ติดตาม
ตอน
แชร์
หน้าปกนวนิยาย แด๊ดดี้สุดที่ร้าย

แด๊ดดี้สุดที่ร้าย

เมื่อน้องข้าวสาวน้อยวัยสิบแปดปีปฏิเสธที่จะเลิกนั่งตักคุณอาสุดที่รัก แม้เขาจะพยายามปรามว่าโตเกินกว่าจะทำเช่นนี้และเกรงว่าจะดูไม่เหมาะสม แต่เธอก็ยังดื้อรั้นแถมยังพาลใส่ลิลลี่นางแบบสาวคนสนิทของเขาด้วยความหึงหวง เมื่อถูกดุด่าว่านิสัยไม่ดีจนต้องบีบน้ำตา เธอจึงขู่ว่าจะหนีไปนั่งตักชายอื่นแทน ทำเอาคุณอาที่เคยเข้มงวดถึงกับฟิวส์ขาดและเค้นถามด้วยความหวงก้างทันทีว่าผู้ชายคนนั้นคือใครกันแน่ บททดสอบความสัมพันธ์กึ่งหลานกึ่งคนรักจึงเริ่มต้นขึ้นอย่างเร่าร้อน
ตอน
แชร์

ตอน 2

ขวัญข้าว.....

สวัสดีค่ะ ขอแนะนำตัวก่อนนะคะฉันชื่อขวัญข้าวค่ะแต่พ่อแม่ปู่ย่าอาลุงต่างก็เรียกฉันว่าน้องข้าวรวมถึงแด๊ดดี้ด้วย แด๊ดดี้ที่ไม่ได้แปลว่าพ่อทุกคนเข้าใจใช่ไหมคะ ทุกคนคงกำลังสงสัยว่าแด๊ดดี้คือใคร แด๊ดดี้ของฉันมีชื่อว่าแด๊ดดี้เฟยค่ะแด๊ดดี้เฟยเป็นเพื่อนของแม่ของฉันเองค่ะที่จริงฉันต้องเรียกว่าอาเฟยแต่ฉันไม่ชอบเรียกแบบนั้นฉันติดเรียกแด๊ดดี้ตั้งแต่ยังเด็กก็เลยเรียกจนติดปาก แม่กับแด๊ดดี้ท่านเคยเรียนที่มหาลัยแห่งนี้ด้วยกันเป็นเพื่อนกันแม่ของฉันเคยไปเป็นครูสอนอาฟรังด้วยนะตอนนั้นอาฟรังยังเดินไม่ได้แม่ก็เลยไปสอนอาฟรังที่บ้าน อยากจะบอกว่าพ่อของฉันกับแด๊ดดี้ไม่ค่อยลงรอยกันเท่าไหร่เจอหน้ากันทีไรพ่อของฉันก็จะพูดจาหาเรื่องแด๊ดดี้ตลอดแต่แด๊ดดี้ก็เงียบนะคะมีแค่บางครั้งที่จะตอบโต้ ฉันสงสารแด๊ดดี้มากๆเลยค่ะ

