ติดตาม
ตอน
แชร์
หน้าปกนวนิยาย สุดจะหวง (เมียรักของอคิระ)

สุดจะหวง (เมียรักของอคิระ)

อคิระเกลียดผู้หญิงที่ดูอ่อนแอและขี้แยที่สุด แต่เขากลับยื่นข้อเสนอให้เธอใช้ร่างกายแลกกับที่พักพิงเพื่อความอยู่รอด แม้เธอจะมีคุณสมบัติทุกอย่างที่เขาไม่ชอบ แต่เขากลับปรารถนาที่จะครอบครองเธอไว้เพียงผู้เดียว ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นด้วยข้อตกลงลับจึงเต็มไปด้วยความขัดแย้งในใจของชายหนุ่มผู้ปากแข็งที่ต้องเผชิญกับความรู้สึกหวงก้างที่เกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัว ท่ามกลางความใกล้ชิดที่บีบคั้นอารมณ์ของทั้งคู่ในทุกๆ วัน
ตอน
แชร์

ตอน 2

เช้าวันรุ่งขึ้น

พราวฟ้าตื่นมาทำอาหารในครัวด้วยท่าทางงก ๆ เงิ่น ๆ ไม่ค่อยชินแม้จะฝึกทำมาเกือบเดือน อาหารที่อคิระให้เธอทำจะเป็นอาหารเช้าง่าย ๆ พวกเบรกฟาสต์ กาแฟ ซึ่งไม่ง่ายสำหรับอดีตคุณหนูที่ไม่เคยเข้าครัวทำอาหารแม้แต่เติมน้ำในกระติกน้ำร้อนยังทำไม่เป็น ครั้งแรกที่ชงกาแฟเธอโดนไอน้ำร้อนและน้ำร้อนลวกจนมือพอง อีกทั้งรสชาติกาแฟก็ไม่ได้เรื่องทำให้เขาเททิ้งลงถังขยะต่อหน้าเธอ ไข่ดาวก็ไหม้เกรียม บางทีเละเทะไม่เหลือสภาพความเป็นไข่โดนเขาตำหนิทุกวัน แต่เธอก็ยังไม่ละความพยายามลองทำตามในยูทูปแล้วพัฒนาฝีมือมาเรื่อย ๆ

อคิระหนุ่มลูกครึ่งไทยญี่ปุ่นตัวสูงรูปร่างกำยำผิวขาวคิ้วเข้มจมูกโด่งเป็นสันริมฝีปากหนาได้รูปดวงตาคมเข้มขนตายาวคล้ายผู้หญิงสวมเสื้อเชิ้ตผูกเนกไทกางเกงแสลคสีดำทั้งชุดซึ่งเป็นสีโปรดของเขานั่งลงบนที่โต๊ะอาหาร พราวฟ้าถือจานกระเบื้องใบใหญ่มาวางบนโต๊ะ เขาเหลือบมองลุ้น ๆ ว่าวันนี้จะได้กินไข่ดาวหน้าตาแบบไหนก่อนจะกระตุกยิ้มเมื่อเห็นไข่ดาวไม่สุกสองใบที่ดูปกติ

“ฝีมือพัฒนาขึ้น หัดพัฒนาเรื่องบนเตียงบ้างก็ดี”

“ค่ะ” พราวฟ้ายิ้มน้อย ๆ ดีใจที่ได้รับคำชม อคิระหยิบมีดส้อมตัดไข่ดาวเข้าปากเคี้ยวไม่กี่คำเสียงกัดก็ดัง “กรุบ”

“เปลือกไข่” คิ้วเข้มหน้าบึ้ง พราวฟ้าเลิ่กลั่กนึกในใจว่าโดนอีกแล้ว

“ตอนทอดไม่มีนะคะ”

“แล้วนี่อะไร สะเพร่าก็ยอมรับมา” เขาหยิบทิชชู่แล้วคายเศษเปลือกไข่ให้เธอดู พราวฟ้าหน้าเสียรีบก้มหน้างุด

“ขอโทษค่ะ”

“ไม่ได้เรื่องสักอย่าง........คิดผิดจริง ๆ ที่ช่วยเธอมาโคตรขาดทุน!” เขาลุกขึ้นอย่างหงุดหงิดบ่นไม่หยุดปากก่อนจะโทรศัพท์ด้วยสมาร์ตวอชสั่งลูกน้องให้เอารถมารับแล้วเดินผ่านหน้าเธอไปเฉย ๆ พราวฟ้ายืนตัวเกร็งบีบมือแน่นเผชิญหน้ากับเขาทีไรต้องโดนตำหนิทุกครั้งไป ด้านอคิระเดินดุ่มไปที่หน้าประตูกำลังจะเปิด

“มีเงินใช้หรือเปล่า?”

