วิวาห์ของเขา สุสานลับของเธอ

เสียงนั้น เสียงแตกหักที่คมชัดตามด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวนของซาร่า ตัดผ่านเสียงพูดคุยในงานปาร์ตี้

เลียมมาถึงในทันที ใบหน้าของเขาเป็นหน้ากากแห่งความเดือดดาลเมื่อเห็นซาร่านอนอยู่บนพื้น กอดแขนตัวเอง

สายตาของเขาจับจ้องไปที่มายา "เธอทำอะไรเธอ?" เขาคำราม พลางวิ่งไปที่ข้างซาร่า

"เลียม มันเจ็บ!" ซาร่าสะอื้น ชี้มือสั่นๆ ไปที่มายา "เธอ... เธอผลักฉัน!"

มายายืนนิ่งงัน คำกล่าวหาลอยอยู่ในอากาศ

เลียมค่อยๆ พยุงซาร่าขึ้น "เราจะไปโรงพยาบาล" เขาจ้องมายา "เธอต้องไปกับเรา"

ที่ห้องฉุกเฉิน ผลวินิจฉัยคือกระดูกแขนท่อนในหัก ซาร่าที่ซีดเซียวและน้ำตาคลอ เอนตัวพิงเลียมอย่างหนัก

หมอคนหนึ่งเดินเข้ามาหาพวกเขา "คุณซาร่าเสียเลือดไปพอสมควรจากแผลฉีกขาด และกรุ๊ปเลือดของเธอค่อนข้างหายาก เรากำลังขาดแคลน คุณธนภพ กรุ๊ปเลือดเดียวกันไหมครับ? หรือบางที... คุณนายธนภพ?"

เลียมมองมายา สีหน้าอ่านไม่ออก "เธอจะบริจาค" มันไม่ใช่คำถาม

สมองของมายาทำงานอย่างรวดเร็ว เธอจำคำเตือนที่คลุมเครือได้หลังจาก... หลังจากบางอย่างเมื่อหลายปีก่อน การทำหัตถการ เธอไม่สามารถบริจาคเลือดได้ง่ายๆ มันอาจจะเปิดเผยบางอย่างที่เธอยังไม่พร้อมจะเปิดเผย บางอย่างเกี่ยวกับประวัติทางการแพทย์ของเธอเอง การเสียสละที่เธอทำซึ่งตัวเธอเองแทบไม่เข้าใจ

"ฉัน... ฉันทำไม่ได้" มายาพูด เสียงแทบเป็นกระซิบ เธอต้องการข้ออ้าง ข้ออ้างอะไรก็ได้ "เว้นแต่ฉันจะได้รับค่าตอบแทน" เธอพยายามทำให้เสียงของเธอดูโลภ เห็นแก่เงิน

ใบหน้าของเลียมบิดเบี้ยวด้วยความรังเกียจ เขาล้วงกระเป๋าสตางค์ ดึงเงินสดปึกหนาออกมา แล้วโยนลงที่เท้าเธอ "นั่นไง พอไหมสำหรับเลือดอันมีค่าของเธอ ยัยปลิง?"

เงินกระจัดกระจายบนพื้นโรงพยาบาลที่ปลอดเชื้อ

ความอัปยศอดสูถาโถมเข้าใส่มายา แต่เธอก้มลงเก็บธนบัตร มือสั่น "ก็ได้"

เธอเดินตามพยาบาลไปที่ห้องเล็กๆ นักเจาะเลือดดูร่าเริง "ขอถามคำถามสองสามข้อก่อนนะคะ"

ขณะที่มายาตอบ โดยให้รายละเอียดเกี่ยวกับหัตถการทางการแพทย์ที่สำคัญในอดีต – การบริจาคไขกระดูกที่เธอทำเมื่อหลายปีก่อน โดยไม่ระบุชื่อ เมื่อเลียมเองป่วยหนัก – รอยยิ้มของนักเจาะเลือดก็จางหายไป

"คุณคะ ด้วยประวัติแบบนี้... คุณถูกเลื่อนการบริจาคเลือดออกไปนะคะ ถาวรเลยค่ะ"

นักเจาะเลือดซึ่งไม่รู้ถึงพายุที่กำลังก่อตัวอยู่นอกประตู เรียกหมอที่ดูแลอยู่

เลียมถูกพาเข้ามา หมออธิบาย "คุณธนภพครับ ภรรยาของคุณเคยบริจาคไขกระดูกครั้งสำคัญเมื่อหลายปีก่อน ดูเหมือนว่าจะเป็นเพื่อคุณ ตามวันที่และคู่ที่ตรงกันในระบบ แม้ว่าจะบันทึกไว้ว่าไม่ระบุชื่อก็ตาม ด้วยเหตุนั้น เธอจึงไม่มีสิทธิ์บริจาคเลือดในตอนนี้ครับ"

