เพียงรักลวงหัวใจ

“อือ…ไม่นะ คุณปล่อย”

ทำไมคุณศิวะถึงส่งเธอมาให้ลูกชายทำแบบนี้ ทั้งที่ท่านใจดีกับเธอมาตลอด หญิงสาวซึ่งเป็นคนแข็งแกร่งเพื่อครอบครัวมาตลอดน้ำตาซึ่งซึมขอบตาเริ่มไหลลงสู่แก้ม

เวทิศดันร่างเล็กซึ่งพยศไปยังโซฟา กลิ่นหอมหวนที่สัมผัสได้นั้นทำให้เขาต้องห้ามใจ ห้ามอารมณ์ทางธรรมชาติที่กำลังก่อตัวขึ้น ‘ห้ามกลืนน้ำลายตนเองนะเวทิศ นั่นไม่ใช่นายแม้ทรวดทรงเจ้าหล่อนจะน่าฟัดก็ตาม’ ยิ่งเธอพยศเล่นตัวยิ่งกระตุ้นความพอใจ ชายหนุ่มจึงดึงกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวรัดรูปด้านในจนกระดุมกระเด็นกระดอนไปพร้อมสูทตัวนอก ริมฝีปากอวบอิ่มกำลังจะกรีดร้องเวทิศปิดด้วยริมฝีปากได้รูป ลิ้นสากถือโอกาสควานไล้ชิมเรียวปากอิ่มสีโอโรส เธอเม้มปากแต่ไม่เกินความสามารถให้เขาลิ้มชิม ปากอิ่มสวยหวานเป็นที่น่าพอใจ ชายหนุ่มละเลงจูบลงสู่ซอกคอ กัดเม้มความหอมกรุ่น ดึงชั้นในขึ้นด้านบนทรวงรวบยอดอกอิ่มใต้เสื้อชั้นในลูกไม้สีขาว ปากดูดดื่มยอดอกสวยชูชันด้วยความพึงพอใจ

“ไม่นะ…อื้อ…” ผ่องรำไพส่ายหน้า ดิ้นรนหนีแต่เมื่อปากซึ่งดูดกัดเม้มหยอกล้อ แลบเลียอกอิ่มตึง ความตกใจเปลี่ยนเป็นความซาบซ่านที่ซึมทุกอณูเนื้อขึ้นเรื่อยๆ เนื้อสาวซึ่งไม่เคยต้องมือชายใดเต้นระริกเมื่อโดนโอ้โลม เขากำลังทำให้เธอหัวหมุน หมดเรี่ยวแรงต้านทาน ได้แต่ร่ำร้อง “คุณทิศอย่า อื้อ ไม่นะ”

แต่ชายหนุ่มซึ่งกำลังมีอารมณ์พลุกพล่านไม่รับฟัง จับร่างสวยไปยังเตียงนอน มัดสองมือไว้กับเตียง ขาสองข้างก็เช่นกัน

“ฉันไม่โหดร้ายกับเธอหรอกแค่อยากสำรวจร่างสวยๆ ที่ทำคนแก่หลงจนโงหัวไม่ขึ้นเท่านั้น”

ร่างใหญ่ขึ้นคร่อมร่างสวยบีบเคล้นความอวบอิ่มเต่งตึงที่ล้นฝ่ามือ น้ำใสส่ายหน้า “อย่า อื้อ”

เวทิศก้มหน้าดูดกัดเต้าทรวงซึ่งใหญ่เกินตัวจนเป็นรอยเต็มไปหมด ลงมาสู่หน้าท้องเลียจนเป็นทางน้ำลาย น้ำใสตัวสั่นก้มมองดูการกระทำนั้น

ลูกชายคุณศิวา ผู้ชายบ้าโรคจิต

เมื่อเขาเอานิ้วบี้ยอดปุ่มสีสวยกลางกาย น้ำใสลืมทุกอย่างบิดตัวเร่าๆ น้ำใสๆ ในกลีบสีสวยไหลรินจนชุ่มกางเกงตัวเล็ก

“ร้องออกมาเลยว่าต้องการ ไม่ต้องเม้มปากปิดเสียง” เวทิศบี้หัวนมสีสวยให้เธอทำตามที่เขาต้องการ

“อ้า อื้อ ซี้ด…คุณทำอะไรกับของฉัน อย่านะ โรคจิต”

“แบบนี้ไง สำรวจของเธอหน่อย” เวทิศดันนิ้วยาวเข้าไปในทางคับแน่น

“โอ้ว…ไม่อย่า” น้ำใสส่ายหน้าเส้นผมยุ่ง

“อย่าแค่นิ้วเดียวใช่ไหม” เวทิศดันไปอีกนิ้ว ความคับแน่นทำให้เขาแทบบ้า เจ้าน้องชายก็ผงกหัวอยู่ในชุดคลุมเวทิศเลิกเล่นด้วยนิ้ว เอาของเล่นที่เตรียมมาทำให้เลขาสาวครวญครางต่อ

“นั่นมัน” น้ำใสตกใจ

“เคยใช้หรือเปล่า” เวทิศกดสวิต เซ็กทอยสั่นสะเทือนชายหนุ่มกดที่ติ่งสีสวย น้ำใสครางจนน้ำตาไหล เธอกำลังต้องการบางอย่าง ดูเหมือนเจ้านายโรคจิตจะรู้ ถูไถของเธอจนเปียกชุ่ม เพียงเท่านั้นน้ำใสก็ถึงสวรรค์ชั้นฟ้าเผลอกรีดลั่นห้อง

