หน้าปกนวนิยาย BLOOD NIGHT รัตติกาลสีเลือด

BLOOD NIGHT รัตติกาลสีเลือด

9.3 / 10.0
BLOOD NIGHT รัตติกาลสีเลือด ชวนคุณไขปริศนาพันปีผ่านเรื่องราว vampire romance ที่เต็มไปด้วยความตายและคำสัญญาในอดีต เมื่อความรักในวันวานกลายเป็นปมปริศนาที่ต้องหาคำตอบในโลก fantasy novel อ่านนิยายออนไลน์ฟรีเพื่อติดตามการเดินทางที่เต็มไปด้วยความลับและการตัดสินใจครั้งสำคัญ
เรื่องย่อ BLOOD NIGHT รัตติกาลสีเลือด
โชคชะตาที่ผูกพันด้วยพันธสัญญาในอดีต ความรักที่แสนหวาน และเงาแห่งความตายที่คืบคลานเข้ามา สิ่งเหล่านี้ยังคงเป็นปริศนาที่ค้างคาใจเธอมาอย่างยาวนาน ท่ามกลางบรรยากาศของรัตติกาลอันลึกลับ เธอต้องเผชิญหน้ากับคำถามที่ไร้คำตอบว่าแท้จริงแล้วเกิดเหตุการณ์พลิกผันอะไรขึ้นกันแน่เมื่อหนึ่งพันปีก่อน ความลับที่ถูกฝังไว้ในกาลเวลากำลังจะถูกเปิดเผยในเรื่องราวของแวมไพร์สุดเข้มข้นที่ผสมผสานความโรแมนติกและแฟนตาซีได้อย่างลงตัวเพื่อค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่
อ่านเพิ่มเติม

BLOOD NIGHT รัตติกาลสีเลือด ตอนที่ 1

กลิ่นของหิมะและสายลมหนาวที่ถูกสูดเข้ามาในปอด ทำให้ผมรู้สึกเหมือนได้ย้อนกลับมาในวันวานอีกครั้ง ภาพของป่าสนสูงใหญ่หนาทึบตรงหน้ามันแทบไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปจากเมื่อหนึ่งพันปีก่อนเลยสักนิด อาจเป็นเพราะบรรยากาศรอบๆ ที่ดูอึมครึมน่ากลัว นั่นเลยทำให้ไม่มีมนุษย์หน้าไหนกล้าย่างกรายเข้ามาในดินแดนแห่งนี้ เขตพื้นที่ของปีศาจในตำนาน พวกมนุษย์เรียกเราว่า... แวมไพร์

กลับมาแล้ว...

ผมคิดในขณะที่ก้าวเท้าเข้าไปในป่ามืดมิดตรงหน้าเรื่อยๆ จุดหมายปลายทางของผมคือปราสาทของตระกูลบาโธนี่ซึ่งตั้งอยู่ในป่าลึก

วันนี้ผมมาที่นี่เพราะตั้งใจมาพบใครคนหนึ่ง แต่แล้ว...

“เห้ย! แกน่ะ... ไสหัวออกไปซะ นี่มันพื้นที่ส่วนบุคคล” เสียงของใครคนหนึ่งดังขึ้นท่ามกลางความเงียบตอนที่ผมกำลังเดินคิดอะไรเรื่อยเปื่อย

หมอนั่นมันยืนเก็กท่าอยู่บนต้นไม้... คงคิดว่าตัวเองหล่อตายห่า

“นี่บ้านฉัน” ผมเอ่ยพร้อมกับเลิ่กคิ้วน้อยๆ อย่างแปลกใจ จะเข้าบ้านตัวเองนี่ต้องขออนุญาตมันด้วย?

“ฮ่าฮ่าฮ่า! อย่ามาพูดให้ขำดีกว่าน่า นี่มันพื้นที่ของตระกูลบาโธนี่” ชายคนเดิมเอ่ยด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ไม่เข้าใจเหมือนกันว่ามันมีอะไรน่าขำตรงไหน

“ก็เออสิ” ผมตอบแล้วพ่นลมหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย ดูจากทรงแล้วหมอนี่น่าจะเป็นแวมไพร์หน้าใหม่ที่ถูกเปลี่ยนเพื่อให้มาเฝ้าบ้าน ก็แค่ลูกกระจ้อก...

“แกคงวิ่งหางจุกตูดแน่ถ้ารู้ว่าพวกเขาเป็นอะไร” มันยังพูดต่อ ในขณะที่ผมตัดสินใจเลิกฟังมันพล่ามแล้วหันหลังเดินต่อไป ทว่า...

