วานรักวันชัง

“ไม่ว่าเกิดชาติใดภพใด ข้าจะพร่าผลาญผู้หญิงใจดำคนนั้นให้มอดม้วย ดุจดังที่นางกระทำต่อข้า ข้าขอสาบาน ชาตินี้นางอยู่เหนือข้า ชาติหน้าขอให้ข้ามีอำนาจเหนือนาง เพื่อที่ข้าจะได้แก้แค้นนางให้สาสม”

คำพูดนั้นหลุดออกมาอย่างอาฆาตเคียดแค้นเช่นเดียวกับแววตา ทั้งที่ร่างซึ่งแต่งกายด้วยเสื้อผ้าแบบโบราณชุ่มโชกไปด้วยสีแดงฉาน อันเกิดจากการถูกคมดาบแทงทิ่ม ร่างกายเจ็บปวด แต่ความเจ็บปวดในใจนั้นมากกว่าหลายร้อยเท่านัก ลมหายใจอันแสนรวยรินลงไปทุกขณะ หากกระนั้นปณิธานยังคงแรงกล้า กระทั่งแม้ตอนวิญญาณถูกกระชากออกไปจากร่าง ความชิงชังกลับไม่ได้มอดดับไปด้วยแต่อย่างใด

ร่างใหญ่ซึ่งนอนอยู่บนเตียงขนาดคิงไซส์ผวาตื่นขึ้นมากลางดึก ใบหน้าหล่อเหลาชุ่มไปด้วยเหงื่อ ทั้งที่ตอนนี้ทั่วทั้งห้องเย็นฉ่ำจากประสิทธิภาพของเครื่องปรับอากาศชั้นดี ความเคียดแค้นชิงชังที่เกิดขึ้นในความฝัน ช่างเหมือนกับว่ามันเกิดขึ้นกับตัวเขาเสียเอง

ให้ตายเถอะ…อย่าบอกนะว่าเขาสามารถระลึกชาติได้ เหมือนกับในละครที่เคยดูสมัยยังเด็ก ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ มันคงจะเหลือเชื่อและเป็นเรื่องที่ตลกร้ายมากที่สุดในชีวิตเลยทีเดียว

ไม่หรอก เขาไม่ได้ระลึกชาติได้หรือมีซิกเซนซ์อะไรทั้งนั้น ความฝันแบบนี้มันเพิ่งจะเกิดขึ้นสองครั้ง ครั้งแรกเมื่อสามปีก่อน และคนที่เป็นสาเหตุของเรื่องนี้ก็คือผู้หญิงคนนั้น คนที่น่าจะกำลังนอนหลับอย่างสบายอยู่บนเตียงนอนใต้ชายคาเดียวกับเขา