อะไรนะ! เจ้าอยากเป็นเซียนอย่างงั้นเหรอ!?

แต่เดิมแล้วหวังสยงบิดาของจื่อหมิงนั่นเกิดในตระกูลช่างไม้เก่าแก่ที่สืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคนที่ตั้งอยู่ในเมืองหลวงของอาณาจักรไม้เขียว เขาเป็นลูกชายของผู้นำตระกูลหวังคนปัจจุบัน มีพี่น้องร่วมมารดาและต่างมารดารวมกันทั่งสิ้น 5 คน หวังสยงเป็นพี่ชายคนโตของเด็กๆตระกูลหวังรุ่นนั้น ในวัยเยาว์ของหวังสยงนั้นเขาเป็นเด็กใสซื่อจิตใจบริสุทธิ์ที่มีร่างกายใหญ่โตและแข็งแรงจนน่าตกใจ เขาสามารถแบกไม้หนัก 100 ชั่งได้ด้วยวัยเพียง 6 ขวบปีเศษ เหตุการณ์นั้นทำให้ทุกคนในตระกูลหวังแห่งเมืองไม้เขียวตกตะลึงยิ่งนัก

ตั้งแต่นั้นมาบิดาของหวังสยงก็เคี่ยวเข็ญให้เขาฝึกหนักหวังให้หวังสยงใช้พละกำลังมหาศาลที่มีติดตัวมาแต่กำเนิดสร้างชื่อเสียงในกองทัพให้กับตระกูลหวัง แต่แล้วอนิจจาเมื่อเติบใหญ่ขึ้นหวังสยงในวัยฉกรรจ์ในยามที่กำลังจะออกเดินทางไปเข้าร่วมกองทัพพร้อมๆกับน้องชายอีก 2 คน เขาก็ได้พบกับดรุณีน้อยนางนึงที่กำลังขมักเขม้นอยู่กับการทำความสะอาดลานบ้านของตน หนุ่มน้อยผู้ถูกเลี้ยงดูประคบประหงมอย่างดีผู้หนึ่งไม่เคยพบหน้าสตรีอื่นใดเว้นเพียงแต่มารดาและหญิงรับใช้ เพียงได้พบหน้านางหัวใจของหวังสยงล่องลอยออกไปไกลแสนไกล..เขาหันหลังเดินกลับบ้านทัน ทิ้งน้องชายทั้งสองให้งงงันกับท่าทางที่แปลกไปของพี่ชายของพวกตน เมื่อตั้งสติได้เด็กหนุ่มทั้งสองจึงรีบไล่ตามพี่ชายของตนกลับบ้านไปด้วยความอยากรู้ว่าเกิดอันใดขึ้นกันแน่

เมื่อกลับมาถึงที่บ้านตระกูลหวังภาพที่ทั้งสองเห็นคือ พี่ใหญ่หวังสยงของพวกเขากำลังคุกเข่าอยู่ต่อหน้าบิดาและมารดาของพวกเขาอยู่ ใบของบิดานั้นแดงก่ำบิดเบี้ยวเต็มไปด้วยโทสะ ส่วนมารดาและมารดาบุญธรรมกลับแย้มยิ้มอย่างเอ็นดูมองไปยังพี่ใหญ่สยงของพวกเขา ภาพนี้ทำให้พวกเขางงงันเสียยิ่งกว่าท่าทีที่แปลกไปของหวังสยงเสียอีก

"เจ้า!!....เจ้าลูกบัดซบ!!! ข้าเคี่ยวเข็ญลงทุนลงแรงจ้างครูฝึกมาสอนเจ้าให้เจ้าสามารถรอดตายและได้เป็นยอดนักรบ แต่เจ้ากลับ..!!"บิดาผู้โกรธเกี้ยวสบถลั่น พร้อบกับตบไปที่ใบหน้าของหวังสยงเต็มแรงสามครั้งซ้อน

"เพี๊ยะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ—"

