เพียงรักลวงหัวใจ

เผี๊ยะ! ” ผ่องรำไพโกรธตบหน้าเวทิศจนเป็นรอยนิ้วมือ ก่อนกระชากเสื้อผ้าจากมือเขามา

“ยายเลขาเฉิ่มกล้าตบฉันเหรอ” เวทิศตะลึงกัดฟันกรอดดึงมือเล็กจนร่างอวบเซเข้าหาอกกว้าง หญิงสาวดิ้นรนทุบตีชายหนุ่มกอดรัดแน่น อย่าหวังว่าเขาจะปล่อยไปง่ายๆ ถ้าอวดดีขนาดนี้

“ปล่อยนะ ฉันจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุด ฉันจะไปฟ้องพ่อคุณ คุณต้องโดนดีแน่”

“แม่เลขา พูดผิดพูดใหม่ได้นะฉันมีหลักฐานเด็ด ถ้าเธอกล้าพูดก็เอาเลย”

ผ่องรำไพนิ่งอึ้ง เอี้ยวหน้ามองวงหน้าหยิ่งยโส เขาหลิ่วตาอย่างเป็นต่อรู้สึกโมโหก้มลงกัดแขนก้ามปูจนจมเขี้ยว

“โอ้ย! ยายเลขา” เวทิศคำรามจับร่างเล็กโยนขึ้นเตียงที่ยับย่น น้ำรักหญิงสาวเต็มที่นอน ก่อนขึ้นทาบทับไม่ให้เธอวิ่งหนี

“ปล่อยฉันนะจะทำอะไรอีก ถ้าคุณรังแกฉันขึ้นมา ต้อง รับผิดชอบฉันด้วยการแต่งงานรู้ไว้ซะ ต้องแต่งงานเท่านั้น”

เวทิศหัวคิ้วแทบชนกันก่อนจะหัวเราะ “หวังสูงจริงๆ พ่อก็ได้ ถ้าเป็นลูกยิ่งดีสินะ ถ้าผู้หญิงทุกคนที่แค่ฉันเล่นสนุกกับเรือนร่างเจ้าหล่อนต้องการแบบนั้นแล้วฉันยอมป่านนี้มีเมียเต็มบ้านแบบท่านเจ้าคุณสมัยก่อนไปแล้ว ”

ผ่องรำไพหน้าชา สมเพชตนเองจนใจเต้นเร็วผิดปกติ ไม่เคยคิดชีวิตจะต้องมาเจออะไรแบบนี้

“เงียบทำไม เอาเถอะน่าอย่าหวังไกลยังไงฉันจะไม่ให้เธอตกงานตอนนี้”

“ฉันไม่คิดอยู่กับคนแบบคุณ โรคจิต”

“ฉันเป็นยังไงมีแต่สาวๆ อยากโผเข้าหาทั้งนั้น อย่ามาสร้างภาพเป็นสาวหัวโบราณ ฉันรู้ทันเธอหมดแล้ว เมื่อครู่ยังครวญครางขอให้ฉันทำให้เธอมีความสุขอยู่เลย ฮ่า ฮ่า”

“ไอ้บ้า” น้ำใสเจ็บใจหน้าแดงก่ำ “ไม่เชื่อก็ตามใจเชิญหลงตัวเองไปเถอะ” เธอดิ้นหนี

“อย่าเล่นตัวน่า อย่ามาปากแข็ง” เวทิศยิ้มหยันไม่เชื่อที่เลขาสาวพูดไล้มือคลึงอกอวบจนล้นมือ “ถ้ายังยืนยันคราวนี้จะโดนดีกว่าเดิมนะ”

“ไม่นะ ไม่เอาแล้ว” ร่างอวบดิ้นรนจนผ้าที่ปกปิดร่างกายไว้หลุดลุ่ย

เวทิศชักโมโหโดนขัดใจ “อย่าให้มากนักนะ ฉันไม่เคยทนใครได้นานๆ”

“ก็ไม่ต้องทน ฉันขยะแขยงคุณ ขยะแขยงมือคุณปล่อยนะ เอาออกไป”

“อวดดี คิดเหรอว่าจะเชื่อ สายตาเธอมันฟ้องว่าไม่ได้คิดอย่างที่พูด”

นั่นมันเมื่อก่อน ใจข้างในผ่องรำไพตะโกน

“ไม่เชื่อก็เรื่องของคุณ และจะทำอะไรฉันได้ ต่อไปฉันก็ไม่ทำงานกับคนบ้ากามอย่างคุณแล้ว”

เวทิศนิ่งไป คิดหรือว่าจะชนะเขาได้

“ไม่ก็ได้ คิดหรือว่าอยากแตะต้องเธอนักแม่คุณ แต่บอกอีกครั้งเธอต้องไม่คิดลาออกไปไหนต้องอยู่กับฉันจนกว่าฉันจะพอใจจะให้ไปเอง จะคอยดูพฤติกรรมเธอได้ง่ายหน่อย”

คนใต้ร่างแน่นิ่งไป “ฉันจะเชื่อคุณได้ยังไง และฉันไม่ใช่นักโทษคุณนะจะมาสั่งโน่นนี่ ไม่ใช่นางบำเรอคุณ ถ้าฉันไม่อยากทน ก็จะไป” ผ่องรำไพพูดทั้งที่ในใจเต้นระรัวเพราะกลัวคนตรงหน้า