“เห้ย! บอกว่าเข้าไปไม่ได้ไงวะ” หมอนั่นเอ่ยพร้อมกับพุ่งมาหาผมจากข้างบนอย่างเอาเรื่อง แต่มีหรือที่สปีดของพวกเกิดใหม่จะทันคนอย่างผม... ผมอาวุโสกว่ามันเป็นพันปี

“อึก...” วินาทีต่อมา... ร่างของผู้ชายตรงหน้าก็ถูกผมดันจนกระแทกกับต้นสนสูงใหญ่ ฝ่ามือที่กำอยู่รอบลำคอของมันแทบจะไม่ต้องออกแรงบีบเลยด้วยซ้ำ... แค่นี้มันก็ดิ้นทุรนทุรายจนลิ้นจุกปากแล้ว

“หุบปากซะ... ถ้ายังอยากมีชีวิตเป็นอมตะอยู่” ผมเอ่ยเสียงกดต่ำพร้อมกับขู่คำรามในลำคอ ก่อนจะโยนมันออกไปจนลอยละลิ่ว

พอกลับมาโฟกัสกับตัวเองอีกครั้ง บรรยากาศที่เงียบสงัดลงอย่างกะทันหันก็ทำให้ผมรู้ว่าตอนนี้ตัวเองคงไม่ได้อยู่คนเดียวแน่ ที่นี่เป็นป่าลึกก็จริง... แต่ว่านี่มันเงียบเกินไป ไม่มีแม้กระทั่งเสียงนกร้องหรือแม้แต่เสียงฝีเท้าของสัตว์ ราวกับว่าพวกสัตว์มันกำลังกลัวอะไรจนไม่กล้าออกมา

อะไรบางอย่างที่แข็งแกร่งและทรงพลัง... เป็นเผ่าพันธุ์ของผู้ล่า

น่ารำคาญ...

ผมคิดอย่างหงุดหงิดก่อนจะเลิกสนใจสายตาเย็นเยียบนับสิบคู่ที่กำลังจดจ้องมาอย่างหลบๆ ซ่อนๆ พวกมันไม่กล้าแม้แต่จะโผล่หัวออกมาด้วยซ้ำ คิดดังนั้นผมจึงสาวเท้าเดินต่อไปอย่างไม่ใส่ใจ จนกระทั่งเห็นปราสาทของตระกูลบาโธนี่ที่อยู่ไกลลิบๆ

มันไม่เปลี่ยนไปเลย... ที่นี่เหมือนถูกหยุดเวลาเอาไว้ตั้งแต่เมื่อพันปีก่อนจริงๆ

ใช้เวลาไม่นานผมก็เดินมาถึงตัวปราสาท แม้ภายนอกจะดูเก่าแก่ทรุดโทรม... หากแต่เมื่อผมเปิดประตูเข้าไปด้านใน ปราสาทแห่งนี้กลับไม่ต่างจากคฤหาสน์หรูหราของพวกมนุษย์เลยสักนิด

“โผล่หัวมาสักทีนะ... น้องข้า” เสียงทุ้มน่าเกรงขามดังขึ้นทันทีที่ผมก้าวเท้าเข้าไป และเพราะผมจำได้ว่ามันเป็นเสียงของใครร่างกายมันถึงได้หยุดชะงักไปอย่างอัตโนมัติ

“เคาท์เตส!” ผมเอ่ยชื่อของบุรุษตรงหน้าด้วยความดีใจ ก่อนจะกระโดดพุ่งตัวเข้าหาเจ้าของชื่ออย่างลืมตัว

ตึง!

แรงปะทะของผมทำให้เคาท์เตสถึงกับเซไปชนกำแพงจนเกิดรอยร้าว แม้กระนั้นเขาก็ยังหัวเราะขบขันด้วยความดีใจอยู่ดี

“ฮ่ะฮ่ะ... เจ้าทำกำแพงบ้านข้าพัง” เขาเอ่ยตอนที่ตบไหล่ผมป้าบๆ ในขณะที่ผมเองก็แทบไม่อยากคลายอ้อมกอดของตัวเองออกเลย... ผมคิดถึงพี่ชายคนนี้เหลือเกิน

“เดี๋ยวซ่อมให้” ผมเอ่ยหลังจากที่ผละออก สายตาเสมองกำแพงด้านหลังคนตรงหน้าที่เป็นรอยร้าวยาวหลายเมตรด้วยความขบขัน

