สามีสั่งชานมเย็นหวานน้อยไม่น้ำแข็ง ฉันเลือกยุติชีวิตคู่เจ็ดปี

ฉันมองเขาด้วยสายตาเย็นชา "ไม่ต้องซื้อกระเป๋าหรูอะไรแล้ว

ถ้ามันยากที่จะเอาใจฉัน ก็ไม่ต้องฝืนตัวเองหรอก" "ฉันกลับมาเพราะเอาสัญญาหย่ามาให้ ไม่ใช่มาหาของขวัญจากเธอ"

หลินเหนียนเหนียนเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อ "พี่สาว,

เมื่อวานคุณพูดเรื่องหย่าเป็นเรื่องจริงหรือ? แค่เพราะชาไข่มุกแก้วนั้น

?" แววตาของเธอเต็มไปด้วยความฉลาดหลักแหลม ชิ้นหนานกลับมองไม่เห็น ชิ้นหนานหยิบเอกสารขึ้นมา สีหน้าเปลี่ยนทันที "เพราะชาไข่มุกแก้วเดียว? เธอไม่เคยบอกฉันว่าเธอชอบดื่มอะไร ฉันก็เลยสั่งไปสุ่มๆ เรื่องเล็กน้อยขนาดนี้ควรค่าให้เธอพูดถึงเรื่องหย่า

?" ฉันไม่ได้ตอบ แค่ถามหลินเหนียนเหนียนกลับ "ปกติเธอชอบดื่มแบบไม่ใส่น้ำแข็งและหวานน้อยใช่ไหม?" เธอพยักหน้า

แล้วหดตัวไปข้างๆ ชิ้นหนานอย่างเข้าใจ

จับชายเสื้อเขาไว้ แววตาไร้เดียงสา "พี่สาว, คุณครูชิ้นแค่สั่งชาไข่มุกให้ฉันไม่กี่ครั้งเอง ก็เลยสั่งตามที่ฉันชอบ คุณอย่าดุฉันเลย" ชิ้นหนานปกป้องเธอไว้ข้างหลัง มองฉันด้วยความจนใจ "เธออย่าทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่เลย มีเวลามากมายที่จะอิจฉาและคิดเรื่องไม่เป็นเรื่องแบบนี้ ไปหาอย่างอื่นทำดีกว่า

ยังไงก็ไม่มีลูก ฉันไม่มีเวลามากพอที่จะเอาใจนิสัยเอาแต่ใจของเธอ" "เธอลองดูเหนียนเหนียนสิ ทุกวันเธอแบกหนังสือไปห้องทดลองรอฉันตั้งแต่เช้า

เพิ่งอยู่ปีหนึ่งแต่ความสามารถเทียบเท่าปีสามแล้ว ถ้าเธอมีความมุ่งมั่นและพยายามแบบนี้ จะไม่คอยจับตาดูฉันทุกก้าว และมันจะดีต่อเธอเอง" ฉันเงยหน้ามองเขา สายตาเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและความไม่พอใจ

ฉันทำทุกอย่างเพื่อใครกันแน่ที่ลาออกมาอยู่บ้าน? เมื่อก่อน ฉันกับเขาคว้าอันดับหนึ่งของสาขามาด้วยกัน

เขาบอกว่าอยากมีลูก หมอบอกว่าฉันมีภาวะรังไข่หลายใบต้องพักผ่อน

เขาก็ให้ฉันลาออกจากงานในวงการที่เงินเดือนล้าน มาพักผ่อนเตรียมตัวมีลูก ตอนนี้ เขามาเยาะเย้ยฉันต่อหน้าคนอื่นว่าฉันมีลูกไม่ได้ ไม่มีความทะเยอทะยาน? ฉันโมโหจนสุดขีด อดไม่ได้ที่จะปรบมือหัวเราะเยาะ "ชิ้นหนาน เธอไม่อยากบอกว่าเธอชอบหลินเหนียนเหนียนใช่ไหม? ทำไมต้องอ้อมค้อมเหยียบฉันด้วย

?" ชิ้นหนานยกมือขวาขึ้นสูง สายตาน่ากลัวมาก

ฝ่ามือนั้นไม่ตกลงมา ฉันยกหน้าขึ้น มองเขาด้วยความดื้อดึง ยิ้มมุมปาก "ทำไม? ไม่ตบแล้วเหรอ

?" หลินเหนียนเหนียนกอดเขาจากด้านหลัง ร้องออกมาด้วยความกังวล "คุณครูชิ้น! อย่าใจร้อนเพราะฉันเลย!" เขาจับมือเธอไว้ ไม่ได้ปล่อยเธอ มองฉันด้วยสายตาผิดหวัง "เจียเหนียน เธอกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง

?" ใครกันแน่ที่เปลี่ยนไป?

ฉันขี้เกียจจะโต้แย้งอีก วางกุญแจบ้านลงบนโต๊ะ ยิ้มเยาะ "สัญญาหย่าเธอเซ็นแล้วส่งให้เพื่อนฉันก็ได้

เธอจะจัดการเรื่องนี้ทั้งหมด" "กุญแจนี้ให้กับนักเรียนดีของเธอ

หลังจากนี้พวกเธอจะอยู่ที่นี่ ใช้ชีวิตคู่อย่างไรก็ไม่เกี่ยวกับฉัน" "อย่าลืมให้บ้านครึ่งหนึ่งตามราคาปัจจุบันเป็นเงินสดให้ฉันก็พอ" เขาจ้องฉันแน่น "เธอเอาจริง?" ไม่ได้รอคำตอบจากฉัน "อย่าเสียใจทีหลังล่ะ" เขาเซ็นชื่อบนเอกสารอย่างรวดเร็ว

โยนกระดาษและปากกาลงบนโต๊ะ มองฉันด้วยความเย็นชา "ไม่ต้องส่งไปส่งมา ตอนนี้เธอเอาไปได้เลย" ฉันก้มลงหยิบเอกสาร มือสั่นไม่หยุด เจ็ดปีของการแต่งงานจบลงอย่างน่าทุเรศ ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้

ฉันมองดูรังรักเล็กๆ ที่เคยอบอุ่นเป็นครั้งสุดท้าย

เขาซื้อที่นอนแพงที่สุดในเมืองเพื่อให้ฉันนอนสบายเพราะฉันมีปัญหาหลัง ตั้งแต่เมื่อคืน คนที่นอนบนมันไม่ใช่ฉันอีกต่อไป

เพื่อนโทรมาพอดี "พรุ่งนี้เที่ยวบินกี่โมง ฉันจะไปส่ง" ฉันหันหลังเดินออกไปตอบ "เที่ยงวัน บินไปฮ่องกง" ชิ้นหนานยื่นมือมาจับฉัน ถามเป็นนิสัย "ครั้งนี้ไปกี่วัน?" ฉันมองเขาลึกๆ ไม่ตอบคำถาม สะบัดมือเขาเดินออกไป

มันสำคัญไหม? ฉัน เจียเหนียน

หลังจากนี้จะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเขาอีกแล้ว