รสรักเสน่หา

3

ห้างสรรพสินค้าชื่อดังใจกลางกรุงคือจุดหมายของพีรวัฒน์กับอักษรา ทั้งคู่ก้าวลงจากรถหลังจากที่ฝ่ายชายนำรถมาจอดตรงลานจอดรถ ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินกุมมือกันเดินเข้าไปในอาคารห้างสรรพสินค้า โดยที่ทั้งคู่ไม่รู้ตัวเลยว่า มีบุคคลกลุ่มหนึ่งคอยจับตาดูตลอดเวลา

คนที่ถูกจับตามองเดินเข้าไปในร้านอาหารญี่ปุ่นแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ในห้างดังกล่าว หลังจากที่อาหารถูกนำมาเสิร์ฟทั้งคู่ก็ลงมือรับประทานทันที

ภาพที่ปุณณ์เห็นนั้นเรียกแรงโทสะให้โหมไหม้ใจได้ทันที หัวใจของเขาเจ็บปวดแทนน้องสาวที่ถูกทรยศหักหลัง การแสดงออกของพีรวัฒน์ที่มีต่ออักษราบอกให้เขารู้ว่า ว่าที่น้องเขยของเขาต้องรักและหลงครูสาวไม่น้อย ไม่ว่าจะเป็นการกุมมือเล็กตลอดเวลา พูดคุยและหยอกเย้าโดยไม่อายสายตาใคร ป้อนอาหารใส่ปากสาว อีกทั้งฝ่ายชายยังจุมพิตฝ่ามือเล็กเป็นครั้งคราว

คนที่เป็นว่าที่พี่เขยอยากจะเอาปืนไปจ่อหัวพีรวัฒน์แล้วกระหน่ำยิงให้หายแค้นหากทำได้ จากนั้นก็กระชากร่างของหญิงหน้าไม่อายมาชำระความให้สาสมกับหยาดน้ำตาของปนัดดาที่เสียไป

ทั้งสองทำราวกับว่ารักกันปานจะกลืนกิน แล้วน้องสาวเขาล่ะ ว่าที่น้องเขยตัวดีวางปนัดดาไว้ตรงไหนในใจ ยิ่งคิดคนที่รักน้องยิ่งกว่าตัวเองยิ่งแค้น

“กูอยากจะฆ่ามึงจริงๆ ไอ้พี”

ปุณณ์กัดกรามพูดและต้องการทำตามที่พูดออกไปจริงๆ ถ้าไม่ติดที่ว่าชายคนนั้นเป็นผู้ชายที่น้องสาวรัก อย่าหวังว่าจะลอยนวลไปได้ เพราะหากพีรวัฒน์เป็นอะไรไป คนที่เสียใจมากที่สุดคือปนัดดา คนเป็นพี่มีหรือจะทำให้น้องสาวเสียใจ

อันที่จริงแล้วปุณณ์ไม่ค่อยเห็นด้วยที่น้องสาวมีความรักกับพีรวัฒน์เพราะเขานั้นเชียร์เพื่อนรักคือภูบดินทร์ให้ปนัดดาแต่น้องสาวกลับไม่มีทีท่าว่าจะให้ความสนใจต่อเพื่อนเขาสักนิด มีแต่เพื่อนเขานั่นแหละที่แอบชอบปนัดดาอยู่เงียบๆ ทั้งที่ภูบดินทร์ก็ได้ชื่อว่าเป็นหนุ่มหล่อ พ่อรวย อาชีพการงานดี เป็นที่สนใจใฝ่ปองของสาวๆ มากหน้าหลายตา

พีรวัฒน์กับครูสาวใช้เวลากับอาหารไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงก็พากันเดินออกจากร้านอาหาร ตรงไปยังชั้นห้าของห้างเพื่อดูภาพยนตร์เรื่องที่ทั้งคู่ตกลงกันไว้ และอีกฝ่ายก็รอคอยจังหวะและโอกาสอย่างใจเย็น

ร่วมสองชั่วโมงกว่าที่เป้าหมายจะเดินออกมาจากโรงภาพยนตร์ ทั้งคู่จับจูงมือกันเหมือนคู่รักทั่วๆ ไป พูดคุยหัวเราะและมอบรอยยิ้มให้กันและกัน จนคนที่คอยจับตาดูทั้งสองอยู่อย่างปุณณ์เกิดความหมั่นไส้ระคนเคียดแค้นที่ว่าที่น้องเขยกระทำเช่นนี้ต่อปนัดดา น้องสาวอันเป็นที่รักยิ่งดวงใจ