แล้วตอนนี้ฉันก็กำลังนั่งรอแด๊ดดี้มารับที่มหาลัยค่ะ อ่อลืมบอกตอนนี้ฉันอายุ18ปีค่ะเรียนอยู่ปีหนึ่งคณะวิศวะที่เลือกเรียนคณะนี้ไม่ใช่เพราะอยากเรียนนะคะแต่ที่เรียนเพราะอยากเรียนตามแด๊ดดี้ค่ะแด๊ดดี้เรียนจบวิศวะฉันก็เลยเลือกเรียนตามทั้งที่ไม่รู้เลยว่าเรียนไปจบแล้วจะได้ทำงานตามที่เรียนหรือเปล่าแต่ฉันไม่ได้สนใจหรอกค่ะเพราะความฝันก็คือการเป็นดาราค่ะแล้วทำไมฉันถึงอยากเป็นดาราก็เพราะแด๊ดดี้ของฉันเค้าเป็นดาราน่ะสิคะแถมยังเป็นพระเอกด้วยนะสาวๆกรี๊ดกันทั่วบ้านทั่วเมือง ถึงอายุจะปาไปสามสิบเจ็ดสามสิบแปดแล้วก็ตามแต่แด๊ดดี้ของฉันก็ยังหล่อเพอร์เฟคเหมือนคนอายุยี่สิบกว่าๆนั่นเป็นเพราะแด๊ดดี้ดูแลตัวเองดีค่ะ ฉันชมแด๊ดดี้มากกว่าพ่อตัวเองอีกนะคะ5555 ถ้าพ่อรู้มีหวังฉันถูกงอนแน่ๆ แต่ไม่ต้องห่วงค่ะเพราะตอนนี้พ่อไม่อยู่ที่ไทยคือไม่อยู่ทั้งพ่อทั้งแม่เลยค่ะเพราะท่านทั้งสองตามไปควบคุมความประพฤติของนับรบกับขุนพลเจ้าน้องชายฝาแฝดจอมแสบของฉันถึงอังกฤษเพราะสองคนนั้นเกเรมากๆพ่อกับแม่กลัวจะเรียนไม่จบกลัวจะได้ลูกสะใภ้กลับมาก่อนก็เลยต้องตามไปดูแลถึงที่ตอนแรกพ่อจะให้ฉันไปเรียนที่โน่นกับเจ้าสองแฝดแต่ฉันไม่ไปค่ะยังไงก็ไม่ไปฉันอยากเรียนที่ไทยมากกว่าเหตุผลหลักเลยก็คือฉันอยากอยู่ใกล้ๆแด๊ดดี้ค่ะเพราะถ้าฉันไปเรียนที่โน่นก็หลายปีฉันคงต้องคิดถึงแด๊ดดี้มากๆเลย ฉันจำได้เมื่อหลายปีก่อนตอนนั้นแด๊ดดี้พาอาฟรังไปรักษาตัวที่อเมริกานานถึงสองปีฉันคิดถึงแด๊ดดี้มากสองปีเต็มๆที่ไม่ได้เจอหน้าจะมีโทรคุยกันบ้างแต่ก็ไม่บ่อยเพราะแด๊ดดี้ไม่รับโทรศัพท์พอฉันถามอาฟรังอาฟรังก็บอกแค่ว่าแด๊ดดี้กำลังยุ่งแต่ฉันรู้ว่าแด๊ดดี้ไม่อยากคุยกับฉันเพราะแต่ละครั้งที่คุยฉันคุยนานเป็นชั่วโมงๆเลยค่ะนานจนโดนพ่อมองค้อนยิ่งรู้ว่าฉันโทรคุยกับแด๊ดดี้พ่อจะงอนทันทีหาว่าฉันให้ความสำคัญกับคนอื่นมากกว่าพ่อของตัวเอง และในวันที่แด๊ดดี้กับอาฟรังกลับมาฉันก็เริ่มรับรู้ถึงความเปลี่ยนไปของแด๊ดดี้ แด๊ดดี้ไม่ได้ดีใจเลยที่เจอหน้าฉันมีแต่ฉันคนเดียวที่ดีใจจนร้องไห้ มันก็เลยทำให้ฉันน้อยใจ และในวันนั้นคือวันที่ฉันสารภาพความในใจกับแด๊ดดี้ว่าฉันรู้สึกยังไงกับแด๊ดดี้ ฉันไม่รู้ว่ามันจะผิดหรือถูกแต่ความรู้สึกของฉันมันชัดเจนมาตั้งนานแล้วว่าฉันรู้สึกกับแด๊ดดี้ขนาดไหน ฉันบอกกับแด๊ดดี้ว่าฉันรักแด๊ดดี้รักแบบที่ผู้หญิงคนนึงจะรักผู้ชายคนนึงได้ แต่รู้ไหมว่าการสารภาพรักครั้งแรกของฉันถูกปฏิเสธอย่างไม่มีเยื่อใยไม่มีอ้อมค้อม แด๊ดดี้บอกว่าท่านไม่ได้คิดกับฉันแบบที่ฉันคิดแด๊ดดี้บอกว่าแด๊ดดี้เห็นฉันเป็นเพียงหลานสาวเป็นลูกสาวของเพื่อนเท่านั้น และแด๊ดดี้ก็บอกให้ฉันเลิกคิดแบบนั้นเพราะมันไม่มีทางเป็นจริงและไม่มีทางเป็นไปได้พอได้ยินแบบนั้นฉันร้องไห้หนักมากยอมรับว่าตอนนั้นฉันทั้งเจ็บทั้งอายที่ถูกปฏิเสธแต่แล้วไงในเมื่อฉันรักของฉันรักมาตั้งนานฉันจะทำให้แด๊ดดี้รักฉันให้ได้ไม่เชื่อคอยดูสิ

