รอยรักแรงแค้น

บทที่ 3

ผมเป็นสามีของเธอ

“โซโล น้องโซ่…น้องโซ่ยอมให้พวกเราได้สมปรารถนาแล้วจริง ๆ เหรอคะ” ลิลลี่เดินมาดูลายเซ็นในเอกสาร เธอดีใจมากจนน้ำตาไหลออกมา จากนั้นเธอก็ยื่นมือไปควงแขนของโซโลเอาไว้

คุณหญิงมองดูคู่ที่สมกันราวกับกิ่งทองใบหยกตรงหน้าด้วยรอยยิ้มที่สวยสดงดงาม “ก็ยังดีที่เธอรู้ว่าอะไรควรไม่ควร ไม่มาขวางหูขวางตาฉัน”

“ถือว่าวันนี้เป็นฤกษ์งามยามดีนะคะ คุณหญิงจะได้สมใจปรารถนาเสียที” แขกที่เข้าใจพูดเอ่ยพลางหัวเราะออกมา

ในสายตาของทุกคน การที่ลูกโซ่หย่ากับโซโลถือว่าเป็นเรื่องที่ดีมากเรื่องหนึ่ง

โซโลกำใบหย่าเอาไว้แน่นอย่างไม่คลายมือ

ลูกโซ่ยอมเซ็นแล้ว เธอเซ็นชื่อลงไปแล้วจริง ๆ ‘ออกไปจากตระกูลด้วยตัวเปล่า’ เหอะ เขาไม่เชื่อหรอก! ในตอนนั้นที่เธอคิดแผนการให้ได้นอนกับเขาก็เพื่อต้องการทรัพย์สมบัติของตระกูลถาวรวิชไม่ใช่หรอกหรือไง?

เธอไม่มีทางออกไปตัวเปล่า ๆ ได้อย่างแน่นอน เธอจะต้องมีแผนการอะไรอยู่แน่ ๆ

โซโลถือใบหย่าแล้วเดินก้าวยาว ๆ ออกไป

“โซโล…” ลิลลี่มองโซโลที่ดูมีท่าทางตกตะลึงพรึงเพริด หัวใจของเธอกระตุกวาบ ไม่ใช่ว่าโซโลตกหลุมรักลูกโซ่ไปแล้วจริง ๆ ล่ะ?

“หนูลิลลี่ โซโลเขาแค่ตกใจเล็กน้อยเท่านั้นเอง ให้เขาได้ออกไประบายอารมณ์นิดหน่อยก็ดี ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ เดี๋ยวเขาก็กลับมา” คุณหญิงปลอบเธอด้วยรอยยิ้ม พวกเขาอย่ากันแล้ว ลูกโซ่ก็อยู่ในบ้านถาวรวิชต่อไปไม่ได้อีกแล้ว!

ออฟฟิศบริษัทถาวรวิช มีเพียงแค่ห้องทำงานของลูกโซ่ที่อยู่ในแผนกแพลนนิ่งเท่านั้นที่ยังคงเปิดไฟสว่างอยู่

เธอเพิ่งจะแก้งานเสร็จ เมื่อบันทึกเสร็จแล้วเธอก็ส่งไปที่อีเมลของโซโล ในตอนที่เธอเตรียมจะลุกขึ้นมาขยับแข้งขยับขา เธอก็รู้สึกหน่วง ๆ ที่ท้องน้อย เธอเริ่มปวดขึ้นแรงมากจนทนไม่ไหวล้มลงไปบนพื้น

ลูกโซ่ยื่นมือออกไปจะหยิบโทรศัพท์อย่างยากลำบาก เธอเอื้อมไปไม่ถึง แล้วกระถางต้นกระบองเพชรที่อยู่บนโต๊ะก็หล่นลงมากระแทกกับขมับของเธอ ลูกโซ่ขมวดคิ้วจนเป็นเส้นตรง

ซวยจริง ๆ เลย!

“เจ็บ”

ความเจ็บปวดที่เริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ลูกโซ่ถึงกับต้องขดงอตัว

ประตูออฟฟิศถูกใครบางคนเปิดออกอย่างแรง “ลูกโซ่!”

โซโลบุ่มบ่ามเข้ามาด้วยอารมณ์เดือดดาล เมื่อมองเห็นลูกโซ่นอนอยู่ที่พื้น คิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากันแน่น เขาเอ่ยออกมาอย่างเย็นชา “เธอต้องการอะไรอีก!”

ลูกโซ่เจ็บมากจนมีเหงื่อผุดซึมออกมา ความรู้สึกปวดหน่วง ๆ ที่ท้องน้อยเริ่มชัดเจนมากขึ้นเรื่อย ๆ มีอะไรบางอย่างไหลทะลักออกมาจากร่างกายของเธอ ราวกับว่าจะกระชากวิญญาณเธอออกไปอย่างนั้น

ลูกโซ่หันไปมองโซโลที่ยืนอยู่เหนือเธอ เธอกระตุกมุมปากขึ้นเล็กน้อยแล้วหมดสติไป

“ลูกโซ่! ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้!” โซโลก้าวยาว ๆ เข้าไปหาเธออย่างรวดเร็ว กางเกงของลูกโซ่ถูกย้อมไปด้วยสีแดงของเลือดสด ๆ “ลูกโซ่!”

โซโลทิ้งใบหย่าในมือ เขาอุ้มลูกโซ่ขึ้นมาอย่างร้อนรนแล้วเดินออกไปด้านนอก

“ลูกโซ่!”

จนกระทั่งถึงโรงพยาบาล โซโลถูกขวางเอาไว้บริเวณหน้าห้องฉุกเฉิน

บนมือและเสื้อผ้าของเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดของลูกโซ่ มีสีแดงแสบตา

โซโลมองดูมือทั้งสองข้างของตัวเอง ในใจของเขาเกิดความรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา ลูกโซ่จะตายหรือเปล่า?

พยาบาลคนหนึ่งวิ่งออกมาจากห้องฉุกเฉิน “คุณเป็นอะไรกับคนไข้คะ?”

“ผมเป็นสามีของเธอ” โซโลเอ่ยออกไปในทันที

พยาบาลมองเขาอย่างไม่เป็นมิตร “เซ็นค่ะ ร่างกายของภรรยาคุณอ่อนแอมากจนเกินไปทำให้เธอแท้ง”

โซโลมองดูเอกสารยินยอมให้ผ่าตัด แล้วลมหายใจของเขาก็เหมือนกับหยุดชะงักไป

“เซ็นสิคะ” พยาบาลเร่งเขาด้วยแววตาที่เหยียดหยาม “คนไข้รอผ่าตัดอยู่นะคะ เพิ่งจะมาเสียใจเอาตอนนี้ คนท้องคนไส้แท้ ๆ ร่างกายอ่อนแอจนแท้ง คุณมัวแต่ไปทำอะไรอยู่ล่ะคะ!”

โซโลรับปากกามาด้วยอาการสั่น เขาเซ็นชื่อลงไป แล้วพยาบาลก็หันหลังเดินกลับเข้าไป

เขามัวแต่ไปทำอะไรอยู่?

เขาให้ลูกโซ่ทำงานจนดึกดื่น เขาให้ลูกโซ่แก้แพลนที่ดีอยู่แล้วซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขา…

โซโลมองดูมือสองข้างที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดของตัวเอง นั่นเป็นลูกของเขา เขารู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างในอกกำลังจะแตกออกมาเป็นเสี่ยง ๆ มันเจ็บปวดเหลือเกิน