หนี้ร้อนซ่อนสวาท

“เอาอีกแล้วเกี่ยวอะไร ผมไม่เอา ไม่อยากมีเมีย ไม่ต้องหาผู้หญิงมา ยัดเยียดให้ผมเลย”

“อ้าวไอ้นี่ อะไรจะปฏิเสธพ่อเร็วปานนั้น ยังไม่เห็นหน้าเขาเลย”

“แล้วพ่อเห็นหน้าแล้วเหรอครับ” อติภัทรย้อนถามแบบกวนๆ

“ยัง แต่คิดว่าสวยมากแน่ๆ พ่อขอไว้ให้แกน่ะ เงินร้อยล้านถือว่าเป็น ค่าสินสอด ถ้าแกเอานะ”

“พ่อพูดง่ายดี เงินนะครับไม่ใช่กระดาษ จะยกให้ได้ง่ายๆ ขนาดนั้น ผมไม่เอาหรอก หาวิธีให้เขาจ่ายเงินมาก็แล้วกัน ไม่งั้นก็ฟ้องล้มละลาย มีอะไรก็ขายมาจ่าย ให้หมด” อติภัทรบอกอย่างไม่แยแส เพราะเงินมากขนาดนี้จะทิ้งไปแล้วแลกกับผู้หญิงคงไม่ได้

“นั่นเพื่อนรักพ่อสมัยเด็กๆ เลยนะโว้ย พ่อใจร้ายไม่ลง”

“ไม่ครับ อย่ามาบังคับ” อติภัทรปฏิเสธเสียงแข็งอีกครั้ง

“เอาน่าเห็นว่าเพิ่งกลับจากเมืองนอก เพิ่งเรียนจบเราจะได้เรียกมาดูตัว แกก็จะได้มีแม่ให้ตาแดนเสียทีไง”

“ผมยังเข็ดอยู่ ยังไม่อยากได้”

“แกเข็ดมาสิบสี่ปีเชียวเหรอ”

“ครับผม หวังว่าคุณพ่อคงจะเข้าใจ เอาเป็นว่าผมไม่ตกลง จะยังไงก็ตาม ให้เขาหาเงินมาไม่ต้องเอาลูกสาวมาแทนเงิน”

“แกเป็นเกย์หรือเปล่าวะ”

“หึ ให้ตาย ผมยังไม่อยากได้ ไม่ได้หมายความว่าผมเป็นเกย์แค่ไม่อยาก มีพันธะเท่านั้นเอง”

“เห็นหน้าแล้วแกจะเสียดาย แต่เอาเถอะถ้าแกไม่เอา พ่อจะเอาเอง” พูดอย่างกับบิดาเคยเห็นหน้า ทั้งที่บอกว่ายังไม่เคยแล้วจะให้เสียดายยังไง

“ว่าไงนะ! จะให้เขาตราหน้าว่าเป็นตาแก่ตัณหากลับเหรอครับพ่อ”

“ก็แกไม่เอานี่หว่า พ่อก็เอาเอง เป็นโสดมาหลายสิบปีแล้วเนี่ยตั้งแต่แม่แกตาย”

“ผมจะบ้าตาย ไม่มีทางให้พ่อไปเอาอีหนูนั่นมาเป็นแม่เลี้ยงผมหรอก”

“งั้นแกก็ต้องเอาไป หมั้นไว้แล้วจะนัดน้องมาดูตัว ดีไหม” อติภัทรได้แต่นั่งนิ่งไม่ยอมพูด ไม่อยากให้บิดามีเมียเด็ก แต่ตัวเองก็ยังไม่อยากมีพันธะ ให้ตายสิ นึกว่าจะ

หมดยุคคลุมถุงชนแล้วเสียอีก

“ไม่เอาครับตอนนี้ผมยังไม่ว่าง ต้องใช้เวลาหาพี่เลี้ยงให้ตาแดนอยู่ ผมพร้อมแล้วจะบอกคุณพ่อก็แล้วกัน” นี่คือบทสนทนาระหว่างพ่อกับลูก ที่ทำเอาอติภัทรถึงกับกุมขมับ เพราะอยู่ๆ บิดาก็หาภาระมาให้ ทั้งที่เขาต้องดูแลแดเนียลอยู่แล้ว ไหนจะต้องมาปวดหัวกับเมียที่พ่อหามาให้อีก เขาไม่อยากเสียใจอีกครั้ง ไม่อยากเจ็บปวด กับความรักครั้งที่สอง ทุกวันนี้ยังคงเข็ดหลาบไม่ขอมีเมียอีก โดยเฉพาะเมียแบบไถ่หนี้ด้วยแล้วยิ่งไม่ต้องการ

