คลุมถุง(พุ่ง)ชน(หัวใจ)

เตียงนอนขนาดใหญ่ในห้องนอนของพระแสงโรยกลีบกุหลาบเอาไว้กระจัดกระจาย ดูก็รู้ว่าโปรยอย่างลวกๆ

“ยายคะ ขอหนูจัดให้มันเป็นรูปหัวใจก่อนได้ไหม ถ่ายรูปออกมาจะได้สวย” เจ้าสาวรีบเสนอ เมื่อยายมาลัยพยักหน้าหล่อนรีบลงมือปัดๆ ปาดๆ กลีบดอกกุหลาบที่กระจัดกระจายให้ล้อมเข้ามาเป็นรูปหัวใจทันที โดยมีกานดาที่เป็นเพื่อนเจ้าสาวตลอดงานและมารอถ่ายรูปให้เป็นผู้ช่วย

พอจัดเตียงเสร็จผู้ใหญ่ที่ยายมาลัยเชิญไว้ก็เข้ามาในห้อง เพื่อทำพิธีส่งตัว ท่านทั้งสองให้พรและสอนสั่งเรื่องการใช้ชีวิตคู่ ช้องนางพนมมือไหว้รับพรและคำสอนนั้น แต่ไม่ได้จดจำเลยว่าทั้งสองคนพูดอะไร สายตาหล่อนมองที่เตียงแล้วคิดไปถึงช่วงเวลาที่คนอื่นออกไปนอกห้องแล้วมากกว่า

คิดแล้วจักจี้จนต้องหลับตาปี๋

“ช้อง ๆ ขึ้นไปนอนบนเตียงสิ”

เสียงเตือนข้างหูทำให้ลืมตาพรึบ เห็นเจ้าบ่าวนอนหมดสภาพบนเตียงแล้ว กานดาคนเรียกรีบพยุงให้หล่อนลุกขึ้นไปนอนลงข้างๆ เขา แล้วถอยออกไปเพื่อถ่ายรูปอีกสองสามรูปจนยายมาลัยชวนทุกคนออกนอกห้อง

“เข้าหอแล้วห้ามออกจากห้องจนกว่าจะเช้านะ”

ค่ะ รับรองสว่างคาตาแน่ๆ ช้องนางแค่คิดไม่กล้าบอกไปดังๆ

“ขอให้มีความสุขนะแก ขอให้มีตัวเล็กๆ ไวๆ”

ยายมาลัยทำเสียงขัดจังหวะเพื่อนสนิทอวยพรกัน แล้วชายตามองทั้งคู่เหมือนป้องปราม ก่อนพยักหน้าเรียกกานดาให้เดินตามออกมา ช้องนางยิ้มให้เพื่อนพลางมองประตูห้องที่ค่อยๆ ปิดจนสนิท

เจ้าสาวคนสวยรีบกระโดดลงจากเตียงเพื่อไปล็อคประตู แล้วกระโดดกลับขึ้นมานอนที่เดิม

“ปลอดคนแล้วละ” หล่อนเปรยขึ้นยามมองเพดาน ใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ แต่รอนานห้องก็ยังเงียบ คนข้างๆ ก็ยังนอนนิ่ง

“พระแสง ไม่ทำอะไรหน่อยเหรอ” โยนหินถามทางไปอีกที

เงียบ

“นี่! อ้าว! เมาหลับเสียแล้ว” ไอ้บ้า