“ยังมีอยู่ค่ะ”

“ถ้าไม่พอก็บอกด้วย ไม่ใช่เงียบแล้วไม่มีเงินซื้ออะไรกิน” เขายังไม่วายบ่นเหมือนเธอเป็นเด็กแล้วเดินหน้ามุ่ยออกไปจากห้อง เธอก็น่าบ่นจริง ๆ เพราะก่อนหน้านี้เธอใช้เงินหมดก่อนครบอาทิตย์แต่ไม่ได้บอกเขาเลยต้องกินเมนูไข่ทุกมื้อสองวันติด…….

ระหว่างวันเธอมีหน้าที่ทำความสะอาดคอนโดซักผ้าแล้วเก็บไว้ให้ลูกน้องของเขาเอาไปรีดเพราะเธอรีดผ้าไม่เป็น จากที่เคยหัดรีดมือและนิ้วเต็มไปด้วยร่องรอยไหม้เล็ก ๆ เสื้อก็ไม่เรียบจนอคิระรำคาญไม่ให้เธอรีดผ้าให้

ยามบ่ายท้องฟ้ามืดครึ้ม

พราวฟ้าฝึกโยคะออกกำลังกายในทุกวันก่อนจะไปนั่งพักเหนื่อยที่ขอบสระว่ายน้ำขนาดกลางภายนอกระเบียงห้องที่เป็นสระว่ายน้ำส่วนตัวของเจ้าของห้องคอนโดแบบเหมาชั้น

เพียงไม่นานท้องฟ้ามืดครึ้มมีฝนตกลงโปรยปรายหนาเม็ดขึ้นจนกลายเป็นตกหนัก เธอรีบวิ่งเข้ามาด้านในคอนโดด้วยความหวาดกลัววิตกกังวลเมื่อต้องตกอยู่ท่ากลางสายฝนเสียงฟ้าคะนอง หน้าสวยซีดเผือดใจสั่นมือเท้าสั่นวิงเวียนคล้ายจะเป็นลมหายใจหอบถี่จนตัวโยนพยายามตั้งสติรวบแรงเดินกลับไปที่ห้องนอนแล้วขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มเสียบหูฟัง ๆ เพลงในโทรศัพท์เพื่อจะได้ไม่ได้ยินเสียงฟ้าฝนภายนอก

หนึ่งเดือนก่อนหน้านี้

วัดป่าเงียบสงบอยู่ห่างไกลหมู่บ้าน

พราวฟ้ากับครอบครัวไปทำบุญกันที่วัดป่าเป็นประจำทุกอาทิตย์ ในวันนี้เธอเดินทางมากับพ่อและแม่เมื่อทำบุญเสร็จกำลังจะเดินไปขึ้นตู้ของโรงแรม อยู่ ๆ ก็มีชายฉกรรจ์ซึ่งไม่รู้จำนวนคลุมผ้าดำอำพรางใบหน้าวิ่งเข้ามาประชิดตัวแล้วเอาผ้าชุบยาสลบโปะหน้าสามคนพ่อแม่ลูกก่อนจะลากขึ้นไปยังรถตู้อีกคันหนึ่ง เหตุการณ์นั้นมีเพียงคนขับรถตู้ของทางโรงแรมรู้เห็นกับกลุ่มโจร ด้วยฤทธิ์ยาสลบพราวฟ้าไม่รู้สึกตัวจนกระทั่งเหมือนมีน้ำเทราดบนตัวเสียงฟ้าร้องดังโครมครามจนพื้นสั่น พราวฟ้าสะดุ้งกะพริบตาถี่น้ำฝนตกลงใส่ตาจำนวนมากเธอหรี่ตามองรอบตัวมีต้นไม้สูงล้อมรอบกลิ่นดินชุ่มไปด้วยน้ำฝนชัดเจนเธอเหลือบมองหน้าฝั่งขวาที่แนบอยู่กับดินเปียกแฉะถึงได้รู้ว่าตัวเองนอนอยู่บนพื้นดินเห็นขาคนยืนหันหลังสองคน เสียงรถแม็คโครดังอยู่ไม่ห่างเธอพยายามเพ่งมองรถแม็คโครกำลังขุดดินและมีหลุมขนาดเล็กตรงหน้าเธอ พราวฟ้าตื่นตระหนกหวาดกลัวเสียงฟ้าร้องดังไม่ขาดสักพักฟ้าผ่าเปรี้ยงลงต้นไม้ใหญ่กิ่งไม้ตกใส่หน้ารถแม็คโครขวางค้ำที่ตักทำให้ใช้งานไม่ได้ ชายเสื้อดำวิ่งกรูกันเข้าไปช่วยดึงกิ่งไม้ขนาดใหญ่ออกจากรถแม็คโครโดยไม่ได้สนใจด้านหลัง พราวฟ้ารีบลุกนั่งหน้าตามอมแมมเต็มไปด้วยดินมองหาพ่อแม่ทั้งน้ำตาเธอไม่เห็นพ่อแม่อยู่บริเวณนั้นเลยรีบหาจังหวะลุกขึ้นวิ่งหนีหน้าตาตื่น