เอาความน่ารักของน้องข้าวมาฝากจ้า ไม่รู้ว่าน้องข้าวได้นิสัยใครมา555555

ปล. อาเฟยกับน้องข้าวเป็นภาคต่อจากเรื่อง ไร้รักเมียกาฝาก นะคะ

คุณอาจจะชอบ

หน้าปกนวนิยาย ทิ้งหมั้นเพื่อรักเก่า งั้นฉันแต่งงานใหม่
8.7
ซ่งชิงอวี่ยอมทุ่มเทความรักให้ลู่เหยี่ยนจือมานานถึงเจ็ดปี แม้เขาจะปันใจให้คนรักเก่าจนถึงขั้นมีลูกด้วยกัน ในวันจดทะเบียนสมรสเขากลับทอดทิ้งเธอไว้ลำพังเพื่อไปหาหญิงคนนั้น ความผิดหวังซ้ำซากทำให้เธอตัดสินใจตัดขาดและเริ่มต้นชีวิตใหม่กับชายอื่น เมื่อลู่เหยี่ยนจือเห็นเธอแต่งงานใหม่เขากลับคลุ้มคลั่งและพยายามตามง้อขอโอกาสอย่างไร้ศักดิ์ศรี แต่ซ่งชิงอวี่ที่หัวใจตายด้านไปแล้วกลับตอบโต้ด้วยความรำคาญใจว่าอย่ามาวุ่นวายกับคนมีครอบครัวแล้วอย่างเธออีกเลย
หน้าปกนวนิยาย ดอกไม้ที่ปลายฝน
8.1
กวินทร์ยึดถือในสายเลือดและไม่เคยคิดล่วงเกินผู้หญิงของญาติผู้ใหญ่ ทว่าเมื่อเขามั่นใจว่านลินีไม่มีพันธะกับใคร เธอจึงไม่ใช่คนต้องห้ามสำหรับเขาอีกต่อไป ท่ามกลางความขัดแย้งในครอบครัว นลินีพยายามปฏิเสธความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นเพื่อปกป้องตัวเอง แต่กวินทร์กลับประกาศกร้าวต่อหน้าพ่อของเธอว่าทั้งคู่มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันแล้วที่เขาใหญ่ พร้อมยืนยันด้วยความรักว่าจะขอรับผิดชอบทุกอย่าง แม้หญิงสาวจะพยายามส่งสัญญาณห้ามปรามเพียงใด เขาก็ยังเดินหน้าผูกมัดเธอไว้ด้วยความบ้าบิ่น
หน้าปกนวนิยาย ยั่วรัก..ประธานขา
8.5
เมื่อนางเอกถูกดูหมิ่นเรื่องรูปลักษณ์จากหญิงสาวที่พึ่งพาเพียงศัลยกรรม เธอจึงตอกกลับด้วยความมั่นใจว่าความงามที่แท้จริงคืออะไร ทว่าความขัดแย้งในใจกลับทวีคูณเมื่อเธอเข้าใจผิดว่าถูกพระเอกล่วงเกินทางเพศ ความอัปยศและความเสียใจทำให้เธอตัดสินใจเด็ดขาดที่จะยุติพันธะสัญญาทั้งหมดที่มีต่อเขา เรื่องราวความรักที่เต็มไปด้วยความเข้าใจผิดและการเผชิญหน้าท่ามกลางโลกของนักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลจึงเริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด
หน้าปกนวนิยาย รักสุดเฮี้ยบ ผู้จัดการจัดให้!
9.0
