ภรรยาอนาคตอย่าหนีไปไหน

บทที่ 2

ตอนที่ 2 ดอกไม้เหล็ก

ไม่เต็มใจ ไม่เต็มใจเลยสักนิด!

เฉียวอวี่ถงตะโกนลั่นอยู่ในใจ

ทั้งหมดนี้มันเรื่องบ้าอะไรกัน! ทำไมมันช่างอธิบายได้ยากเย็นนัก!

"ได้โปรดเถอะ เด็กน้อยช่วยคิดให้ดีๆอีกทีได้ไหม? ฉันไม่ใช่แม่ของหนู อย่าใช้ข้ออ้างผิดๆ มาบอกว่าฉันเป็นแม่ของหนูเลย ฉันขอร้องล่ะ ฉันช่วยหนูเอาไว้นะ ทำไมหนูหักหลังฉันแบบนี้"

เสี่ยวจินมองดูท่าทีของเธอด้วยความคับข้องใจ เขาจึงหดตัวลงไปในอ้อมแขนของผู้ชายคนนั้น ทำปากเบะเหมือนจะร้องไห้

เขาขมวดคิ้ว เพราะคำพูดของเธอทำให้เขารู้สึกไม่พอใจ

เกิดอะไรขึ้นกับผู้หญิงคนนี้? ไม่มีอะไรจะพูดแล้วเหรอ พูดให้มันดีดีหน่อยได้ไหม?

เขาลุกขึ้นยืน มองเธอด้วยสายตาที่ไม่แยแส "คุณทิ้งลูกไปแล้วยังมาพูดกับลูกด้วยน้ำเสียงแบบนี้อีกเหรอ?"

“……”

ห๊ะ?!

จู่จู่เธอก็สงสัยว่าเธอกำลังเห็นภาพหลอนอยู่รึเปล่า หรือผู้ชายคนนี้ป่วย หัวของเขาถูกประตูหนีบมาใช่ไหม

มาพูดจาไร้ความรับผิดชอบแบบนี้ได้ยังไง!

เธอตบโต๊ะและยืนขึ้น "คุณหมายความว่ายังไง ฉันมีความสัมพันธ์อะไรกับคุณ? ฉันรู้จักคุณหรอ?

เขาจ้องมองเธอพลางอุ้มเจ้าก้อนเล็กๆบนพื้นขึ้นมา ก่อนจะพูดประโยคหนึ่งขึ้นมาลอยๆว่า

"พวกเราไม่รู้จักคุณเลยจริงๆนั่นแหละ" ก่อนจะหันหลังเดินจากไป

เฉียวอวี่ถงยังคงยืนอยู่ตรงนั้น เธอรู้สึกได้ถึงสายตาที่เต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยามที่ถูกฉายออกมารอบๆ

เธอมองดูทิศทางที่เขาจากไปแล้วเส้นเลือดตรงขมับของเธอก็เต้นตุบๆอย่างโกรธแค้น

เจ้าคนสับปรับ เมื่อครู่ยังพูดความจริงอยู่เลย แต่อยู่ดีๆก็กลับคำซะงั้น!

เธอไล่ตามออกไปด้วยความโกรธ แล้วก็ได้เห็นว่าเจ้าคนตัวสูงนั่นอุ้มเด็กขึ้นแท็กซี่ไปแล้ว

เธอโกรธจนจุกอก ได้แต่ตะโกนตามหลังแท็กซี่ไปว่า "นายตัวแสบ อย่าให้แม่จับได้ก็แล้วกัน!"

หลังจากกรีดร้อง เธอก็ยังรู้สึกไม่สาแก่ใจ เธอจึงถอดรองเท้าปาไล่หลังแท็กซี่ไปสุดแรง

น่าเสียดายที่แรงของเธอมีน้อยเกินไป รองเท้าจึงไม่ได้ลอยไปไกล มันตกลงบนพื้นข้างหน้าเธอ

ใบหน้าของเธอจมลงทันที

กว่าเฉียวอวี่ถงจะกลับมาถึงบ้านก็ปาเข้าไปห้าทุ่มแล้ว ถ้าไม่มัวไปเสียเวลาอยู่ที่สถานีตำรวจ เธอจะกลับมาดึกขนาดนี้ไหม?

