เพลิงแค้นภรรยา ราชวงศ์เป็นเถ้าถ่าน

ไอวี่ วรโชติ POV:

คำพูดนั้นลอยค้างอยู่ในอากาศที่หนาวเหน็บ เป็นทั้งคำสั่งและคำตัดสินประหารชีวิต ลูกน้องของฉันเคลื่อนไหวเป็นหนึ่งเดียว เป็นหน่วยที่ไร้รอยต่อของความภักดีและความรุนแรงที่ฉันบ่มเพาะมานานหลายปี ร่างกายของภาคินเกร็งขึ้น มือของเขาวางลงบนเอวด้านหลังตามสัญชาตญาณ ที่ที่เขามักจะเหน็บปืนไว้เสมอ

“ไอวี่ อย่า” เขาเตือน เสียงของเขาคำรามต่ำ นักวางแผนผู้เยือกเย็นหายไปแล้ว ถูกแทนที่ด้วยสัตว์ร้ายที่จนตรอกที่ฉันคุ้นเคยตั้งแต่สมัยยังเด็ก

แต่ฉันไม่คิดจะฟังคำเตือนอีกต่อไปแล้ว ความไว้ใจในตัวเขาเคยเป็นเหมือนภูผาที่แข็งแกร่งและไม่เคยสั่นคลอนมาตลอดสองทศวรรษ แต่ในบ่ายวันเดียว เขากลับทลายมันลงจนเป็นผุยผง

เขาพยายามจะก้าวเข้ามาหาฉัน มือของเขายื่นออกมา “เรามาคุยกันดีๆ เถอะ”

ฉันผงะถอยหลังราวกับว่าสัมผัสของเขาจะแผดเผาฉัน “อย่ากล้ามาแตะต้องตัวฉัน” ฉันตวาด “หลังจากที่มือของคุณไปลูบไล้มันมาแล้ว”

เด็กสาวคนนั้น เกวลิน สะอื้นอยู่ข้างหลังเขา ดวงตาสีน้ำตาลโตของเธอคลอไปด้วยน้ำตา เธอดูหวาดกลัว เหมือนลูกกวางที่ติดอยู่ในเป้าสายตา มันเป็นการแสดงที่แนบเนียนมาก

“เราจบกันแล้ว ภาคิน” ฉันพูด คำพูดนั้นรสชาติเหมือนกรด “เรื่องนี้ เรื่องของเรา อาณาจักรนี้—มันจบแล้ว ฉันต้องการหย่า”

เขากล้าดียังไงทำหน้าตกใจ “หย่าเหรอ ไอวี่ มีเหตุผลหน่อยสิ”

“มีเหตุผลเหรอ” เสียงหัวเราะขมขื่นหลุดออกมาจากริมฝีปากของฉัน “คุณต้องการให้ฉันมีเหตุผลเหรอ” ฉันดึงปืนของตัวเองออกมาจากซองที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อโค้ท โลหะเย็นเยียบเป็นความคุ้นเคยที่ปลอบประโลมในมือของฉัน ฉันไม่ได้เล็งไปที่เขา ฉันเล็งไปที่มัน “เหตุผลก็คือฉันควรจะยิงกระสุนใส่หัวอีตัวของคุณ โทษฐานที่มันลบหลู่ความทรงจำของครอบครัวฉัน”

อากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียด ลูกน้องของฉันชักอาวุธออกมา เป็นการเผชิญหน้าที่ประตูสู่สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่พังทลายของเรา เกวลินร้องสะอื้นออกมาเบาๆ

“หลีกไป ภาคิน” ฉันสั่ง

เขาไม่ขยับ เขากลายเป็นกำแพงกล้ามเนื้อและความโกรธเกรี้ยว บังเธอไว้จนมิด “เธอต้องข้ามศพฉันไปก่อน”

“อย่าท้าทายฉัน”

ฉันเหนี่ยวไก

เสียงปืนดังสนั่นในความเงียบของฤดูหนาว มันไม่ได้โดนเธอ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะยิงเธอ กระสุนพุ่งเข้าวงกบประตูไม้ห่างจากหัวเธอเพียงไม่กี่นิ้ว เศษไม้กระจายว่อน

เกวลินกรีดร้อง เสียงแหลมบาดแก้วหู เธอล้มพิงภาคิน ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้

และในวินาทีนั้น เขาก็เคลื่อนไหว เร็วกว่าที่ฉันเคยเห็นเขาเคลื่อนไหวมาหลายปี เขาพุ่งเข้ามาหาฉันในสองก้าวยาวๆ มือของเขาบีบข้อมือฉันแน่น บังคับให้แขนฉันลดลง ความแรงในการบีบของเขามหาศาลและไร้ความปรานี ความเจ็บปวดแล่นแปลบขึ้นมาที่แขนของฉัน คมกริบและรุนแรง