“พ่อนะพ่อ” อติภัทรเอ่ยขึ้นลอยๆ ขณะที่กำลังคิดเรื่องที่บิดาเล่าให้ฟัง เขา ไม่มีทางเล่นไปตามน้ำของบิดาเป็นอันขาด ซึ่งแผนของบิดาจริงๆ แล้วนั่นก็คือจะหาเมียให้เขาทางอ้อมเสียมากกว่า แล้วใช้หนี้สินของอีกฝ่ายมาเป็นข้ออ้าง ฝ่ายนั้น ก็เหลือเกิน ขายลูกกิน

“วิคทอเรียยังทำผมจุกอยู่ ผมคงยังเริ่มต้นใหม่กับใครไม่ได้” เขานึกถึงอดีตภรรยาชาวอังกฤษด้วยความเสียใจ เจ็บปวดทุกครั้งที่ยังนึกถึงหน้าเธอ หญิงสาวที่เขารักหมดหัวใจ สุดท้ายก็ทรยศหักหลังและจากไปพร้อมกับชายชู้ และทิ้งแดเนียลพยานรักตัวน้อยเอาไว้ให้เขารับผิดชอบจนถึงทุกวันนี้ ใช่ว่าเขาจะไม่รักแดเนียล ทว่ารัก สุดหัวใจและทำทุกอย่างเพื่อลูก แต่เมื่อนึกถึงคนเป็นแม่ผู้ให้กำเนิดและชู้โฉดทีไรเจ็บปวดทุกที อยากจะบีบคอทิ้งเสียให้ตายทั้งคู่

“ความรักทำให้เจ็บปวดได้ขนาดนี้แล้วผมจะเริ่มต้นใหม่กับใครได้ยังไง ให้ตายสิ” เขาครุ่นคิดอยู่เพียงลำพัง สุดท้ายพยายามสลัดความรู้สึกนี้ทิ้งเสีย คิดถึงลูกเป็นสำคัญ ดีกว่าจะคิดเรื่องไร้สาระ และวันพรุ่งนี้เขาจะประกาศหาพี่เลี้ยงให้ลูก และจะปิดประกาศไว้ที่หน้าบริษัทเลยเชียว

ณ บ้านกีรติรัตน์ชยางกุล ตระกูลเก่าแก่ที่ครั้งหนึ่งเคยอยู่ในระดับ มหาเศรษฐี บัดนี้คงเหลือแต่เพียงเปลือกนอกให้คนได้ชื่นชม มีบ้านสีขาวหลังใหญ่หรูหรา สไตล์ยุโรป มีโดมอยู่ตรงกลางหลังคา ลานหน้าบ้านมีน้ำพุอยู่ตรงกลาง บริเวณจอดรถกว้างขวาง เข้าไปถึงในบ้าน ภายในบ้านโอ่อ่าด้วยเฟอร์นิเจอร์ทรงหลุยส์สีทอง โคมไฟแชนเดอร์เรียราคาแพง บันไดเดินขึ้นบ้านแบบสองทาง แม้ทุกอย่างจะครบครัน แต่เวลานี้มันไม่เป็นเช่นนั้นเลย เพราะทุกอย่างภายในบ้านซึ่งราคาแพงตั้งแต่หนึ่งแสนขึ้นไปกำลังจะถูกขายออกไปทีละชิ้นเพื่อปลดหนี้

“อะไรนะคะ! เป็นหนี้ร้อยล้าน!” จันทร์ศิตางค์บุตรสาวคนเล็กของตระกูล กีรติรัตน์ชยางกุล โผลงขึ้นมาด้วยความตกใจ หลังจากที่ทราบเรื่องราวของครอบครัวซึ่งกำลังประสบปัญหาการเงิน ในขณะที่เธอเพิ่งกลับจากต่างประเทศ

“ยัยจันทร์ แกจะตะโกนให้คนเขารู้กันหมดเลยหรือไงว่าเราเป็นหนี้” ตะวันรอนพี่ชายคนโตแทรกขึ้นอย่างหงุดหงิดระคนอับอายพอกัน

“หึ ไม่ใช่แค่จะตะโกนนะ จะประกาศลงหนังสือพิมพ์เลยว่าพี่รอนกับพ่อกู้เงินไป แล้วไม่มีปัญญาจ่าย จากนั้นก็ผลักภาระมาให้จันทร์รับผิดชอบน่ะ” น้องสาว ขึ้นเสียงอย่างไม่ลดลาวาศอก ผู้เป็นบิดาก็ได้แค่ก้มหน้ารับผิด เพราะมันคือเรื่องจริง แต่ส่วนหนึ่งก็ส่งเสียเธอเรียนเช่นกัน