ไลเกอร์ อดีตสมาชิกวง Animalz ผู้มีชื่อเสียงด้านความใจร้อนจนทำให้วงแตก ยังคงเดินหน้าสร้างวีรกรรมฉาวในฐานะศิลปินเดี่ยวชื่อ ลีแทจิน จนไม่มีผู้จัดการคนไหนกล้ารับมือ บริษัทจึงส่ง นัชฌาน ผู้จัดการหนุ่มจอมเฮี้ยบมาดัดนิสัย แม้ภายนอกนัชฌานจะดูเหมือนเด็กมัธยม แต่เขาต้องเผชิญกับปัญหาสารพัดที่ไลเกอร์ก่อขึ้นไม่เว้นวัน งานนี้ผู้จัดการหน้าอ่อนจึงต้องงัดไม้แข็งมาปราบพยศเสือหนุ่มสุดฮอตให้กลายเป็นแมวที่เชื่องที่สุดให้ได้ ท่ามกลางความขัดแย้งที่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความใกล้ชิด
หน้าปกนวนิยาย เถื่อนรักอสูรร้าย (ซีรีส อสูรซ่อนรัก เล่ม3)
8.7
“ฮืออ คุณมันผู้ชายสารเลว หนูเกลียดและขยะแขยงคุณที่สุด!” ดาวเรืองร้องไห้โฮเมื่อรู้สึกถึงรอยสัมผัสน่าขยะแขยงของเสี่ยไพรัตน์ มือที่จับปลายผ้าห่มก็ถูเช็ดไปตามผิวขาวผ่องจนแดงเถือก ซึ่งเสียงสะอื้นไห้ของเด็กน้อยทำให้คนที่ยืนเท้าสะเอวเป็นเด็กแรกเกิดอยู่ตรงปลายเตียงนั้นตื่นจากความฝันที่เป็นจริง สิงขรหน้าแดงก่ำโกรธเด็กน้อยที่บังอาจเช็ดรอยสำผัสที่เขาทำไว้บนตัวเธอ ร่างโตจึงรีบก้าวขึ้นเตียงคลานตามไป มือใหญ่คว้าหมับกำกระชับแน่นที่ข้อเท้าน้อย พร้อมออกแรงกระชากดึงให้คนตัวเบาเข้ามาปะทะแผ่นอก “กรี๊ดดด! ไอ้คนชั่ว! คนเลว ! ปล่อยหนูเดี๋ยวนี้นะ!” ถึงจะเจ็บระบมไปทุกตารางนิ้วบนร่างกาย ดาวเรืองก็ไม่ต้องการให้เขาแตะต้อง แม้จะมีแรงเพียงน้อยนิด แต่ก็ปกป้องตัวเองโดยการใช้กำปั้นน้อยๆ ทุบตีคนใจโฉดอย่างบ้าคลั่ง “ปากดี ด่าเก่งนักนะ อย่างนี้มันต้องโดนอีกสักสามสี่รอบ หรือว่าจะทั้งคืนเลยดีไหม?” สิงขรอุ้มเด็กน้อยให้เข้ามานั่งอยู่บนตัก ซึ่งทำให้ดวงหน้าของคนทั้งสองอยู่ในระดับเดียวกัน มือหนาสอดเข้าท้ายทอยฉุดเบาๆ ให้ดวงหน้างามแหงนขึ้นเพื่อรองรับคำขู่จากปากหยักที่บดขยี้กลีบปากบวมเจ่อ และเมื่อได้ชิมความหอมหวานในโพรงปากนุ่มพอใจแล้ว เขาก็ตวัดอุ้มร่างน้อยขึ้นพาดบ่า ฝ่ามือใหญ่กางออกแล้วฟาดลงบนสะโพกกลมงอนเสียงดังเผียะๆ พร้อมทั้งก้าวลงเตียงเดินดุ่มๆ พาหญิงสาวเข้าห้องน้ำ “ปล่อยหนูนะ โอ๊ยย! ไอ้ลุงแก่ชอบรังแกเด็ก! ฮืออ” เสียงใสครางปนเสียงสะอื้นเมื่อถูกปล่อยให้เท้าแตะพื้น ขาเรียวสวยสั่นระริกไม่มีแรงยืนด้วยตัวเองจึงทรุดลงไปนั่งบนพื้นห้องน้ำ “ก็ไอ้ลุงแก่คนนี้ไม่ไช่เหรอที่ทำให้เธอพ้นจากไอ้แก่พุงโย้ตัณหากลับนั้น” สิงขรไม่ชอบใจเป็นอย่างมากที่หญิงสาวมักเรียกเขาว่าลุง