หากเป็นคนธรรมดารับรองได้เลยว่าคงสลบไปแล้ว ทุกคนในเหตุการณ์ล้วนตกตะลึง ต้องรู้ว่าตั้งแต่เล็กจนโต ท่านผู้นำตระกูลรักและเอ็นดูหวังสยงยิ่งกว่าใครๆ จนแม้แต่พี่ๆน้องๆยังแอบอิจฉากันเอง แต่ทั้งหมดก็ไม่อาจหักหาญน้ำใจทำร้ายพี่ชายคนโตผู้มากน้ำใจอย่าหวังสยงลง

"ข้าขอโทษ..ท่านพ่อ" เสียงอู้อี้ออกมาจากลำคอของหวังสยง 

"ไปให้พ้นหน้าข้า" บิดาของหวังสยงสะยัดหน้าหนีแล้วเดินออกจากห้องโถงไป 

"เห้อ พวกเจ้ายังไม่รีบมาช่วยพาพี่ชายพวกเจ้าไปปฐมพยาบาลอีก!!" มารดาของหวังสยงเดินเข้าไปดูอาการหวังสยงแล้วเรียกหวังหู่และหวังอิงให้มาช่วยพยุงหวังสยงด้วยความร้อนใจ

"ท่านแม่ ข้าไม่เป็นไร" หวังสยงปฎิเสธพร้อมลุกขึ้นยืนด้วยตนเอง ในเวลาเดียวกันหวังหู่กับหวังอิงก็มาช่วยประคองหวังสยงไปปฐมพยาบาล

ก่อนที่ทั้งสามกำลังจะเดินออกจากห้องโถงไปห้องพยาบาลนั้นเอง  เสียงของมารดาของหวังสยงก็ดังขึ้น"เรื่องของเจ้าเดี๋ยวพวกแม่จะคุยกับพ่อของเจ้าให้เอง เจ้าอย่าได้ทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลังเชียวล่ะ"

"ขอบคุณขอรับ ท่านแม่"หวังสยงตอบรับด้วยน้ำเสียงยินดี ภายในค่ำคืนนั้นภายบ้านสกุลหวังก็ได้เกิดการโต้เถียงอย่างรุนแรง และหลังจากค่ำคืนนั้นก็ไม่มีผู้ใดในเมืองหลวงของอาณาจักรไม้เขียวได้พบเห็นคุณชายใหญ่ตระกูลหวัง หวังสยงและดรุณีน้อยแถวชานเมืองอีกเลย

วันนึงหลังเวลาล่วงเลยผ่านพ้นไปหลายปี ณ หมู่บ้านกลางป่าอสูร บุรุษร่างกายกำยำล่ำสันหน้าต่อซื่อสัตย์ผู้หนึ่งกำลังแบกหญิงสาวนางนึงเดินเข้ามาในภายในหมู่บ้านแห่งนี้ หลังจากชายหนุ่มไปพบและขออนุญาติจากหัวหน้าหมู่บ้านเพื่อขออยู่อาศัยในหมู่บ้านแห่งนี้แล้ว เขาก็รีบสร้างเพิงเล็กๆให้ภรรยาของตนได้พักผ่อน ใช่แล้วทั้งสองคนก็คือหวังสยงและดรุณีน้อยนางนั้นนั่นเอง

