คุณนายเป็นใบ้

เสียงหวานแววนุ่มนวลดังลอยมา

เป็นพี่สะใภ้ใหญ่ของเธอ เจียงม่อโหรว

อุ้มเด็กอายุครบร้อยวันไว้ในอ้อมแขน ยิ้มให้กับเธออย่างเป็นกันเอง

“รีบมาอุ้มหลานรับโชคเร็วเข้า เธอกับจินเฉินแต่งงานกันมาห้าปีแล้ว ไม่มีวี่แววจะตั้งท้องเลย ต้องรีบแล้วนะ”

ทุกคนต่างหันมองมาด้วยสายเฉียบคม

เล่อซานรู้สึกประหม่าจนเหงื่อไหลออกเต็มฝ่ามือ

เจียงม่อโหรวพูดต่อ “อันที่จริงเธอพิการ ก็ไม่มีใครรังเกียจ แต่ในฐานะที่เป็นภรรยา จะอ่อนโยนอย่างเดียวไม่ได้ อย่างน้อย ๆ การมีทายาทสืบเชื้อสายทำไม่ได้ได้ยังไงกัน？”

ถูกจ้องมองจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี เล่อซานยื่นมือออกไปอุ้มเด็ก

แต่กลับถูกสองมือคู่หนึ่งมาขวางเอาไว้ ติงพิงแม่สามีแย่งเด็กกลับไป

“เด็กแข็งแรงอยู่ดี ๆ อย่าให้เธออุ้มเป็นอันขาด ถ้าเกิดได้รับความโชคร้ายจากเธอแล้วป่วยขึ้นมาล่ะก็แย่แน่ ๆ”

เล่อซานราวกับถูกทิ่มแทงหัวใจ

เธอทำได้แค่ยกมือขึ้นมาแสดงท่าทาง：ฉันไม่ได้มีลูกไม่ได้ ฉันแค่...

คนที่มุงดูมองไม่เข้าใจ ติงพิงขัดจังหวะไปตรง ๆ

“ต่อให้มีได้ ก็ไม่จำเป็นต้องให้เธอคลอดให้ ถ้าเด็กติดโรคของเธอขึ้นมา แบบนั้นซวยตายเลย”

ผู้คนรีบพูดเสริมขึ้นมาทันที “ใช่ ๆ เรื่องลูก ต้องระมัดระวังให้มาก ๆ！”

เล่อซานรู้สึกเย็นเฉียบสุดขั้วหัวใจ เธอคลอดลูกไม่ได้ แต่ให้ผู้หญิงคนนั้นมาคลอดให้แทนได้ใช่ไหม？

เธอเองก็ไม่ใช่ว่าจะมีลูกไม่ได้เหมือนกับที่พี่สะใภ้บอกสักหน่อย

ในตอนแรกเธอตั้งท้องโดยไม่ได้ตั้งใจ

แม่สามีกลับสั่งให้เธอไปเอาเด็กออก บอกไม่แน่ว่าลูกของเธออาจจะเป็นใบ้ตามพันธุกรรมของเธอก็ได้

แถมยังบอกอีกว่าซูจินเฉินจะต้องไม่ชอบเด็กคนนี้อย่างแน่นอน

เธอไม่สามารถอธิบายได้ว่าตัวเองเป็นใบ้เพราะว่าป่วย ไม่ใช่เป็นเพราะพันธุกรรม

จึงจำใจต้องทำแท้งลูกเพียงคนเดียวของพวกเขาทั้งน้ำตา

คิดไม่ถึงว่าผ่านมานานขนาดนี้แล้ว มีดเล่มนี้จะยังคงปักอยู่ที่ตัวของเธอ

“แม่ หนูเข้าใจสิ่งที่แม่พูด แต่หนูดันคลอดลูกสาวออกมาเท่านั้น แถมยังตกเลือดหลังคลอดอีก ต่อไปเกรงว่าจะมีลูกอีกไม่ได้หนิคะ”

เธอพูดขึ้นมาเสียงอ่อน “ถ้าซานซานมีลูกไม่ได้อีก ตระกูลของพวกเราก็จะสิ้นตระกูลไปไม่ใช่หรือไงคะ？”

หันสายตามองไปหาซูจินเฉินอีกครั้ง น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความอ่อนโยน “จินเฉิน นายคิดว่ายังไง？”

สายตานับไม่ถ้วนกำลังจ้องมองซูจินเฉิน มีคนมากมายต่างมุงดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ใครจะไปรู้ว่าซูจินเฉินเองก็ไม่ชอบภรรยาที่ถูกจัดแจงให้แต่งงานกับเขาคนนี้เหมือนกัน

ถ้าเขาสามารถทิ้งเล่อซานไปซะตรงนี้ จะต้องเป็นข่าวใหญ่แน่ ๆ

ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านไปทั่วทั้งใบหน้าของเขา น้ำเสียงเยาะเย้ย