“ถ้ายังดื้อเธอจะได้เป็นนางแบบในโลกออนไลน์แน่ๆ อยากเอาแบบนั้นไหม”

ผ่องรำไพน้ำตาไหลริน เธอหมดหนทางไปแล้ว หันเห็นกล้องในห้องสองตัว เข้าใจได้ไม่ยาก นี่วันอะไรกัน เคยทำอะไรผู้ชายคนนี้ ทำลายครอบครัวเขาเธอไม่เคยทำ เขาไปเอาข่าวพวกนี้มาจากไหน โดนข่มขู่แบบนี้จะทำอย่างไรดี ส่วนเรื่องเงินเธอก็ทำงานใช้ท่านประธานทุกเดือน ไม่ได้ไปโกงมาแม้แต่บาทเดียว

“ว่าไง” ร่างสูงมองใบหน้าเกลี้ยงเกลาแดงก่ำถามเสียงขรึม

“ฉันเกลียดคุณ คุณเบล็กเมย์ฉัน ไม่รับฟังเหตุผล” ดวงตาเจ็บซ้ำจ้องใบหน้าคมคร้าม

“ฉันเบื่อที่ผู้หญิงชอบบอกว่า ‘รัก’ ฟังคำที่ต่างออกไปแบบนี้รู้สึกดีจริง” เวทิศยิ้มร้าย ไม่ยี่หระกับคำพูดของร่างอวบอิ่ม ผ่องรำไพตัวสั่นด้วยความโกรธ ดิ้นสุดแรงผลักร่างใหญ่ให้ห่างวิ่งเข้าห้องน้ำ

เวทิศหัวเราะ ทำไมวันนี้เขามีความสุขมากกว่าเกิดอารมณ์เครียดอย่างที่ควรจะเป็นจังเลยนะที่ได้เจอเลขาบิดาคนนี้ใกล้ๆ เห็นมานาน เธอชอบหลบตาเสมอ คนมีความผิดก็แบบนี้ เวทิศส่ายหน้า เดินออกไปยืนนอกระเบียงดูดบุหรี่แรงๆ

ผ่องรำไพยืนนัยน์ตาช้ำรอรถเมล์ ในมือมีหนังสือสมัครงานที่เพิ่งซื้อมาจากแผงหนังสือ ยกนาฬิกาขึ้นดูคิดว่าไปสายแน่ๆ แต่เธอไม่แคร์ ดีเหมือนกันเจ้านายที่แสนเกลียดชังกันจะได้ไล่เธอออก โดยไม่ต้องยื่นใบลาออก

รถยุโรปคันหรูวิ่งมาจอดเทียบ เป็นรถท่านประธานใหญ่ หญิงสาวกอดกระเป๋าทำงานแน่น มือเย็นเฉียบ เธอไม่รู้จริงๆ เกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นทำไมลูกชายท่านถึงคิดว่าเธอจะจับพ่อของเขา…

“หนูไปด้วยกันขึ้นรถสิ”

เสียงทุ้มฟังดูมีเมตตาเช่นเคยทว่าไม่ได้ทำให้สองขาหญิงสาวขยับ “ดิฉันขอบคุณค่ะเอ่อ…”

“อะไรกันมาเถอะถึงไม่ได้ทำงานกับฉันแล้วแต่ยังอยู่กับลูกชายฉันนะ”

ศิวามหาเศรษฐีวัยเกือบหกสิบยิ้ม ผ่องรำไพตัดสินใจขึ้นรถเพราะหวังจะพูดบางอย่างกับศิวานั่นเอง

ผ่องรำไพนั่งหน้าจอคอมพิวเตอร์แต่งานไม่ไปถึงไหนเพราะมัวเสียใจที่ท่านประธานใหญ่ไม่ให้เธอกลับไปทำงานกับท่านและห้ามคิดเรื่องลาออก

“เธอเก่งอยู่ช่วยเวทิศเถอะ อย่าไปกลัวมันเลยมันชอบเสียงดังแต่ไม่มีอะไรหรอก เวทิศน่ะขยัน ชอบคนขยัน ไม่นานก็จะเข้ากันได้ดีคอยดูสิ แม้ยังเสเพลเรื่องสาวๆ แต่เรื่องงานคราวนี้ได้เธอไปช่วยฉันจะได้เบาใจ”

คำปฏิเสธดูไม่มีนัยยะใดๆ เธอจึงไม่กล้าพูดอะไรต่อ

“ทิศคะแววอยากไปเที่ยวสัปดาห์นี้ทิศคงไม่ปฏิเสธนะคะ” เสียงใสๆ ของดาราชื่อดังทำให้ผ่องรำไพกลับมาสนใจงาน ผู้หญิงคนนี้มาแสดงว่าคนที่เธอไม่อยากเจอก็กำลังเดินมาด้วย แววดาวคือดาราเบอร์ล่าสุดที่เวทิศกำลังคั่ว

“ขอดูตารางงานก่อนนะ” เวทิศตอบ ผ่องรำไพไม่อยากสนใจแต่อดมองตามไม่ได้เมื่อคนทั้งสองเดินผ่านเข้าไปในห้อง

“กาแฟสองที่” อินเตอร์คอมดังขึ้น ผ่องรำไพยกสองมือลูบใบหน้าซีดเซียวเดินไปชงกาแฟ