พื้นดินชุ่มไปด้วยน้ำแฉะทำให้วิ่งรองเท้าหลุด พราวฟ้าตัดสินใจวิ่งหนีเท้าเปล่าแม้จะเจ็บแสบแต่ขอให้มีชีวิตรอดกลับไปท่ามกลางสายฝนที่ตกกระหน่ำและเสียงฟ้าร้องฟ้าผ่าดังต่อเนื่อง ยิ่งวิ่งยิ่งเหนื่อยหายใจไม่ทันต้องหยุดพักสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ สักพักแสงไฟจากไฟฉายสว่างวาบตามหลังพร้อมเสียงคนวิ่ง พราวฟ้าตกใจวิ่งหน้าตั้งไม่คิดชีวิตหากจะขาดใจตายตรงนี้ก็ต้องวิ่งให้ถึงที่สุด เท้าบางเหยียบย้ำพื้นดินกิ่งไม้ใบหญ้าจนเละเทะทั้งเลือดทั้งโคลนผสมจนแยกไม่ออกบ้างก็โดนกิ่งไม้ฟาดหน้าฟาดตัวก็ฮึดวิ่งหนีอย่างไร้จุดหมายจนเมื่อวิ่งมาถึงถนนเธอเห็นแสงไฟของรถกำลังวิ่งผ่านมาเลยวิ่งเข้าไปหารถยุโรปคันหรูนั่นคือรถของอคิระและเขาช่วยเธอไว้