“อ้า…อื้อ”

เวทิศยกแก้วไวท์ขึ้นจิบ สืบเท้าเข้าไปใกล้เตียงนอนใหญ่ นัยน์ตาสีสนิมขนตาดกหนามองร่างอวบอิ่มที่นอนตะแคงกลั้นสะอื้น “จะร้องทำไมไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย หรือเสียใจที่ไม่ได้ทำ”

“ทำแบบนี้ทำไม” เสียงสะอื้นฮักยังสงสัย

“เก็บไว้ดู ถ้าเธอเข้าใกล้คุณพ่อฉันอีกเมื่อไหร่โดนแน่ ไม่ใช่สิดังแน่”

“ฉันไม่เคยมีอะไรกับท่านนะคุณกำลังเข้าใจผิด ฟังฉันบ้าง” เธอยังพยายามอธิบาย ถ้าเป็นเรื่องนี้บ้าบอที่สุด

“คุณพ่อเซ็นเช็คให้ไปกี่ครั้งฉันรู้อย่ามาแก้ตัว” เวทิศเบี่ยงหน้าจากร่างสวย

ติด ติด ติด มือถือบนโต๊ะใกล้เตียงดังขึ้นหนุ่มนักรักเบนสายตาจากหน้าอกอิ่มที่มีร่องรอยปาก มือ ตน ซึ่งโผล่พ้นผ้าห่มอยู่ ปลายสายเป็นเลขารู้ใจก็เดินไปเปิดประตู ได้ของที่ต้องการก็ปิดประตูก้าวเดินกลับมาที่เตียง…

ในตอนนั้นผ่องรำไพรีบลุกขึ้นจากเตียงแต่ก่อนได้เข้าห้องน้ำเจ้าของห้องเข้ามาเสียก่อนหญิงสาวจ้องใบหน้าหล่อเหลาด้วยสายตาเกลียดชัง

เขา ผู้ชายสารเลว เสียใจเหลือเกินที่เคยชื่นชม แอบมองเสมอว่าเขาเป็นผู้ชายที่เก่งกาจด้านการงาน หน้าตาหล่อเหลาปานเทพบุตร ตอนนี้ทุกอย่างในใจมลายไปหมดสิ้น

นายเวทิศ เขามันซาตาน โรคจิต

คว้าชุดคลุมของเขา ปกปิดร่างกายแน่น เธอจะไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด

“จะไปไหน” เสียงเข้มหยุดเธอไว้ไม่ได้ ผ่องรำไพยังเดินต่อไป คว้าหยิบชุดทำงานขาดๆ ขึ้นมา เดินเข้าห้องน้ำ

“แม่เลขาตัวน้อย นมใญ่ฉันถามว่าจะไปไหน นี่เสื้อผ้าเอาไป” ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนเชิดใส่เขาแบบนี้แม้เพียงคนเดียว เวทิศไม่ขอทน เข้าไปกระชากมือเล็กไว้

“พูดบ้า ฉันขอลาออกจากการเป็นเลขาของคุณ ตั้งแต่วินาทีนี้” ผ่องรำไพเม้มริมฝีปาก คนฟังอาจจะรอคำนี้อยู่ เธอไม่รู้ว่าทำไมเขาต้องทำแบบนี้ และไม่อยากรู้อะไรอีก ตอนนี้ขอไปให้พ้นจากห้องนี้เท่านั้น

เวทิศนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะถามเพื่อความแน่ใจ “เธอแน่ใจที่พูดนะ ไม่ใช่ทำตัวให้น่าสงสารแล้วไปฟ้องคุณพ่อล่ะแม่เลขา”

ดวงตาแดงช้ำจ้องใบหน้าคมคาย “คุณต้องการแบบนี้หรือ ต้องการให้ฉันไปจากที่นี่ แล้วทำไมต้องทำอย่างนี้ มาพูดกันตรงๆ ไม่ได้หรือไงหรือทุกคนที่คุณอยากไล่ให้ห่างครอบครัวที่วิเศษเลอเลิศคุณต้องทำแบบนี้ทั้งนั้น คนบ้า โรคจิต”

“ในเมื่ออยากให้พูดก็จะสนองความต้องการนะคุณเลขา ใช่ ฉันแค่ต้องการจับเธอให้ห่างคุณพ่อ เธอฉ้อเลาะท่านเก่งมาก เข้ามาทำงานได้ไม่นานคุณพ่อก็ขอหย่ากับคุณแม่ เธอมันร่านคิดจะจับผู้ชายรวยๆ แม้แก่คราวพ่อก็ไม่สนใจ”

“เป็นเรื่องบ้าบอที่สุด คุณไปฟังใครมา ฉันกับท่านประธานไม่มีอะไรกันนะ บอกแล้วไงไม่มี” เสียงแหบเครือ ป้ายน้ำตาออกจากแก้ม

“อย่ามาเสียเวลาโกหก” เวทิศหน้าบึ้ง “เอ้านี่เสื้อผ้าจะเอาไม่เอาหรือจะใส่เสื้อขาดๆ ออกจากที่นี่ก็ตามใจ”