ความหลงใหลของฉัน

โซเฟีย โรดริเกซ.

13:00 น. "ตลาดมืด" อิตาลี

เป็นเวลาหนึ่งวันแล้วที่ฉันพบว่าตัวเองอยู่ในสถานที่ที่น่ากลัวแห่งนี้ แม้จะไม่เข้าใจภาษาของพวกเขามากนัก แต่ด้วยสำเนียงที่ฉันเชื่อว่าฉันอยู่ในอิตาลี ไม่รู้ว่ากี่ครั้งแล้วที่ร้องไห้ด้วยความสิ้นหวังกับสิ่งที่เกิดขึ้น สภาพแวดล้อมนี้แย่มาก ผู้หญิงถูกขายเหมือนสิ่งของ” เมื่อวานเมื่อฉันมาถึง ฉันก็ได้รู้จักกับผู้หญิงคนหนึ่งชื่อคริสติน่า สิ่งดีๆ คือพูดอังกฤษได้นิดหน่อยก็คุยกันอยู่แต่น่าเสียดายที่ขายไปแล้ว

มีผู้หญิงคนหนึ่งในสถานที่นี้ชื่อซอนย่ามันดูเหมือนอะไร จะต้องรับผิดชอบในการดูแลสาวที่ถูกลักพาตัวใหม่ ฉันถูกทารุณกรรมตลอดเวลา เพียงเพราะฉันอ้วน แม้แต่ รปภ. ยังล้อเลียนฉันที่ไม่เหมือนคนอื่น ฉันเป็นผู้หญิงที่ไม่ได้มาตรฐาน” ฉันถูกทำร้ายเพราะไม่ตื่นเหมือนกัน เวลาเป็นสาวๆ ฉันทนไม่ไหวแล้ว ฉันแค่อยากจะไปจากที่นี่

ฉันหลุดออกจากความคิดเมื่อรู้สึกว่าถูกตบหน้า ฉันดูตกใจกับ Dona Sonia ที่จ้องมองฉันด้วยความเกลียดชัง

''คุณหูหนวกหรือเปล่า? โทรมาตั้งนานไอ้อ้วนไร้ประโยชน์!!

และฉันก็ถูกตบอีกครั้ง แรงมากจนฉันล้มลงกับพื้น

'' ลุกขึ้น!!! ฉันอยากให้คุณไปทำความสะอาดห้องโถงใหญ่ เพราะคืนนี้คุณจะถูกขาย” เขากล่าวแล้วยิ้ม” ถ้ามีคนต้องการคุณแน่นอน ไม่เช่นนั้นจะใส่ไว้ในกระเป๋า

ร่างกายของฉันสั่นเทาด้วยความกลัวเมื่อได้ยินสิ่งนี้

''มาเลย!!!" ฉันตกใจและลุกขึ้นยืน" ไปทำความสะอาด!!!

ฉันวิ่งหนีจากเธอและเข้าไปหาวาเนสซ่าซึ่งเป็นคนไม่ดีอีกคนหนึ่ง

“นี่ เจ้าเด็กอ้วน!” เขาตะโกนแล้วยื่นไม้กวาดให้ฉัน” คุณสามารถเริ่มทำความสะอาดร้านเสริมสวยได้ ฉันอยากให้มันเปล่งประกาย เข้าใจไหม?

ฉันพยักหน้าโดยไม่สามารถพูดอะไรได้สักคำ สถานที่นี้มีแต่คนชั่วร้ายเท่านั้น ไม่มีความรักต่อผู้อื่น

''งั้นก็ออกไปจากทางฉันซะ!" ฉันถูกผลักอย่างแรงจนแทบจะล้มลงกับพื้น

ฉันเดินเข้าไปในห้องโถงและรู้สึกว่าดวงตาของฉันเต็มไปด้วยน้ำตา

หายใจเข้า โซเฟีย หายใจเข้า

ฉันคุยกับตัวเองในใจ

ฉันเริ่มกวาดล้างสถานที่อย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้ของพังแล้วโดนทุบตี

ความฝันของฉันคือการเป็นนางแบบ ตอนนี้ทุกอย่างกลายเป็นฝันร้ายครั้งใหญ่แล้ว ทำไมสิ่งนี้ถึงเกิดขึ้นกับฉันเท่านั้น? ฉันทำอะไรเพื่อให้สมควรได้รับสิ่งที่เลวร้ายเช่นนี้?

เมื่อตอนที่ฉันยังเด็ก ฉันใฝ่ฝันที่จะเป็นนางแบบ ฉันดูวิดีโอของพลัสโมเดลและตกหลุมรัก ตั้งแต่นั้นมา ฉันเริ่มใช้ความพยายาม ฉันสามารถเรียนภาษาอังกฤษได้นิดหน่อย ฉันไม่คล่องเท่าไหร่แต่ฉันก็สามารถจัดการได้ อย่างไรก็ตาม ความพยายามของฉันก็ไร้ประโยชน์ เหงื่อที่เสียไปเพื่อไปเซาเปาโลทำให้เสียทั้งพลังงานและเวลาไปอย่างมหาศาล ดูสถานที่ที่ฉันพบตัวเองสิ

หลังจากที่ฉันกวาดพื้นเสร็จ ฉันสังเกตเห็นว่ามีใครบางคนอยู่ข้างหลังฉัน ทันทีที่หันกลับมาฉันก็เผชิญหน้ากับเจ้าของสถานที่นั้นทันที

“มันจบแล้วเหรอ?” เขาถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

“ใช่” ฉันตอบด้วยเสียงกระซิบที่แผ่วเบา

“ออกไปจากที่นี่ก่อนที่ฉันจะฆ่าเธอ สาวน้อย!” เขาคำรามอย่างหงุดหงิดมาก” มันไม่ควรจะพาผู้หญิงอ้วนขี้เหร่อย่างคุณมาด้วยซ้ำ