คุณอาจจะชอบ

หน้าปกนวนิยาย หญิงคณิกายอดดวงใจ 25+
9.3
นิยายรักโรแมนติกพล็อตเบาบางที่เน้นหนักไปยังฉากรักอันร้อนแรงของชายหนุ่มและหญิงคณิกาสาวผู้เย้ายวน เมื่อเขาจงใจกลั่นแกล้งให้เธอต้องทรมานจากแรงปรารถนาที่พุ่งสูงขึ้นผ่านสัมผัสอันแผ่วเบา จนกระทั่งเธอไม่อาจเก็บงำความต้องการได้อีกต่อไปและต้องเอ่ยปากร้องขอรสสัมผัสจากปลายลิ้นของเขาอย่างน่าอาย เรื่องราวเต็มไปด้วยบรรยากาศวาบหวามและบทรักลึกซึ้ง เหมาะสำหรับผู้อ่านที่มีอายุ 25 ปีขึ้นไปที่ชื่นชอบนิยายเน้นฉาก NC โดยเฉพาะ
หน้าปกนวนิยาย ฝนโปรยในสายหมอก
8.5
“ฮือออ” เด็กน้อยแสงเหนือยิ่งส่งเสียงร้องไห้ ใบหน้าน่ารักที่ซบอยู่บนทรวงอกอิ่มนั้นแหงนขึ้นมองหน้าแม่ แล้วหันไปมองห้างสรรพสินค้า “สุดหล่อของแม่เงียบได้แล้วนะครับ” น้ำตาของลูกทำให้ม่านฝนหัวใจแตกสลายร้าวราน เธอหายใจเบาๆ ผ่อนออกมาช้าๆ แล้วก้มลงจูบหัวของแก “แม่ครับ เหนืออยากได้เกมนินเทนโดครับ” เด็กน้อยไม่ยอมฟังคำปลอบขวัญ ยิ่งสะอื้นไห้ปนคำพูดเมื่อแหงนหน้ามองแม่ “ถึงบ้านแล้ว เดี๋ยวแม่ซื้อหุ่นไอ้มดแดงให้นะครับ” ม่านฝนกลั้นน้ำตาไว้จนขอบตาแดงช้ำ เธอก้มลงหน้าผากชนหน้าผากของลูก กระซิบเสียงสั่นเครือชิดปลายจมูกโด่งคมเหมือนพ่อของแก “จริงนะครับ” คำพูดของแม่ทำให้เด็กน้อยหยุดร้องไห้ แต่ใบหน้ายังซบอกของแม่อยู่ แขนข้างหนึ่งก็กอดเอวคอดแม่ไว้แน่น อีกข้างก็กอดเจ้าตุ๊กตาเสือเน่าไว้แน่นเช่นกัน “จริงสิครับ” ม่านฝนรับปากลูกได้ เพราะเธอเห็นร้านค้าในหมู่บ้านมีของเล่นขายราคาไม่ถึงร้อยบาท ซึ่งพอซื้อให้ลูกได้ “แม่ครับ เหนือจะเอาสองตัวนะครับ ที่ร้านยายสายมีอุลตร้าแมนขายด้วยครับ” เด็กน้อยพูดอ้อนแม่ปนเสียงหายใจยาวๆ ยามสะอื้นไห้ “ถ้าเหนือหยุดร้อง แม่จะซื้ออมยิ้มให้เหนืออีกสองอันเลยเอาไหมครับ” ดวงหน้าหล่อแม้แววตาดวงเข้มก็คล้ายคลึงผู้ชายที่ทำให้หัวใจของเธอเป็นแผลเหวอะ ม่านฝนก้มลงจูบดวงตาคู่นั้นด้วยความรักและขมขื่น “อึกกก เหนือหยุดร้องไห้แล้วครับ” แสงเหนือเกาะลำคอของแม่กระชับแน่นพร้อมทั้งยิ้มยิงฟัน จนคุณแม่อดใจไม่ไหวจูบหอมฟันน้ำนมของแก “เป็นผู้ชายห้ามร้องงอแงนะครับ อายคนอื่นเขารู้ไหม” เมื่อลูกน้อยยังส่งเสียงสะอึก ม่านฝนก็กระซิบเสียงเบาบอกให้ลูกมองคนรอบข้างในรถ “เหนืออยากถึงบ้านเร็วๆ จังครับ เหนืออยากได้ของเล่นครับ” เด็กน้อยอายจนพวงแก้มย้วยแดงเป็นลูกมะเขือเทศ เมื่อได้หันหลังไปมองสายตาหลายคู่ที่จับจ้องอยู่
หน้าปกนวนิยาย ร้ายเล่ห์ลวงรัก
7.9
นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาที่รุนแรงและคำพูดหยาบคายในบางตอน ธามแสดงความรังเกียจต่อหญิงสาวอย่างชัดเจนด้วยการเตรียมถุงยางอนามัยป้องกัน เขาเมินเฉยต่อเสียงคัดค้านและยัดเยียดความสัมพันธ์ให้อย่างโหดร้ายจนเธอต้องกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดเจียนตาย ทว่าเมื่อเขาล่วงเกินเธอจนสุดทาง ความจริงที่ว่านี่คือครั้งแรกของเธอก็ทำให้เขาต้องตกตะลึงกับสิ่งที่เพิ่งได้พบเห็น ท่ามกลางความร้าวรานและน้ำตาที่ไหลรินในค่ำคืนที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมและการกระทำอันป่าเถื่อน