“พี่พูดมากไปมั้ย？”

จู่ ๆ สีหน้าของเจียงม่อโหรวก็เปลี่ยนไปทันที ตอนนี้เธอตระหนักได้ว่าล้อเล่นจนเลยเถิดไป

ไปทำให้คนที่ไม่ควรจะไปก้าวก่ายต้องขุ่นเคืองใจเข้าแล้ว

ติงพิงจึงออกหน้ามาไกล่เกลี่ยสถานการณ์ทันที “พี่สะใภ้ก็แค่เป็นห่วงเรื่องของพวกลูก ถึงได้พลั้งปากพูดออกไป ลูกไปพูดกับพี่สะใภ้แบบนี้ได้ยังไง？”

เจียงม่อโหรวมองต่ำลง น้ำเสียงน้อยอกน้อยใจ “หมิงจางเขาออกไปทำงานต่างถิ่นไม่สามารถกลับบ้านได้ หลังจากที่คลอดลูกออกมา ทั้งเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ภายในบ้านฉันก็เป็นคนมาจัดการดูแลเองทั้งหมด”

“ในฐานะที่ฉันเป็นพี่สะใภ้คนโตก็เลยแสดงความเป็นห่วงออกมานิดหน่อย แต่คิดไม่ถึงว่าจะไปทำให้พวกนายไม่พอใจเข้า ฉันขอโทษ”

ซูจินเฉินไม่หลงกลเธอเลยสักนิด น้ำเสียงยังคงเย็นชาเหมือนเดิม “ในเมื่อรู้สึกว่าลำบาก ถ้าอย่างนั้นต่อไปก็ไม่จำเป็นต้องเข้ามายุ่งจุ้นจ้านเรื่องในครอบครัวอีก”

เขายกมือส่งสัญญาณให้ผู้ช่วยวางของขวัญที่นำมาด้วยลง “แล้วก็ไม่ต้องมาพูดเรื่องส่วนตัวของพวกเราให้มันมากเกินไปด้วย”

พูดจบ เขาก็จูงเล่อซานออกจากสถานที่จัดเลี้ยงไปท่ามกลางสายตาต่าง ๆ ที่ไม่อยากจะเชื่อของบรรดาแขกเหรื่อ

อย่าว่าแต่คนอื่นเลย แม้แต่เล่อซานที่ขึ้นนั่งบนรถแล้วยังไม่อาจดึงสติกลับมาได้เลย

คิดไม่ถึงว่าซูจินเฉินจะปกป้องตัวเอง

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย น้ำเสียงหงุดหงิดอย่างสังเกตเห็นได้ยาก “ไม่ต้องไปใส่ใจกับคำพูดของพวกเขาหรอก”

เล่อซานส่ายหน้าบ่งบอกว่าตัวเองไม่ใส่ใจเลยสักนิด

แต่ความหงุดหงิดในแววตาของซูจินเฉินกลับเพิ่มมากขึ้น “เพราะงั้นตลอดห้าปีที่ผ่านมา คุณไม่เคยคิดพิจารณาเรื่องลูกมาก่อนเลยเหรอ？”

เธอว่านอนสอนง่าย ซูจินเฉินไม่เคยสงสัยในความรู้สึกของเธอมาก่อน

แต่ตอนนี้แม้แต่เธอเองก็ยังไม่สนใจเรื่องลูก ซูจินเฉินเริ่มสงสัยแล้วว่าความจริงใจของเธอมันจริงหรือปลอมกันแน่

นับตั้งแต่ที่แต่งงานกัน เล่อซานก็อยากจะมีลูกเป็นของพวกเขาเองมาโดยตลอด

แต่เธอรู้ดีว่าตราบใดที่มีแม่สามีอยู่ เด็กคนนั้นไม่มีทางได้คลอดออกมาแน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น เธอเองก็ไม่รู้ว่าซูจินเฉินกำลังหยั่งเชิงว่าเธอละโมบโลภมากคิดที่จะตั้งท้องลูกของเขาหรือไม่

หลังจากที่ลังเลอยู่สักพัก เธอก็ทำภาษามือ：ช่างมันเถอะ แม่สามีพูดมีเหตุมีผล ลูกที่ฉันคลอดออกมา อาจจะไม่แข็งแรงก็ได้

ซูจินเฉินชำเลืองตามองเธอ “ถ้าอย่างนั้นแสดงว่าคุณไม่อยากตั้งท้อง”

“แต่ถ้าผมจำไม่ผิดล่ะก็ เมื่อคืนพวกเราไม่ได้ป้องกันอะไรทั้งนั้น คุณเองก็ยังไม่ได้กินยาด้วยเหมือนกัน”