“นายหัวครับ ปล่อยเอาไว้อย่างนี้ไม่ดีแน่ครับ ถ้าพี่พีไปส่งครูคนสวยที่บ้านละก็ เรื่องมันจะยากนะครับ” สมศักดิ์ออกความเห็น มองจากรูปการณ์แล้วเขาคิดว่า พีรวัฒน์ต้องไปส่งอักษราที่บ้านแน่นอน

“กูก็ว่าอย่างนั้น” นายหัวหนุ่มเห็นด้วยกับคำพูดของลูกน้อง พลางขมวดคิ้วครุ่นคิด “อย่างนี้ต้องหาตัวช่วย”

ปุณณ์พูดเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาล้วงหยิบมือถือออกจากกระเป๋ากางเกง ก่อนจะกดหมายเลขปลายทาง

“พี่มีเรื่องอยากให้ช่วย…”

นายหัวสุดโหดขอความช่วยเหลือจากปนัดดา เพราะคิดว่าน้องสาวของเขาเป็นคนเดียวที่จะแยกพีรวัฒน์ให้ออกห่างอักษรา เขาจึงเอ่ยบอกแผนการที่ตนคิดไว้ให้อีกฝ่ายฟัง แล้วหลังจากตัดสายทิ้ง แผนการของปุณณ์ก็เริ่มขึ้นทันที

โทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงทำงานของพีรวัฒน์สั่นเตือนหลายครั้ง จนเจ้าของเครื่องล้วงเข้าไปหยิบเครื่องมือสื่อสารทันสมัยขึ้นมาดู พอรู้ว่าบุคคลใดโทรเข้ามา เขากลอกตาขึ้นข้างบนประหนึ่งว่าเหนื่อยหน่ายใจ จะไม่รับก็ไม่ได้

“พี่ขอไปคุยโทรศัพท์ตรงโน้นแป๊บนะน้ำหอม อยู่ตรงนี้เสียงดัง” พีรวัฒน์หันมาบอกคนรัก

“ค่ะพี่พี” เธอไม่ว่าอะไร เพราะตรงจุดนี้เสียงดังจริงๆ เนื่องจากทางโรงภาพยนตร์มีกิจกรรมบางอย่าง

หลังจากที่เดินห่างอักษรามาพอสมควร พีรวัฒน์จึงกดรับสาย “ว่าไงครับแต้ว” เสียงนั้นหวานหยดแต่หน้าตาบึ้งตึง

“พี่พีอยู่ไหนคะ อยู่กับน้ำหอมหรือเปล่า?” ปนัดดาเปิดฉากจับผิดทันที

“อยู่กับน้ำหอมที่ไหนกันครับ ผมมาทานข้าวกับลูกค้า” เขาแก้ตัว

“อยู่กับน้ำหอมก็บอกมาเถอะค่ะ แต้วรู้นะว่าวันนี้พี่พีไม่มีนัดลูกค้า”

มีอะไรบ้างที่เธอไม่รู้ เธอรู้แต่บางครั้งก็เลือกที่จะไม่พูดอย่างเช่นวันนี้เป็นต้น เพราะหากเธออาละวาดเหมือนครั้งก่อนๆ แผนของพี่ชายก็จะไม่สำเร็จ

“เดี๋ยวผมกลับ แค่นี้นะ” ในเมื่ออีกฝ่ายรู้ พีรวัฒน์ก็ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรต่อ เขาตัดบททันควัน

“พี่พีต้องกลับเดี๋ยวนี้ ไม่ต้องไปส่งมันที่บ้าน ถ้าไม่กลับมาหาแต้วภายในหนึ่งชั่วโมง เงินลงทุนงวดสุดท้ายไม่ต้องเอา แต้วจะยกเลิกให้หมดเลยคอยดู”

อีกแล้ว…เขาเจอคำขู่แบบนี้อีกแล้ว เงินคือสิ่งที่เขาต้องการจากปนัดดา หาใช่หัวใจที่เธอมอบให้จนหมดใจ แล้วเมื่อเจอคำขู่ประโยคนี้ครั้งใด คำว่ายอมและต้องทำตามก็ต้องเกิดขึ้นทุกครั้ง

“ได้ ผมจะกลับไปภายในหนึ่งชั่วโมง” เขาลดน้ำเสียงลง ถอนหายใจออกมาเบาๆ คล้ายกับระบายความหนักใจ

“ดีมากพี่พี อย่าให้เลยแม้แต่นาทีเดียวนะ ไม่อย่างนั้นคุณชวดทุกอย่างแน่” ปนัดดากำชับอีกหนก่อนจะตัดสายทิ้ง “ฉันจะยอมแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะนังน้ำหอม ฉันจะให้แกมีความสุขกับพี่พีเป็นครั้งสุดท้าย เพราะหลังจากนี้แกได้ตกนรกทั้งเป็นแน่”

