ลูน่าที่เขาช่วงชิง ความเสียใจชั่วนิรันดร์ของเขา

เฟรยา POV:

ความทรงจำเกี่ยวกับพิธีผูกพันธะของเราสลักอยู่ในใจฉันด้วยความชัดเจนของความอัปยศ

ฉันยืนอยู่ต่อหน้าฝูงในชุดขนสัตว์สีขาวตามประเพณีของลูน่าคนใหม่

อลันอยู่ข้างฉัน มือของเขาอยู่ในมือฉัน แต่สายตาของเขากำลังกวาดมองฝูงชน

ขณะที่ผู้อาวุโสสวดมนต์ตามพิธีกรรมโบราณ เตรียมพร้อมสำหรับการกระทำสุดท้ายที่ผูกมัด—การประทับรอย—เสียงสะอื้นไห้ก็ดังขึ้นในห้องโถงที่เงียบสงบ

ฟิโอน่า

เธอยืนอยู่แถวหน้า ในชุดสีขาวเช่นกัน น้ำตาไหลอาบแก้ม

เธอเปิดการเชื่อมจิตถึงทุกคน เสียงของเธอเป็นเสียงคร่ำครวญอย่างสิ้นหวังเหมือนเด็กๆ

“อลัน คุณจะทิ้งฉันไปเหรอ”

เขาแข็งทื่อ

เขี้ยวของเขาหดกลับ

ทั้งฝูงมองดูอัลฟ่าของพวกเขาสะดุด ลังเลระหว่างโชคชะตาและความหลงใหลของเขา

เป็นเบต้าของเขา ฟิลิป ที่ทำลายมนต์สะกดในที่สุด

ฟิลิปเดินไปข้างหน้า ใบหน้าของเขาเป็นหน้ากากแห่งความเด็ดเดี่ยว และบังคับพาฟิโอน่าที่กำลังร้องไห้ออกจากห้องโถงไป

หลังจากนั้นอลันจึงทำพิธีให้เสร็จสิ้น

เขารีบร้อน การกัดของเขาเงอะงะและตื้น

รอยประทับบนคอของฉันจางจนแทบมองไม่เห็น สัญลักษณ์ที่น่าสมเพชของหัวใจที่แตกแยกของเขา

คืนวิวาห์ของเราเป็นเรื่องตลก

ฉันรอเขาอยู่ในห้องของเรา แต่เขาใช้เวลาทั้งคืนบนระเบียง เชื่อมจิตกับฟิโอน่า ปลอบโยนอาการฮิสทีเรียของเธอ

เขาเข้ามาข้างในก็ต่อเมื่อพระอาทิตย์กำลังขึ้น ดวงตาของเขาอ่อนล้า

“เธอเป็นแค่หมาป่าน้อยที่ไร้เดียงสาและแตกสลายนะ เฟรยา” เขาอธิบาย “เธอไม่เข้าใจ”

ในตอนแรก ฉันสงสารเธอ

ฉันสงสารจริงๆ

ฉันถึงกับไปเยี่ยมเธอกับอลัน นำสมุนไพรรักษาโรคหายากจากสวนส่วนตัวของฉันไปให้เพื่อบรรเทาจิตวิญญาณหมาป่าที่ ‘เปราะบาง’ ของเธอ

แต่ความสงสารก็เปลี่ยนเป็นความสงสัยอย่างรวดเร็ว

ความโศกเศร้าของฟิโอน่าไม่รู้สึกเหมือนความโศกเศร้า

มันรู้สึกเหมือนการครอบงำ

ดวงตาของเธอ เมื่อใดก็ตามที่มองมาที่ฉัน เต็มไปด้วยความเป็นปรปักษ์ที่เย็นชาและไม่ปิดบัง

เธอมองฉันไม่ใช่ในฐานะลูน่าที่ต้องเคารพ แต่เป็นคู่แข่งที่ต้องเอาชนะ

ภาพลวงตาสุดท้ายแตกสลายในคืนที่มีพายุคืนหนึ่ง

อลันไม่อยู่ ไปลาดตระเวนชายแดน เมื่อเขาเชื่อมจิตมาหาฉัน เสียงของเขาเต็มไปด้วยความกังวล

“หมาป่าของฟิโอน่าไม่เสถียรอีกแล้ว เธอมีไข้สูง เธอช่วยไปดูเธอหน่อยได้ไหม”

แน่นอน

ฉันคือลูน่าที่ห่วงใยและเข้าใจ

ฉันขึ้นม้าและขี่ฝ่าสายฝนที่ตกกระหน่ำไปยังกระท่อมอันเงียบสงบที่ฝูงจัดหาให้เธอ

ฉันพบว่าประตูของเธอไม่ได้ล็อก

ห้องนั้นไม่ใช่ห้องคนป่วยของคนอ่อนแอ

มันเป็นถ้ำแห่งความหรูหรา

ขวดไวน์เปล่าและจานอาหารราคาแพงเกลื่อนโต๊ะ

และตัวฟิโอน่าเองก็นอนเล่นอยู่ข้างกองไฟ ไม่ได้อยู่ในชุดคนป่วย แต่เป็นชุดนอนผ้าไหมที่บางจนแทบจะโปร่งใส

เมื่อเธอเห็นฉันยืนอยู่ที่ประตู เปียกโชก ใบหน้าของเธอก็เปลี่ยนไป

สีหน้านั้นไม่ใช่ของหมาป่าป่วยที่ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือ

มันคือความผิดหวังอย่างแท้จริงและไม่เจือปนของหญิงสาวที่ยั่วยวนซึ่งเป้าหมายที่ตั้งใจไว้มาไม่ถึง

ในวินาทีนั้น ฉันรู้

เธอไม่ได้ป่วย

เธอไม่เคยป่วยเลย

เธอกำลังรออัลฟ่าของฉัน

คู่ของฉัน