ฉันกลั้นน้ำตาแล้วเดินผ่านเขาไปโดยก้มหน้าลง ไม่ว่าจะฆ่าฉันหรือไม่ก็ตาม ฉันมีปัญหาเรื่องความภาคภูมิใจในตนเองอยู่แล้ว เขาและสาวๆ คนอื่นๆ ก็เอาแต่วางฉันลง ฉันทนไม่ไหวแล้ว

ได้โปรด ฉันแค่อยากจะออกไปจากที่นี่

ทันทีที่ฉันเข้าใกล้วาเนสซาเพื่อคืนไม้กวาด โดน่า โซเนียก็เข้ามาหาฉัน

“มากับฉัน!” เขาคว้าข้อมือของฉันแล้วดึงฉันอย่างแรง

''มันเจ็บ'' ฉันบ่นเกี่ยวกับความเจ็บปวดและจงใจบีบข้อมือของฉันให้แน่นขึ้น

'' หุบปาก!!

ฉันปิดปากและอธิษฐานในใจว่าฉันจะไม่ถูกฆ่า

“นี่!” ฉันถูกผลักเข้าไปในประตู” ฉันอยากให้ห้องนี้สะอาด

เห็นว่าสกปรกมากมีเสื้อผ้าวางอยู่บนพื้นและมีฝุ่นเยอะมาก

“กินเสร็จก็กินเท่านั้น!” เขากำหนดกฎของตัวเองแล้วปิดประตูพร้อมกับฉันอยู่ในห้อง

ฉันถอนหายใจเศร้าๆ ร้องไห้ไม่มีประโยชน์เพราะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

ฉันเริ่มหยิบเสื้อผ้าจากพื้นมาวางไว้บนโต๊ะตัวเล็ก ฉันหยิบไม้กวาดและเริ่มกวาดพื้นอีกครั้ง

****

18:00 น. "ตลาดมืด" อิตาลี

ฉันใช้เวลาห้าชั่วโมงเพื่อทำความสะอาดห้องนี้เสร็จ มีสิ่งสกปรกมากมาย และยอมรับว่าฉันหยุดพักผ่อนหลายครั้ง ฉันไม่ได้ดื่มน้ำเลยจนตอนนี้กินน้อยลงมาก ฉันรู้สึกเหมือนฉันสามารถเป็นลมเมื่อใดก็ได้ เอ็มม่าเปิดประตูฉันชอบเธอที่ใจดีกับฉันมาก

''สวัสดี โดนา โซเนียส่งเธอกลับห้องของเธอ เราควรเตรียมตัวให้พร้อม…'' จู่ๆ เขาก็เงียบไป และฉันก็เข้าใจสิ่งที่เขาหมายถึง

''เพื่อเริ่มการขาย'' ฉันพูดจบและยืนยันด้วยการพยักหน้า

“เร็วเข้า ฉันไม่อยากให้เธอกลับมาโจมตีคุณ”

ฉันทิ้งไม้กวาดไว้หลังประตูแล้วเดินออกจากห้องที่น่ากลัวนี้

“ฉันขอโทษสำหรับสิ่งที่พวกเขาทำกับคุณโซเฟีย” คุณไม่สมควรได้รับสิ่งนี้" ฉันสัมผัสได้ถึงความจริงใจในคำพูดของเขา

ฉันยิ้มอ่อนๆ ขอบคุณสำหรับกำลังใจ

''ไม่เป็นไรหรอกเอ็มม่า.. พวกเราไม่มีใครสมควรได้รับสิ่งนี้ เราไม่ใช่วัตถุ แต่พวกเขาปฏิบัติต่อเราแบบนี้” เธอเองก็เห็นด้วยกับฉัน

''แต่ฉันขอโทษสำหรับสิ่งที่เกิดขึ้นกับคุณ พวกเขาเลือกคุณมากขึ้นเพราะคุณ...

“อ้วน” ฉันพูดคนที่ไม่กล้า

''เธอไม่ได้อ้วน เธอร้อนแรง'' ฉันหัวเราะเบาๆ กับเรื่องนั้น

'' ฉันหวังว่าฉันจะคิดอย่างนั้นเกี่ยวกับตัวเอง เธอวางมือบนไหล่ของฉันเพื่อพยายามปลอบฉัน

''เร็วเข้า!!!!" เราตกใจเมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องของโซเนีย" ต้องเตรียมตัวให้พร้อม!!

เราเข้าไปหาเธอและพบว่าผู้หญิงคนอื่นๆ สวมบิกินี่ที่ค่อนข้างหยาบคาย

''นี่เธออ้วน!'' วาเนสซ่ามาถึงในชุดบิกินี่สีดำ

''ไปเตรียมตัวซะ ลูกค้าจะมาถึงในอีกไม่นาน'' โดน่า โซเนียผลักฉันเข้าไปในห้อง" ฉันอยากให้พวกเขาทั้งหมดพร้อมภายในครึ่งชั่วโมง!" เขาพูดแล้วออกจากห้องไปพร้อมกับวาเนสซ่า

ฉันเฝ้าดูคนอื่นๆ ที่มีสีหน้าเศร้าอย่างใกล้ชิด

ไม่มีใครสมควรต้องเจอเรื่องแย่ๆ แบบนี้ พวกมันเป็นสัตว์ประหลาดที่ลักพาตัวผู้หญิงและขายพวกเธอราวกับว่าพวกเขาไม่ได้เป็นอะไรเลย