เธอพูดอาฆาตกับมือถือเครื่องจิ๋ว ใบหน้าสวยงามเต็มไปด้วยรอยยิ้มร้ายกาจ ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าวันนี้พีรวัฒน์มีนัดกับอักษรา ปนัดดารู้…เพียงแต่ว่าเธอไม่อาละวาดหรือห้ามปรามเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา เนื่องจากปุณณ์บอกเธอเองว่า วันนี้จะลงมือลักพาตัวอักษราไปเกาะไข่แก้ว

ปนัดดาจึงคิดว่า จะให้อักษราได้มีโอกาสไปไหนมาไหนกับพีรวัฒน์เป็นครั้งสุดท้าย เพราะนับตั้งแต่วันนี้ทั้งคู่จะไม่เจอกันอีกเลย

“น้ำหอม พอดีพี่ต้องไปรับลูกค้าที่สนามบินแทนคุณพ่อน่ะ พี่คงไปส่งน้ำหอมที่คอนโดไม่ได้แล้วนะ”

พีรวัฒน์สร้างเรื่องโกหกเหมือนทุกครั้งที่ไม่อาจไปส่งหรือไปตามนัดหมายได้ อักษรายิ้มสวยให้คนรัก เป็นรอยยิ้มแห่งความจริงใจที่คนได้รับรอยยิ้มถึงกับสะอึก

“ไม่เป็นไรค่ะพี่พี น้ำหอมกลับเองได้ค่ะ พี่พีไปทำธุระเถอะค่ะ”

จะว่าไปแล้วอักษราไม่รู้สึกเอะใจกับการเปลี่ยนแปลงของพีรวัฒน์เลย เมื่อก่อนเขาจะไปรับไปส่งเธอระหว่างคอนโดกับโรงเรียนแทบทุกวัน หากตอนเช้ามารับไม่ได้ เขาก็จะมาหาเธอในตอนเย็น ไปทานอาหาร นั่งฟังเพลงจากนั้นค่อยไปส่งเธอที่พักอาศัย

ระยะหลังมานี้ความเหินห่างค่อยๆ ก่อตัวขึ้น จากที่ไปรับไปส่งเป็นครั้งคราว ก็ไม่มีเลยทั้งเช้าและเย็น วันหยุดสุดสัปดาห์ก็จะไปเที่ยว ไปพักผ่อนด้วยกัน ทุกวันนี้หาเวลาเหล่านั้นได้ยากยิ่ง ซึ่งเธอเองก็ไม่ได้ถามถึงเหตุผล เพราะครั้งหนึ่งพีรวัฒน์บอกกับเธอว่า ช่วงนี้งานยุ่งมากมีโปรเจ็กต์ใหญ่ที่ต้องดูแล อักษราจึงคิดว่าสาเหตุของการเหินห่างในครั้งนี้คือเรื่องงาน หญิงสาวจึงเลือกจะไม่ใส่ใจ เนื่องจากพีรวัฒน์ยังทำสิ่งหนึ่งไม่เปลี่ยนแปลงคือ โทรศัพท์หาเธอทุกวัน

“พี่ดีใจนะที่วันนี้เราได้มากินข้าว ดูหนังกัน พี่จะหาเวลาแบบนี้บ่อยๆ นะน้ำหอม”

พีรวัฒน์พูดจากใจ วันนี้เขามีความสุขมาก มีความสุขที่ได้ใกล้ชิดและไปไหนมาไหนกับอักษรา เพราะนานหลายสัปดาห์แล้วที่เขาไม่มีโอกาสเช่นนี้

“น้ำหอมก็ดีใจค่ะ แต่ถ้าพี่พีงานยุ่งก็ไม่เป็นไรนะคะ อย่าเสียงานเพราะกลัวว่าน้ำหอมจะน้อยใจ น้ำหอมไม่น้อยใจหรอกค่ะ น้ำหอมเข้าใจพี่พีดี” เธอกล่าวจากใจเช่นกัน และนั่นทำให้พีรวัฒน์ถึงกับอึ้งไปเลยทีเดียว

“พี่รักน้ำหอมนะ น้ำหอมจำเอาไว้ว่า ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นน้ำหอมเป็นผู้หญิงที่พี่รักมากที่สุด แล้วเป็นผู้หญิงที่พี่จะแต่งงานด้วย” คำพูดของคนรักเรียกรอยยิ้มให้กับผู้ฟัง พร้อมกับน้ำตารื้นด้วยความปีติ

“ค่ะพี่พี น้ำหอมเชื่อพี่พีค่ะ”