หน้าปกนวนิยาย เชลยสวาทชีคร้าย
8.4
กชนิภา...ตกเป็นของชีคใจร้ายด้วยความผิดที่ไม่ได้ก่อ ชีคอัสวาน...เห็นเธอเป็นเพียงเครื่องระบายความแค้น ความแค้นที่ลดลงในทุกๆ วัน และมีความรู้สึกอื่นเข้ามาแทนที่ โดยไม่รู้ตัว... ... “อย่าทำอะไรพี่ชายฉันเลย ฉันไหว้ล่ะ พี่ชายฉันไม่ได้ลงมือข่มขืนด้วย อย่าลงโทษถึงตายเลยนะคะ” กชนิภาอ้อนวอนอัสวาน ยกมือไหว้ชีคผู้เหี้ยมโหดตามปากพูด อัสวานมองหญิงสาวที่กล้าต่อปากต่อคำกับตนทั้งที่พี่ชายตัวเองผิดด้วยสายตาแข็งกร้าว ก่อนยกมือเป็นสัญญาณให้ลูกน้องหยุดลากตัวชายทั้งสองคน “แลกกับอะไรล่ะ” กชนิภาเงยหน้ามองคนพูด “เงินเหรอคะ คุณต้องการเท่าไหร่ ฉันจะหามาให้คุณค่ะ” อัสวานกระตุกยิ้ม นัยน์ตาประกายความเจ้าเล่ห์ “เงินฉันมีเยอะ เยอะจนฉันใช้ไม่ไหว แล้วฉันจะต้องการเงินจากเธอทำไม” “แล้วคุณต้องการอะไร บอกฉันสิคะ ฉันจะรีบหามาให้คุณ ขอแค่คุณอย่าทำอะไรพี่ชายฉัน ฉันยอมทุกอย่าง” “ฉันอยากได้ของที่ฉันไม่มีมากกว่า” “อะไรคะ คุณต้องการอะไร” เมื่อมีโอกาส กชนิภารีบคว้า “ตัวเธอไงล่ะ ถ้าอยากให้พี่ชายเธอรอด เธอต้องเป็นนางบำเรอของฉัน” กชนิภาตกใจอ้าปากค้าง ดวงตาสั่นไหวเสมือนหัวใจที่เต้นเร็วแรง เธอไม่คิดว่าจะได้ยินประโยคนี้ ประโยคที่ทำให้ ร่างกายทุกสัดส่วนแข็งทื่อ อาการตกใจไม่ได้เกิดแค่กชนิภาคนเดียว ยศวินก็ตกใจไม่คิดว่า อัสวานจะยื่นข้อเสนอนี้ “ฮะซีนจัดการ” ของแบบนี้ต้องมีแรงกระตุ้น ฮะซีนรู้คำสั่ง เขาลากตัวยศวินเข้าใกล้กรงจระเข้ ยศวินออกแรงทั้งหมดที่มีดิ้นรนหนี แต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรได้มาก ในที่สุดยศวินถูกลากไปถึงกรงสัตว์ร้าย ฮะซีนเปิดช่องตรงกรงกำลังทำแบบเดียวกับที่ฮาริมทำกับโอดิล “โรสช่วยพี่ด้วย พี่ยังไม่อยากตาย ช่วยพี่ด้วยโรส” ยศวินร้องตะโกนลั่น ความกลัวอาบทั่วจิตใจ ไม่สนใจว่าการที่ตนรอดตายจะแลกด้วยสิ่งใด “จัดการมันฮะซีน” อัสวานเปล่งเสียงคำสั่ง อาดีบเดินเข้ามาช่วยฮะซีนยกร่างยศวิน “ฉันยอมแล้ว ฉันยอมแล้ว” กชนิภาเสียงสั่น “ฉันยอมคุณแล้ว คุณก็ต้องรักษาสัญญาด้วย” อัสวานกระตุกยิ้ม พอใจกับคำตอบ ซึ่งเขามั่นใจเกินร้อยว่า เธอต้องยอม แล้วก็เป็นไปตามที่เขาคาดเดาไม่ผิดเพี้ยน “คนอย่างฉันพูดคำไหนคำนั้น” อัสวานบอกสาวปากกล้า ก่อนพยักหน้าให้ลูกน้องที่ปล่อยร่างยศวินกับอนันต์ คนเป็นพี่ชายรีบคลานมาหาน้องสาว กอดรัดร่างกชนิภาไว้แน่นแล้วเอ่ยขอบคุณเบาๆ โดยไม่นึกถึงใจคนเป็นน้องสักนิดว่า จะรู้สึกอย่างไร เสียใจมากแค่ไหนที่ต้องใช้ร่างกายแลกชีวิตพี่ชาย “งั้นคุณก็ปล่อยพี่ชายฉันสิ” “ปล่อยแน่ แต่ต้องหลังจากที่เธอทำตามข้อตกลงซะก่อน แล้วฉันถึงจะปล่อยตัวพี่ชายเธอ” “คุณกลัวฉันเบี้ยว แล้วคุณไม่คิดเหรอว่าฉันจะกลัวคุณผิดคำพูด” กชนิภาโต้กลับทันควัน “ฉันไม่เดือดร้อนนะ กับการไม่ไว้ใจฉันของเธอ เพราะคนที่ตายไม่ใช่ญาติพี่น้องของฉัน แต่เป็นพี่ชายเธอ” อัสวานยักไหล่พูด ไม่แยแสใครทั้งสิ้น “ฉันเป็นคนพูดคำไหนคำนั้น ไม่มีตุกติกหรือเล่นแง่” กชนิภามองชายหนุ่มที่เป็นต่อตนทุกทาง อัสวานเหมือนผู้คุมเกม ไม่มีทางที่เธอจะต่อกรกับเขาได้ “ตกลงค่ะ คุณว่ายังไงฉันว่าตามนั้น” อัสวานกระตุกยิ้ม “ฉันจะให้พี่ชายเธอกับเพื่อนอยู่ที่นี่จนกว่าหน้าที่ของเธอจะเสร็จ แล้วฉันจะปล่อยมันสองตัว” กชนิภามองชายหน้าตาหล่อเข้มทว่าจิตใจโหดเหี้ยมทั้งน้ำตา เธอไม่เคยรู้สึกอดสูและตัวเองไร้ค่าเท่าวันนี้เลย แต่ถึงกระนั้นกชนิภาก็ไม่อาจต่อรองกับบุรุษที่ถือถ้วยรางวัลแห่งชัยชนะได้เลย กชนิภาเดินตามร่างสูงใหญ่ของอัสวานออกไปจากห้องใต้ดิน เพื่อทำหน้าที่นางบำเรอตามข้อตกลง
หน้าปกนวนิยาย คุณกู่ เลิกด่าผมได้แล้ว เมียผมเสียแล้ว
9.6
หร่วนชิงเซี่ยยอมทนรับความเย็นชาและการนอกใจของกู้ชิงซูมาตลอดห้าปี เพียงเพราะเขามีใบหน้าและดวงตาที่เหมือนกับคนในความทรงจำ แม้เขาจะพาสาวอื่นเข้าบ้านเธอก็ยังให้อภัยได้เสมอ ทว่าเมื่ออุบัติเหตุทำให้ใบหน้าของเขาเสียโฉมและเกิดรอยแผลเป็นถาวร เธอกลับเลือกทิ้งเขาไปอย่างไม่ใยดี จนกู้ชิงซูต้องคุกเข่าอ้อนวอนขอเหตุผล ก่อนจะได้รับคำตอบที่กรีดลึกถึงหัวใจว่า ความผิดพลาดของเขาทำให้คนที่เธอรักจริงๆ ต้องตายซ้ำเป็นครั้งที่สอง
หน้าปกนวนิยาย แรกพบสบรัก
8.6
ผมชื่อ ‘มาวิน’ แต่ชีวิตไม่เคยวินสมชื่อ ตอนเด็กเคยฝันว่าอยากมีพลังวิเศษเหมือนซูเปอร์ฮีโร่ แต่พอสิบขวบ ผมก็ได้พลังวิเศษนั่นมา ...พลังวิเศษที่ทำให้มองเห็นทะลุเสื้อผ้าได้ยันซอกหลืบทันทีที่สบตากับเจ้าของร่างกาย คงคิดสินะว่าผมคงจะได้เห็นร่างกายสาว ๆ จนเปรม แต่ผิด ไม่เคยได้เห็นร่างเปลือยของสาว ๆ เลย เพราะไอ้ที่ผมเห็นน่ะ...ร่างกายผู้ชายล้วน ๆ เลยเถอะ! ไอ้พลังบ้านี่ดันทำให้เห็นแต่ผู้ชายด้วยกันซะงั้น โอ้โห หันขวาก็มะเขือยาว หันซ้ายก็แตงร้าน เอ้า ไอ้หมอนี่แตงกวา หมอนั่นมาแปลก ผิวขรุขระ มะระก็แล้วกัน แม่งเอ๊ย ตาจะบอด กลายเป็นคนเก็บตัวในพริบตา จะไม่ให้เก็บตัวได้ไง สบตาใครก็เห็นกระเปี๊ยวชาวบ้านไปทั่วแบบนี้ เคราะห์ซ้ำกรรมซัดเมื่อผมจำเป็นต้องหารูมเมทเพื่อแชร์ค่าหอพักด้วยฐานะทางบ้านเริ่มมีปัญหา คิดหนักอยู่นานถ้าจะต้องเห็นผู้ชายด้วยกันเดินโทงเทงในห้องตัวเอง แต่สวรรค์ก็ไม่ได้ใจร้ายกับผมขนาดนั้น ส่ง ‘คชา’ ทูตกิจกรรมมหาวิทยาลัยเดียวกันกับผมมาให้ สะ...สบตาแล้วมองทะลุเสื้อผ้าไม่ได้ เพราะอะไรก็ไม่รู้ล่ะ แต่มาอยู่ด้วยกันเถอะ กราบแล้ว!