เขาพูดพลางยื่นเอกสารคืน พร้อมหัวเราะเบา ๆ
หัวใจของมะนาวเต้นตึกตัก ไม่ใช่เพราะแผนสำเร็จ แต่เพราะความเขินอายที่โดนจับได้แบบเต็มประตู
“ให้ตายสิ เขารู้ทันอีกแล้ว!” เธอกัดริมฝีปาก พลางมองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินจากไปอย่างเหนือชั้น
คนบ้า เย็นชา รู้ทันกันตลอด จริงๆ แกล้งโง่ให้เธออ่อยบ้างก็ได้ เกลียดที่สุด เชอะ ๆ
คืนนั้นในห้องนอนของมะนาว เธอนั่งกอดหมอนข้าง กระแทกหน้าลงไปอย่างหงุดหงิด
“อ๊าก! ทำไมเขาต้องรู้ทันฉันตลอดเลยนะ! นี่มันไม่แฟร์เลย!” เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เป็นข้อความจากแป้งร่ำ
“แก แผนแกโป๊ะมาก ฮ่า ฮ่า ฮ่า”
มะนาวจ้องข้อความอย่างเจ็บใจ
“ฮึ่ย! เดี๋ยวสิ ฉันยังไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ หรอกนะ”
เธอเปิดสมุดเล่มเล็ก ๆ ของตัวเอง เขียนตัวอักษรตัวโต ๆ ลงไปบนหน้ากระดาษแผ่นใหม่
“แผนสอง สารภาพรัก”
ริมฝีปากเล็ก ๆ โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มฝันหวาน
“คราวนี้แหละพี่ธันวา ฉันจะทำให้หัวใจพี่สั่นให้ได้!”
ไฟในดวงตาของมะนาวสว่างวาบ พร้อมเริ่มเกมรักครั้งใหม่ เกมที่เธอไม่รู้เลยว่า เขานั้นรู้อยู่แล้วทุกแผนการ
เช้าวันใหม่ในมหาวิทยาลัย แสงแดดลอดผ่านต้นไม้สูงที่เรียงรายริมถนน มะนาวเดินมาพร้อมกับสมุดบันทึกเล่มเล็กที่กลายเป็นเหมือนสมุดกลยุทธ์ประจำตัวของเธอ
“โอเค วันนี้ต้องเนียน ต้องแนบเนียนสุด ๆ” เธอกระซิบกับตัวเอง พลางหันไปมองแป้งร่ำที่เดินอยู่ข้าง ๆ
“แกคิดว่าจะใช้แผนนี้จริง ๆ น่ะเหรอ” แป้งร่ำหรี่ตามองอย่างสงสัย
“แน่นอนน่ะสิ! มันถึงเวลาที่ฉันจะต้องทำให้พี่ธันวาใจเต้นแรงบ้างแล้ว” มะนาวยิ้มเจ้าเล่ห์
“และแผนนี้…คือการสารภาพรัก”
“ถ้าเขาเชื่อจริง ๆ ล่ะแกจะทำยังไงต่อ”
คุณอาจจะชอบ