กาลเวลาไหลผ่านไปอย่างเร็วไว สองสามีภรรยายึดอาชีพเก็บฟืนและของป่าในป่าอสูรมาขายเพื่อเลี้ยงชีพ ทั้งสองมีบุตรด้วยกัน 9 คนบุตรชายคนโตนาม หวังเสี่ยวสยง เรียกได้ว่าถอดแบบมาจากบิดาอย่างหวังสยงอย่างไรอย่างนั้นร่างกายกำยำแข็งแรงบึกบึน ลูกชายคนรองนาม หวังเสี่ยวอวิ่น กลับตรงกันข้าม หน้าตาหล่อเหลา ฉลาดหลักแหลม ลูกสาวคนโตนาม หวังสุ่ยเอ๋อ หน้าตางดงามถอดแบบจากผู้เป็นมารดามาอย่างไม่ผิดเพี้ยน แต่แล้วเรื่องหน้าเศร้าก็เกิดขึ้นกับครอบครัวของหวังสยง ลูกชายคนที่สี่ถูกสัตว์อสูรภายในป่าทำร้ายจนเสียชีวิต เหตุการณ์นี้ทำร้ายจิตใจของสองสามีภรรยาเป็นอย่างมาก แต่เหตุการณ์ร้ายก็ยังผ่านเข้ามาไม่หยุดหย่อน ลูกสาวฝาแฝดคนที่ห้าและหกก็มาป่วยเสียชีวิตด้วยโรคประหลาด การสูญเสียบุตรทั้ง 3 คนไปนั้นทำให้หวังสยงจิตใจแทบแตกสลาย ตอนนี้เขารับรู้แล้วว่าบิดาของตนต้องเจ็บปวดแค่ไหนยามตบหน้าตน แล้วยังต้องมารู้ข่าวว่าตนหนีไปอีก เขาจึงบากหน้าพาหวังเสี่ยวอวิ่นกลับตระกูลหวัง เพื่อให้หวังเสี่ยวอวิ่นได้มีอนาคตที่ดีและสามารถเลี้ยงดูทุกคนในครอบครัวแทนตนที่แก่ชราลงทุกวันได้ ในช่วงที่หวังสยงพาหวังเสี่ยวอวิ๋นกลับตระกูลหวังนั้น ภรรยาท้องแก่ของเขาก็ได้ให้กำเนิดแฝดหญิงสองคนนามว่า หวังหลินเอ๋อและหวังหลิงเอ๋อ หลังจากหวังสยงกลับมาพบก็ดีใจมากๆ

กาลเวลาไหลผ่านไปไม่เคยรอใคร 

สองปีให้หลัง ณ บ้านของหวังสยง

 "อุ๊แว๊ อุ๊แว๊"

"ฮ่าๆๆ ดีใจด้วยนะเจ้าหมีใหญ่ ภรรยาเจ้าปลอดภัยแถมเจ้ายังได้ลูกชายเพิ่มอีกคนแล้ว"แม่เฒ่าหมอตำแยประจำหมู่บ้านตะโกนออกมาจากห้องนอนให้ ทุกคนที่เฝ้ารอคอยในลานบ้านได้ยิน

"จริงหรือแม่เฒ่า ฮ่าๆๆๆ สวรรค์ไม่ทอดทิ้งพวกเรา ขอบคุณสวรรค์" หวังสยงคุกเข่าคำนับกราบไหว้ฟ้าไม่หยุด ไม่นานแม่เฒ่าก็อุ้มเด็กน้อยอ้วนท้วนสมบูรณ์ออกมาจากห้องนอน หวังสยงไม่รอช้ารีบเข้าไปรับตัวเด็กน้อยมาอุ้มต่อด้วยความรักใคร่เอ็นดู

"ไหนดูสิว่าจะตั้งชื่อเจ้าว่าอะไรดี อ้วนท้วนน่ารักน่าชังแบบนี้ เสี่ยวพั้งจื่อ ดีหรือมั้ย โอ๋ๆไม่ร้องนะ พ่อแค่ล้อเล่น" หวังสยงหยอกล้อและปลอบโยนเด็กน้อยในอ้อมแขนตนอย่างถนุถนอม

"เอาล่ะข้าตัดสินใจได้แล้ว เจ้าตัวเล็ก เจ้าคือเเสงสว่างของพ่อแม่และพี่ๆของเจ้าทุกคน ชื่อของเจ้าคือ..."หวังสยงหยุดคิดใคร่ครวญเพียงครู่เดียวก็เอ่ยต่อ "หวังจื่อหมิง!...ใช่แล้ว เจ้าชื่อ หวังจื่อหมิงก็แล้วกัน ฮ่าๆๆๆ" 

*****************************************