“พอได้แล้ว” เขาขบกรามพูด ใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากฉันเพียงไม่กี่นิ้ว ดวงตาของเขา ดวงตาสีเข้มคู่เดียวกับที่เคยจ้องมองฉันด้วยความรัก ตอนนี้กลับเย็นชา แข็งกระด้างเหมือนเศษหินออบซิเดียน

แรงกดที่ข้อมือของฉันบดขยี้กระดูกเข้าด้วยกัน ฉันเห็นรอยแผลเป็นบนหลังของเขาในใจ รอยแผลเป็นที่เขาได้มาเพื่อฉัน มือข้างนี้ มือที่กำลังทำให้ฉันเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส เป็นมือเดียวกับที่เคยดึงฉันขึ้นมาจากซากปรักหักพังของชีวิตเก่าของเราครั้งแล้วครั้งเล่า

น้ำตาร้อนๆ หยดหนึ่งไหลลงมาตามแก้มที่เย็นเฉียบของฉัน ฉันไม่ได้ร้องไห้เพราะความเจ็บปวดที่แขน แต่เป็นความเจ็บปวดทรมานในอก เมื่อเห็นน้ำตาหยดนั้น บางอย่างในตัวเขาก็สะดุดลง มือของเขาคลายลงชั่วครู่

นั่นคือช่องว่างทั้งหมดที่ฉันต้องการ

ฉันไม่ใช่เด็กสาวที่เขาต้องปกป้องอีกต่อไปแล้ว ฉันคือราชินี ฉันบิดตัว ใช้แรงของเขาเองสวนกลับ และยกเข่ากระแทกเข้าที่ท้องของเขาอย่างแรง เขาร้องอู้อี้ สะดุดถอยหลัง มือของเขาปล่อยจากข้อมือฉัน

แขนของฉันห้อยอย่างหมดแรง ข้อมือของฉันเจ็บปวดอย่างรุนแรง แต่สายตาของฉันยังคงจับจ้องไปที่เขา เขายืดตัวตรง หายใจหอบ แต่เขาไม่ได้ดูโกรธ เขาดู... เป็นห่วง

“ข้อมือเธอ” เขาพูด พลางก้าวเข้ามาหาฉัน “ขอดูหน่อย”

เขาเอื้อมมือมาหาฉันอีกครั้ง เป็นนิสัยเก่าแก่ที่ฝังลึกที่ต้องการจะรักษาบาดแผลของฉัน เหมือนกับที่เขาเคยทำความสะอาดและพันแผลให้ฉันตอนที่เรายังเป็นเด็ก สัมผัสของเขาช่างระมัดระวังและอ่อนโยน

“ออกไปให้พ้น” ฉันคำราม พลางถอยห่าง

เขาหยุดนิ่ง มือของเขาค้างอยู่ในอากาศระหว่างเรา “ไอวี่ เธอเจ็บนะ”

“คุณทำฉันเจ็บ” ฉันสวนกลับ “แค่นี้” ฉันชี้ไปที่ข้อมือที่บวมเป่งด้วยมือข้างที่ดี “มันเล็กน้อยมาก มันรักษาได้ แต่สิ่งที่คุณทำในนั้น” ฉันพยักพเยิดไปทางบ้านพัก “มันไม่มีวันรักษาได้”

ความเด็ดขาดในน้ำเสียงของฉันดูเหมือนจะกระทบใจเขา ความกังวลในดวงตาของเขาถูกแทนที่ด้วยความเหนื่อยล้าและยอมจำนนที่คุ้นเคย เขารู้จักฉันดี เขารู้ว่าเมื่อไหร่ที่ฉันขีดเส้นที่ไม่มีวันลบเลือนได้

ฉันมองข้ามเขาไป มองเด็กสาวที่กำลังร้องไห้ฟูมฟายอยู่บนระเบียง แล้วฉันก็หันกลับมามองเขา ผู้ชายที่เป็นโลกทั้งใบของฉัน

“มันจบแล้ว ภาคิน” ฉันกระซิบ คำพูดนั้นรู้สึกเหมือนถูกฉีกออกมาจากจิตวิญญาณของฉัน ฉันหันหลังให้เขา ให้บ้านพัก ให้ยี่สิบปีที่เราสร้างร่วมกันมา ฉันเดินไปที่รถของฉัน ทุกย่างก้าวคือการฝืนใจอย่างแท้จริง

ลีโอ มือขวาของฉัน เปิดประตูให้ฉัน ใบหน้าของเขาเคร่งขรึม

“นายหญิงครับ” เขาถามเสียงต่ำ

“กลับบ้าน” ฉันพูด เสียงของฉันสั่นเครือในคำสุดท้าย

ขณะที่รถเคลื่อนตัวออกไป ฉันมองกระจกหลัง ภาคินยังคงยืนอยู่ที่เดิม มองฉันจากไป เขาไม่ได้ขยับมาหยุดฉัน เขากำลังปล่อยให้ฉันไป และในอ้อมแขนของเขา เขากำลังประคองเด็กสาวที่กำลังร้องไห้ ปลอบโยนเธอ

เขาได้เลือกแล้ว