หลังหย่า ฉันกลายเป็นพี่สะใภ้ของประธานสารเลว

วันที่สอง หลินหว่านอินยังคงไปทำงานที่บริษัทตามปกติ

เพื่อไม่ให้ฟู่ซือเหนียนสงสัย ในช่วงสองสามวันสุดท้ายนี้ หลินหว่านอินตั้งใจทำงานในหน้าที่ของเลขาอย่างเต็มที่

เมื่อหลินหว่านอินเดินมาถึงหน้าประตูห้องทำงานของประธาน เธอก็หยุดเท้า ประตูห้องเปิดแง้มอยู่ ซย่าจือเวยกำลังหัวเราะกับฟู่ซือเหนียน

เธอเอนศีรษะพิงที่ไหล่ของเขา ร่างกายแทบจะซบอยู่บนตัวเขา

ฟู่ซือเหนียนก้มหน้ามองซย่าจือเวย ด้วยสายตาที่หลินหว่านอินไม่เคยเห็นมาก่อน

หลินหว่านอินผลักประตูเข้าไป

ทั้งสองหันมามองพร้อมกัน ซย่าจือเวยเขย่าแขนของฟู่ซือเหนียนและพูดว่า "นี่เลขาของคุณเหรอ? ช่วยชงกาแฟให้ฉันหน่อย ขอเป็นกาแฟดริปนะคะ"

น้ำเสียงของเธอเหมือนสั่งงานคนในบ้าน บ่งบอกถึงการยึดอำนาจอย่างชัดเจน

ฟู่ซือเหนียนลังเลว่าจะอธิบายอย่างไร แต่หลินหว่านอินตอบรับทันที "ได้ค่ะ รอสักครู่"

ด้วยเอกสารการหย่าร้างนั้น หลินหว่านอินเป็นเพียงแค่เลขาของฟู่ซือเหนียน

กลิ่นหอมของกาแฟบดฟุ้งกระจายอยู่ในห้องชงกาแฟ หลินหว่านอินก้มหน้า

ตั้งใจทำทุกขั้นตอนอย่างพิถีพิถัน

เธอนึกถึงคำบันทึกในอัลบั้มว่า ซย่าจือเวยชอบกาแฟยีร์กาชอฟฟี่ที่มีรสเปรี้ยวผลไม้

ไม่แปลกใจเลยที่กาแฟในห้องทำงานของฟู่ซือเหนียนมีแต่ยีร์กาชอฟฟี่ หลินหว่านอินพยายามปรับตัวให้เข้ากับ "ความชอบ" ของเขา และค่อยๆ คุ้นเคยกับรสเปรี้ยวนี้

ชีวิตของเธอ ความชอบและนิสัย ถูกเขาเปลี่ยนแปลงโดยไม่รู้ตัวให้กลายเป็นอีกคนหนึ่ง

ไอร้อนจากกาแฟทำให้ตาของหลินหว่านอินร้อนจนเกือบจะมีน้ำตา แต่เธอไม่ร้องไห้

เพราะหัวใจของเธอเย็นชาเกินกว่าจะหลั่งน้ำตาได้

หลินหว่านอินถือถาดกาแฟเดินไปยังห้องทำงานอย่างมั่นคง

เมื่อเธอเข้าใกล้โซฟา ซย่าจือเวยที่นั่งอยู่ลุกขึ้นเหมือนจะมาต้อนรับเธอ แต่ร่างกายกลับเซและชนเข้ามา "โอ๊ย!" เสียงร้องอุทานดังขึ้น

ถาดในมือของหลินหว่านอินเอียง

กาแฟร้อนลวกมือขวาที่จับถ้วยของเธออย่างจัง ความเจ็บแสบที่รุนแรงแผ่ซ่านทันที หลินหว่านอินร้องเบาๆ ด้วยความเจ็บปวด และดึงมือกลับ มือของเธอบวมแดงอย่างรวดเร็ว

ฟู่ซือเหนียนดึงซย่าจือเวยเข้ามาข้างหลังตัวเองทันที "เวยเวย คุณโดนน้ำร้อนลวกไหม?" ซย่าจือเวยหลบในอ้อมกอดของเขา น้ำตาคลอเบ้า "ฉันไม่ได้ตั้งใจนะคะ พี่เลขาเดินเร็วเกินไป ฉันไม่ทันระวังเลยชนเข้าไป"

ฟู่ซือเหนียนจึงหันไปมองหลินหว่านอินที่ยังคงก้มตัวอยู่ มือสั่นด้วยความเจ็บปวด "ทำไมไม่ระวังเลย ซุ่มซ่ามจริงๆ!" เขาทำเหมือนไม่เห็นมือที่บวมแดงของเธอ โบกมืออย่างไม่พอใจ "ยังยืนอยู่ทำไม รีบไปจัดการเถอะ!"

หัวใจของหลินหว่านอินในตอนนั้นเหมือนถูกกาแฟร้อนราดซ้ำ แล้วถูกโยนลงในห้องน้ำแข็ง เธอไม่พูดอะไร

หันหลังไปที่ห้องน้ำ

น้ำเย็นไหลผ่านหลังมือ ความเจ็บปวดแทรกซึมลึก แต่ไม่เท่าความเย็นชาในใจ ฟู่ซือเหนียนรู้ดีว่ามือของเธอสำคัญเพียงใด

เธอฝึกวาดแบบเสื้อผ้าเมื่อไม่ได้ทำงาน เขายังเคยหาข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องนี้ให้เธอ

ถ้าเขาใส่ใจสักนิด คงเห็นว่าซย่าจือเวยตั้งใจ

เธอรู้ดีว่าหลินหว่านอินไม่ใช่แค่เลขา แต่เป็นภรรยาของฟู่ซือเหนียน

แต่ซย่าจือเวยก็ยังกล้าทำร้ายเธอ เพราะรู้ว่าฟู่ซือเหนียนชอบเธอ มือข้างนี้

... หลินหว่านอินยังต้องใช้มันวาดแบบเสื้อผ้า เพื่อไปตามหาฝันที่ปารีส

เมื่อซย่าจือเวยล้ำเส้นของเธอ ก็อย่าหาว่าเธอไม่เตือน

หลินหว่านอินเงยหน้ามองกระจก เธอเห็นตัวเองในนั้นด้วยความเบาสบายและเด็ดเดี่ยวที่ไม่เคยมีมาก่อน เธอกลับไปที่โต๊ะทำงาน

วางมือที่โดนลวกบนสำเนาเอกสารการหย่าร้างอย่างเหนื่อยล้า ถ่ายรูปส่งให้เสี่ยจิ้งซือ

【จิ้งซือ ฉันได้เอกสารการหย่าร้างที่เซ็นแล้ว ส่งให้ทนาย ทุกอย่างเรียบร้อย】