เธอล้มตัวลงนอนบนเตียงนุ่มหลังใหญ่อย่างอ่อนแรง ในอ่างล้างจานยังมีจานที่ไม่ได้ล้างในตอนเช้าอยู่เลย ได้ยินเสียงน้ำจากก๊อกหยดลงไปในอ่าง จนเกิดเสียงดังก้องเป็นพิเศษในห้องโล่งๆแบบนี้

เธอสลึมสะลือหลับไป จนกระทั่งรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกทีก็เป็นเวลาสายมากแล้ว

เธอลุกพรวดพราดขึ้นมาด้วยความตกใจ ลนลานหยิบขนมปังชิ้นหนึ่งแล้วรีบวิ่งออกไป

ตายแล้ว ตายแล้ว!

สายแล้ว!

เธอรีบพุ่งตรงไปที่ประตูพร้อมกับขนมปัง

จึงบังเอิญชนเข้าหน้าอกแกร่งอย่างแรง

"ขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะ" เธอรีบกล่าวขอโทษ แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นแล้วเห็นผู้ชายคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ใบหน้าของเธอก็มืดลงทันที

จะซวยอะไรขนาดนี้เนี่ย?

วันนี้เธอน่าจะดูฤกษ์ดูยามก่อนออกบ้าน!

ดวงตาดอกท้อที่น่าหลงไหลของผู้ชายคนนั้นจ้องมองเธอ ก่อนจะมาหยุดลงตรงหน้าอกอย่างมีเลศนัย พูดอย่างเกเรว่า

"ถงถง นึกไม่ถึงเลยว่าคุณจะมาหลบอยู่ที่นี่"

"ใครหลบอยู่? หลีกไป ฉันจะไปทำงาน"

เธอเหลือบมองเขาก่อนจะเดินเลี่ยงไป

"นี่ ไม่เจอกันตั้งนาน คุณไม่คิดถึงผมบ้างเลยรึไง?"

เขาพูดพลางขยับมายืนขวางหน้าเธอเอาไว้

เฉียวอวี่ถงขมวดคิ้ว ผู้ชายคนนี้ช่างน่ารำคาญจริงๆ

"เฉินเฉิง ผู้ชายที่มาคอยยืนดักทำร้ายหญิงสาวระหว่างทางนี่เขาเรียกว่าอะไรคุณรู้ไหม?"

ใบหน้าของเขาจมลงทันที เขาไม่ได้โง่จนฟังไม่ออก ว่าเธอกำลังด่าว่าเขาเป็นหมา แววตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธเคือง

ผู้หญิงคนนี้นับวันยิ่งไม่รู้จักผิดชอบชั่วดีมากขึ้นเรื่อยๆ

เฉินเฉิงยืนเท้าเอวมองดูเธอ "ตั้งแต่คุณออกจากตระกูลเฉียวไป คงไม่มีใครสั่งสอนสินะ"

"ฉันจะมีคนสั่งสอนหรือไม่มีก็ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ!"

"ทำไมมันจะไม่เกี่ยวอะไรกับผม?" เขาพูดพลางก้าวเข้าหาเธอช้าๆอย่างมาดร้าย “คุณคงไม่ลืมไปแล้วสินะ ว่าพวกเราเป็นคู่หมั้นกัน”

"คู่หมั้น?" เธอคิดว่ามันไร้สาระสุดๆ พลางปรายตามองเขาอย่างดูถูกเหยียดหยาม

"เฉินเฉิง คุณรู้รึเปล่าว่าทำไมพ่อของฉันถึงไล่ฉันออกจากบ้าน?"