“ข้าคิดว่าเจ้าตายไปแล้ว” เคาท์เตสเอ่ย และผมเองก็พยักหน้าน้อยๆ อย่างเข้าใจ... ก็ผมเล่นไม่กลับมาบ้านมาตั้งเป็นพันปี อีกอย่างมันมีสาเหตุที่ทำให้ผมไม่ทันได้บอกลาใครๆ ด้วย

“มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย... ข้าไม่อาจกลับมาหาท่านในสภาพน่าสมเพชได้” ผมพูดคร่าวๆ และเคาท์เตสก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ พวกเราโตแล้ว... โตยิ่งกว่าโตเสียอีก เคาท์เตสน่าจะเข้าใจดีว่าผมมีเหตุผลส่วนตัว

“ได้ข่าวของเซนบ้างมั้ย” ผมถามขึ้นและคนตรงหน้าก็ส่ายศีรษะตอบกลับมาอย่างสิ้นหวัง เซนเป็นพี่น้องของเราอีกหนึ่งคนที่เกิดไล่เลี่ยกัน

เคาท์เตสเป็นพี่ใหญ่... เซนเป็นพี่คนรอง... และผมเป็นน้องเล็กสุด

“ครั้งสุดท้ายเมื่อห้าร้อยปีก่อน” คำตอบของเคาท์เตสทำให้ผมถอนหายใจออกมา เพราะนั่นก็เป็นความคืบหน้าเดียวที่ผมมีเหมือนกัน

“ข้าก็เช่นกัน...”

“คาร์เตอร์อาจรู้อะไรมากกว่าข้า” คนตรงหน้าเอ่ยด้วยท่าทางครุ่นคิด

“เด็กนั่นน่ะหรอ” และนั่นทำให้ผมนึกไปถึงเด็กตัวเล็กๆ ที่เคยชวนผมวิ่งเล่นรอบๆ ปราสาท คาร์เตอร์เป็นลูกชายคนโตของพี่ชายผม

“ไม่เด็กอีกต่อไปแล้ว นั่นมันผ่านมานานมากแล้ว” คนเป็นพ่อว่าด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะอย่างขบขัน นั่นสินะ... บางทีผมก็ลืมไปว่าวันเวลามันผ่านมานานมากแล้ว เพราะในความรู้สึกของผม... เรื่องทุกอย่างมันยังเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง

อ่านต่อ

สารบัญ BLOOD NIGHT รัตติกาลสีเลือด

Ch. 1 Ch. 2 Ch. 3
Ch. 4
Ch. 5
Ch. 6
Ch. 7
Ch. 8
Ch. 9
Ch. 10
Ch. 11
all

คุณอาจจะชอบ

นิยายมาใหม่

หน้าปกนวนิยาย ดวงใจแค้นแสนรัก
9.1
พรธีราต้องตื่นจากฝันหวานด้วยความสับสน เมื่อนวินเอ่ยปากไล่เธอออกจากห้องทันทีหลังเสร็จสิ้นความสัมพันธ์อันลึกซึ้ง คำยืนยันที่ว่าเขาไม่เคยยอมให้ผู้หญิงคนไหนค้างคืนด้วย แม้แต่ตัวเธอเอง เปรียบเสมือนตบหน้าให้หญิงสาวได้สติ ท่าทีที่เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนและรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของชายตรงหน้าทำให้เธอเริ่มใจเสีย เมื่อความจริงปรากฏว่าสถานะแฟนที่เธอทึกทักไปเองนั้นไม่เคยหลุดออกมาจากปากของเขาเลยแม้แต่น้อย ทิ้งให้เธอต้องเผชิญกับความเจ็บปวดในค่ำคืนที่แสนโหดร้ายนี้เพียงลำพัง
หน้าปกนวนิยาย เมียใบ้บำเรอรัก
9.1
ม่านไหมต้องทนรองรับอารมณ์ใคร่ที่รุนแรงจากเจ้านายผู้เป็นเจ้าของชีวิต แม้ร่างกายจะแหลกสลายจากบทรักที่หนักหน่วงเพียงใด เธอกลับไม่อาจห้ามใจไม่ให้รักเขาได้เลย ความพิการที่ทำให้เธอพูดไม่ได้กลายเป็นช่องว่างให้เขาตักตวงความสุขตามอำเภอใจโดยไม่สนความเจ็บปวด สำหรับเขาแล้วเธอเป็นเพียงเครื่องบำบัดความใคร่ที่มีไว้ตอบสนองตัณหาบนเตียงเท่านั้น ไร้ซึ่งค่า ไร้ความผูกพัน และไม่มีวันได้รับความรักตอบแทนกลับมาแม้แต่น้อย
หน้าปกนวนิยาย หวามอารมณ์
9.6
เมื่อสาวน้อยวัยใสที่เคยซ่อนความปรารถนาลึกล้ำไว้ภายใน ตัดสินใจปลดปล่อยด้านที่ร้อนแรงออกมาอย่างไม่เกรงใจใคร เพียงเพราะได้พบกับชายหนุ่มที่ทำให้หัวใจสั่นไหวจนเก็บอาการไม่อยู่ ยุทธการรุกหนักเพื่อมัดใจเป้าหมายจึงเริ่มต้นขึ้นอย่างเต็มกำลัง เธอพร้อมงัดทุกกลเม็ดและเสน่ห์แพรวพราวมาใช้เพื่ออ่อยให้เขาหลงใหล โดยหวังจะให้ชายในฝันคนนี้ช่วยสอนบทเรียนแห่งความเสียวซ่านและพาเธอไปสัมผัสโลกใบใหม่ที่เร่าร้อนเกินกว่าที่ใครจะจินตนาการได้
หน้าปกนวนิยาย สวมรอยพลอยโจนรัก
7.8
หญิงสาวผู้ขัดสนเรื่องเงินตัดสินใจปลอมตัวเป็นลูกพี่ลูกน้องเพื่อรับงานที่มีเงื่อนไขลับเฉพาะ เธอตกลงมอบพรหมจรรย์แลกกับค่าตอบแทนที่สูงขึ้น แต่ความผิดพลาดทำให้เธอตั้งครรภ์และถูกเลิกจ้างโดยภรรยาของเขา เธอจึงหนีไปตั้งใจเลี้ยงลูกเพียงลำพัง ทว่าชายหนุ่มกลับตามหาเพื่อพาเธอกลับไป แม้เธอจะพยายามปฏิเสธและขู่ฟ้องร้องเพราะไม่อยากยุ่งกับคนมีเจ้าของ โดยที่เธอไม่รู้เลยว่าเขากลายเป็นชายโสดที่ไร้พันธะการสมรสแล้ว
หน้าปกนวนิยาย ไอมาเฟีย นั่นเมียกู
8.0
เมื่อโจดินมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลพบว่ายูมิคู่หมั้นของเขาแท้จริงคือคนรักของนิเณอหญิงสาวสุดแกร่งผู้ไม่เกรงกลัวใคร แทนที่เขาจะโกรธแค้นเสน่ห์และความกล้าหาญที่โดดเด่นของนิเณอกลับดึงดูดใจมาเฟียหนุ่มอย่างรุนแรงจนเขาเริ่มเปลี่ยนเป้าหมายและปรารถนาจะครอบครองเธอมาเป็นภรรยาแทนที่คู่หมั้นเดิม เรื่องราวความรักที่เต็มไปด้วยความขัดแย้งท่ามกลางอำนาจมืดจึงเริ่มต้นขึ้นเมื่อเขาตัดสินใจว่าจะทำทุกทางเพื่อให้ได้ใจสาวแกร่งคนนี้มาครอง
หน้าปกนวนิยาย เจ้าสาวหนี พบรัก
7.8
ในวันแต่งงานที่ควรจะพิเศษที่สุด ฉันกลับค้นพบความลับอันเลวร้ายว่าครอบครัวและคู่หมั้นมองฉันเป็นเพียงหุ่นเชิดที่ไร้ค่า พวกเขาวางแผนมอมยาเพื่อให้ฉันสงบปากสงบคำ ก่อนจะยึดงานเลี้ยงของฉันไปจัดปาร์ตี้วันเกิดให้หลานชายอย่างหน้าไม่อาย เมื่อความจริงกระจ่างว่าชีวิตที่ผ่านมาคือเรื่องหลอกลวง ฉันจึงตัดสินใจทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง แล้วหนีออกจากกรงทองด้วยเท้าเปล่าเพื่อไปหา จูเลียน ธนากิจโภคิน ชายลึกลับผู้ถือครองกุญแจสำคัญสู่ทางออกที่ไม่ธรรมดาตามคำแนะนำสุดท้ายของคุณย่า
ตอน
อ่านเลย
แชร์