“แต่เงินที่เป็นหนี้ ส่วนหนึ่งก็ส่งไปให้แกที่เมืองนอกโว้ย” พี่ชายเถียงกลับทันที

“ถ้าบอกว่าเป็นเงินที่กู้เขามาละก็ จันทร์จะรีบกลับเมืองไทยทันทีเลย จะไม่ใช้เงินของคนอื่นแม้แต่สตางค์แดงเดียว”

“แต่แกใช้ไปแล้วหลายล้านเลยกว่าจะจบโทเนี่ย แล้วนี่อะไรพอรู้ว่าเป็นหนี้ จะไม่ช่วยพี่กับพ่อหน่อยเหรอ”

“ไม่ จะให้จันทร์ช่วยอะไรไม่ทราบ จันทร์ก็มีแต่ตัวและเพิ่งกลับเมืองไทยมา ได้ไม่กี่วันด้วย แต่ก็ต้องมาเจอกับข่าวร้าย น่าจะให้เขาฟ้องล้มละลายเสียให้เข็ด”

“อ้าวไหงพูดอย่างนี้วะยัยจันทร์ พี่กับพ่อทำงานนะโว้ย เปิดบริษัทรับสร้างบ้าน มันก็มีเรื่องกำไรขาดทุน ไหนจะสร้างบ้านขาย พอขายไม่ออกก็ไม่มีเงินหมุนไง มันก็เรื่องธรรมชาติ”

“แต่พี่กับพ่อยืมเงินเขามานะคะยืมมาลงทุนแล้วเป็นไงคะ ไม่มีปัญญาจ่าย หาเงินไม่ทันโยนมาที่จันทร์นี่”

“จันทร์เจ้าขาเลิกบ่นให้พี่กับพ่อได้แล้ว ไม่ได้เป็นหนี้เพราะการพนันเสียหน่อย เป็นหนี้เพราะกู้มาหมุนในบริษัทเรา” พี่ชายบอกอย่างเหลืออดแต่น้ำเสียงผ่อนลง

“เท่านั้นเองเหรอคะพี่รอน งั้นก็หาเงินไปใช้เขาสิ มาขอร้องให้จันทร์ช่วยทำไม”

“ก็เพราะหมดหนทางถึงอยากจะให้หนูช่วย แต่ทางนั้นก็ชอบหนู อยากได้ หนูเป็นสะใภ้ ลองไปดูตัวคู่หมั้นนะลูก ถ้าชอบก็แต่งเลย” บิดาแทรกขึ้นหลังจากเงียบให้บุตรสาวตำหนิอยู่ฝ่ายเดียว

“ไม่ค่ะ จันทร์ไม่แต่งและไม่รับผิดชอบอะไรทั้งนั้น เผลอๆ เจ้าหนี้พ่อ อาจจะโกงพ่อก็ได้ ใครจะรู้ โกงเพราะอยากจะได้ทรัพย์สินเก่าแก่ของเรา”

“ไม่งั้นเขาก็มายึดบ้าน ที่ดินของเรา ซึ่งตกทอดมานาน ตระกูลเราก็ ล่มกันพอดี” บิดาว่าน้ำเสียงอ่อยๆ

“มันก็ล่มเพราะพ่อกับพี่รอนนั่นแหละ”

“เลิกว่าให้พ่อกับพี่เสียทีนะยัยจันทร์มันบาปรู้หรือเปล่า” พี่ชายแทรกขึ้น อีกครั้ง

“แล้วทำไมถึงไม่คิดถึงใจจันทร์บ้างล่ะค่ะ มันไม่บาปเหรอ ให้จันทร์ ไปแต่งงานกับเขาเพื่อแลกกับเงินเนี่ย”

“พอได้แล้ว สงบสติอารมณ์เสียบ้าง พ่อกับรอนขอโทษก็แล้วกันที่ดึงลูก มาเกี่ยว แต่เพราะเราไม่มีทางแก้ ทางนั้นเป็นเพื่อนพ่อตั้งแต่สมัยเรียน เพียงแต่เราไม่ได้ติดต่อกันเท่านั้นเอง พอถึงวันที่พ่อต้องการเงินเขาก็หยิบยื่นให้ พอพ่อมีปัญหาเขาก็ไม่ได้ต่อว่าอะไร เขาแค่อยากเป็นครอบครัวเดียวกับเรา อยากได้ลูกเป็นสะใภ้ หนี้ทั้งหมดถือว่าเป็นค่าสินสอด”

“แหมค่าสินสอดของจันทร์นี่แพงเอาการนะคะ จันทร์ยังไม่พร้อมเพราะ ยังไม่รู้จักเขาเสียด้วยซ้ำ”