เฉินเฉิงมองเธอเล็กน้อย ดูเหมือนว่าเขาจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับสถานการณ์ของตระกูลเฉียวในตอนนี้เลย

แต่ก็ไม่เห็นเป็นไรนี่

ที่มุมปากของเขาปรากฏรอยยิ้ม "ถงถง ผมจริงใจกับคุณจริงๆนะ"

แม่งเอ๊ย!

ถ้าผู้ชายเสเพลคนนี้จริงใจ แม่หมูคงจะปีนขึ้นต้นไม้ได้แล้วมั้ง

เฉียวอวี่ถงเหลือบตามองที่นาฬิกาข้อมือของเธอ มันสายมากแล้ว เห็นทีว่าวันนี้คงหนีไม่พ้นที่จะถูกดุ

เธอคิดว่า ยิ่งอยู่ที่นี่นานไป ก็ยิ่งทำให้เธออารมณ์เสีย แล้วเธอก็ขี้เกียจเกินไป ที่จะต้องกลับไปยุ่งเกี่ยวกับเขาอีก จึงพูดตัดบทว่า

"ฉันมีแฟนแล้ว ถ้าคุณยังมายุ่งวุ่นวายกับฉันอีก ฉันจะโทรเรียกเขามาจัดการคุณ"

"แฟน?"

เฉินเฉิงเกือบหัวเราะออกมาดัง ๆ ผู้หญิงคนนี้เป็นอย่างไรเขาจะไม่รู้เชียวหรือ? ใครจะกล้ามาคบกับแม่เสือดุอย่างเธอ

เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างนึกรังเกียจ "ทำไม ไม่เชื่อรึไง?"

"ก็ไม่เชื่อน่ะสิ ทำไมคุณไม่โทรเรียกเขามาล่ะ?"

เธอพยักหน้าโดยที่สีหน้ายังคงไม่เปลี่ยนแปลง "ได้เลย คุณตามฉันมาสิ"

เขาชะงัก ก่อนจะเดินตามเธอเข้าไปในร้านขายรองเท้า

เธอดูมั่นใจมาก จนเขารู้สึกสับสนเล็กน้อย ดอกไม้เหล็กที่ไม่เบ่งบานมานานนับพันปีจะบานแล้วหรือ?

ผู้ชายคนไหนช่างตาบอดได้ขนาดนั้น?

"คุณรอฉันอยู่ตรงนี้นะ ฉันจะไปตามเขามา"

เธอไม่เปิดโอกาสให้เขาพูด จากนั้นเธอก็หายเข้าไปในห้องแต่งตัวของพนักงาน

เฉียวอวี่ถงแทรกตัวเข้าไปในประตูห้องแต่งตัว ตากลมโตคู่นี้กำลังจะพ่นไฟได้ เธอหนีออกจากบ้านเพื่อหลีกเลี่ยงการแต่งงาน

แต่คิดไม่ถึงเลยว่าหมอนี่จะตามเธอมาถึงนี่

แม่ง!

ช่างเป็นหัวขโมยที่ฆ่าไม่ตายจริงๆ!

เธอกัดเล็บหัวแม่มือของเธออย่างทุกข์ใจ เมื่อวานนี้เธอควรจะตามเด็กน้อยไป เพื่อที่วันนี้เธอจะได้หนีพ้น

แล้วปล่อยให้ผู้ชายคนนั้นหมดหวังไป

แล้วตอนนี้เธอจะไปหาแฟนสำเร็จรูปได้จากไหน!

พระเจ้าช่วยลูกด้วย

ช่วยชีวิตเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างลูกด้วยเถิด

เสี่ยวจางผลักประตูเข้ามา แล้วมองดูเธอตบผนังเหมือนเด็กสาวผู้โศกเศร้า อดไม่ได้ที่จะถามอย่างสงสัยว่า "พี่อวี่ถง พี่กำลังทำอะไรอยู่?"