เลียมจ้องมองมายา ใบหน้าของเขาเป็นการต่อสู้ระหว่างความตกใจและความไม่เชื่อ

แล้วดวงตาของเขาก็หรี่ลง "เธอโกหก" เขาถ่มน้ำลาย "เธอแต่งเรื่องขึ้นมา เธอจะทำทุกอย่างเพื่อเงิน เพื่อทำให้ตัวเองดูดี" เขาชี้ไปที่เงินสดที่ยังอยู่ในมือของมายา "เธอคงติดสินบนใครสักคนให้ปลอมบันทึกพวกนั้น!"

หัวใจของมายาปวดร้าว เขายังคงเห็นแต่ด้านที่เลวร้ายที่สุดในตัวเธอ เธอมองไปที่หมอ แล้วกลับมาที่เลียม

"เขาพูดถูกค่ะ" เธอพูด เสียงกลวงเปล่า "ฉันแต่งเรื่องขึ้นมาเอง" ปล่อยให้เขาเชื่อไปเถอะ มันปลอดภัยกว่า

ใบหน้าของเลียมแดงก่ำด้วยความโกรธ "เธอยอมรับเหรอ?" เขาหันไปหานักเจาะเลือดที่หวาดกลัว "เธอบริจาคได้ เธอแค่ไม่อยากทำ เจาะเลือดเธอไปเลย เจาะไปเยอะๆ เธอเป็นหนี้ฉัน"

นักเจาะเลือดมองไปที่หมอ ซึ่งมองไปที่ร่างสูงใหญ่ของเลียมอย่างจนปัญญา

มายารู้สึกถึงเข็มที่สอดเข้ามาในแขน เธอเฝ้ามองเลือดของเธอเติมเต็มถุง เป็นกระแสสีแดงเข้ม

เธอรู้สึกหนาว แล้วก็เวียนหัว ห้องเริ่มหมุน ร่างกายของเธอสั่นเทา

สิ่งสุดท้ายที่เธอเห็นก่อนที่ความมืดจะครอบงำคือใบหน้าที่เดือดดาลและไม่ยอมแพ้ของเลียม

เธอตื่นขึ้นมาบนเตียงในโรงพยาบาล ชามโจ๊กเล็กๆ วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง โจ๊กเปล่าๆ แบบที่เลียมเคยทำให้เธอกินตอนป่วย สมัยที่พวกเขายังมีความสุข

ความทรงจำที่เจ็บปวด เขาคงไม่สั่งแบบนี้ให้เธอตอนนี้ พยาบาลคงเป็นคนสั่ง

เธอได้ยินเสียงจากโถงทางเดิน เสียงของเลียม อ่อนโยน นุ่มนวล เสียงของซาร่า อ่อนแอแต่พอใจ

มายาพยุงตัวขึ้นเล็กน้อย ผ่านรอยแยกของประตู เธอเห็นเลียมค่อยๆ ป้อนซุปให้ซาร่า

"คนเก่งของผม" เขาพึมพำ ลูบผมซาร่า คำพูดเดียวกัน สัมผัสเดียวกันที่เขาเคยสงวนไว้ให้มายา

หัวใจเธอเกร็งตัว

ซาร่าเงยหน้าขึ้น เห็นมายากำลังมองอยู่ รอยยิ้มจางๆ แห่งชัยชนะปรากฏบนริมฝีปากของเธอ

"เลียม" ซาร่าพูด เสียงดังพอให้มายาได้ยิน "ได้โปรด หยุดรักมายาเถอะ เธอไม่คู่ควรกับคุณ"

เลียมไม่หันมา เขาไม่มองมายา

แต่เสียงของเขาชัดเจน เย็นชา และส่งตรงถึงหูของมายา

"รักเธอเหรอ?" เขาหัวเราะ เสียงแห้งๆ ไร้ความรู้สึก "ซาร่า ผมไม่ได้รักมายา ผมไม่ได้รักเธอมานานมากแล้ว"

ในที่สุดเขาก็หันหน้ามา สายตาของเขากวาดไปทั่วมายา อย่างดูแคลนและเด็ดขาด

"ผมไม่รู้สึกอะไรกับเธอเลยนอกจากความรังเกียจ"

แล้วเขาก็หันกลับไปหาซาร่า ราวกับว่ามายาไม่มีตัวตนอีกต่อไป