ดวงตาสีนิลเริ่มแดงก่ำจ้องมองหญิงสาวที่กำลังคลานหนีไปนั่งขดตัวเป็นกิ้งกืออยู่ข้างชักโครก “คุณก็ไม่ต่างอะไรกับเสี่ยไพรัตน์เลยสักนิดที่ชอบล่อลวงเด็กสาวพาไปทำมิดีมิร้ายเหมือนกัน” ดาวเรืองร้องไห้โฮเมื่อนึกถึงภาพของไอ้เสี่ยแก่รุ่นตาพุงก็โย้ น่าเกลียดที่สุด ไอ้ตาแก่นั่นกำลังย่ำยีเธอ แต่แปรเปลี่ยนเป็นภาพของสิงขรที่เป็นคนทำร้ายพรากความบริสุทธิ์ไปโดยที่ไม่ได้ยินยอมสักนิด หญิงสาวนั่งกอดเข่าใบหน้าเขลอะน้ำตาก็แนบชิดมือของตัวเองที่วางอยู่บนหัวเข่า เรียวปากบวมเจ่อก็กระซิบเสียงแผ่วเบาหวังให้ได้ยินเพียงคนเดียว “ยัยเด็กบ้าเอ๊ย! เธอกล้าเปรียบฉันเป็นไอ้เฒ่าไพรัตน์หัวงูนั่นได้ไงฮะ? แล้วถ้าฉันไม่รักษาด้วยร่างกายของฉัน ป่านนี้ เธอก็คงจะขาดใจตายไปนานแล้ว และตอนนี้ มันก็อยากจะเข้าไปในตัวเธอเพื่อทดสอบดูว่าหายจากอาการสยิวซ่านหรือยัง” คำพูดดูหมิ่นของเด็กน้อยทำให้สิงขรโกรธจนหน้าแดงก่ำ เขาเอาแต่พูดเรื่องใต้สะดือให้เธอฟัง ‘เฮอะ! ทำเป็นหน้าแดง อายละสิที่เห็นตัวตนของฉัน’ สิงขรคำรามพูดอยู่ในใจ “อ๊ายย! ไอ้คนทุเรศ! อย่าคิดเอาไอ้หนอนเน่าน่าเกลียดนั่นเข้ามาใกล้หนูเด็ดขาด” ดวงตากลมโตคลอน้ำตาเบิกโพลงเมื่อเห็นความใหญ่โตตรงหว่างขาของเขา ซึ่งมันผงกหัวเบ่งกล้ามจนเห็นเส้นเลือดสีเขียวปูดใส่เธออย่างที่ว่าจริงๆ “หึ! ก็ไอ้หนอนตัวนี้ไม่ใช่เหรอที่ทำให้เธอหายจากอาการซ่านสยิว แตะตรงไหน ผิวนี่สั่นระริกไปตามการลูบไล้ของฉันไม่ใช่เหรอ ฮะ” ดวงหน้าหวานแดงระเรื่อผสมแววตากลมโตสั่นไหวหวาดกลัวนั้นทำให้สิงขรนึกสนุก เขายิ้มแยกเขี้ยวน่ากลัว ชี้มือให้เธอดูความแข็งแกร่งที่มันชูชันตั้งโด่
หน้าปกนวนิยาย วิวาห์เถื่อน เจ้าบ่าวทมิฬ
9.4
การวิวาห์ที่เกิดขึ้นอาจไม่ใช่บทสรุปแห่งความสุขของชีวิตคู่ ทว่ามันเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของเส้นทางอันแสนยาวไกลเท่านั้น เมื่อความพยายามในการทุ่มเทความรักให้กับใครบางคนเพียงฝ่ายเดียวกลับนำมาซึ่งความเจ็บปวดและรอยแผลใจที่ยากจะเยียวยา บางทีการเลือกเดินออกมาเพื่อค้นหาและเปิดใจให้กับคนที่พร้อมจะรักและเห็นคุณค่าในตัวเราอย่างแท้จริง อาจเป็นทางออกที่ดีกว่าการทนจมปลักอยู่กับความชอกช้ำที่ไม่มีวันสิ้นสุดในความสัมพันธ์ที่ไร้ใจ