ถูกทิ้งโดยอัลฟ่า หันไปแต่งกับศัตรู
ตอน 2
ฉันจับเชือกที่พันตัวไว้แน่น กลัวว่าจะตกลงไปข้างล่าง
“ฉันขอร้อง อย่าฆ่าฉันเลย”
ฉันเข้าใจความหมายของเขาแล้ว “ถ้าคุณฆ่าฉัน ล็อกก็ไม่สนใจหรอก”
สิ่งที่ได้รับกลับมาคือความเงียบของเขา
โทรศัพท์ของฉันดังขึ้นอย่างบ้าคลั่ง เป็นข้อความจากเดบบี้ทั้งหมด
เธอนอนอยู่บนตัวของล็อก เสื้อผ้าไม่เรียบร้อย
ล็อกจับมือเธอไว้เบาๆ วางบนท้องของเธอ
อย่างทะนุถนอมมาก
เดบบี้: 【เขาบอกว่าแค่ฉันคลอดลูกออกมา เทพธิดาแห่งดวงจันทร์จะยอมรับตัวตนของฉัน ตอนนั้นฉันก็จะเป็นคู่ครองที่สูงส่งที่สุด ส่วนเธอก็จะไม่มีค่าอะไรเลย!】
ฉันไม่มีเวลาตอบกลับข้อความของเธอ แต่เธอกลับคิดว่าฉันตั้งใจ
เธอส่งภาพเธอกับล็อกบนเตียงมาให้หมด
ที่บ้าน โรงแรม ห้องประชุม...
แม้แต่ในป่า
ฉันรู้สึกคลื่นไส้จนต้องกุมท้องตัวเอง
ต้นไม้ข้างหลังสั่นเพราะการเคลื่อนไหวของฉัน
สายตาของโรนที่เคยเยือกเย็นก็หดแคบลงทันที เขารีบเข้ามาดึงเชือกของฉันกลับมา
เขามองฉันอย่างดุดัน “ยังกล้าขยับในเวลานี้ ไม่กลัวตายหรือ?”
พอพูดจบก็รู้สึกว่าเสียงตัวเองไม่ถูกต้อง เลยรีบสงบสีหน้า
“ตอนแรกคิดว่าจับเธอได้จะขู่ล็อกได้ ดูเหมือนว่าฉันคิดมากไป
” “เธอไม่มีผลอะไรกับเขาเลย”
ฉันหายใจอย่างติดขัด กัดริมฝีปากตัวเองแน่น
ในหัวมีแต่คำพูดของล็อก ไม่ได้สังเกตเลยว่าริมฝีปากตัวเองเริ่มแตก
โรนเข้ามาใกล้ ยกมือเช็ดมุมปากของฉันเบาๆ
รอยเลือดแดงฉานบนปลายนิ้วของเขาช่างเด่นชัด
ถัดมา เขาเอานิ้วใส่เข้าไปในปากตัวเอง “สัญญากับฉันเรื่องหนึ่ง แล้วฉันจะปล่อยเธอไป”
ฉันถอยครึ่งก้าวอย่างตึงเครียด เพื่อเว้นระยะห่างกับเขา
มีข่าวลือว่าโรนเก็บอารมณ์ไว้ และโหดร้ายไม่แน่นอน มักจะฆ่าคนเพราะเรื่องเล็กๆ น้อยๆ
แต่การกระทำของเขาเมื่อครู่ทำให้ฉันรู้สึกไม่สบายใจ
เหมือนมีคนเข้ามายุ่งในพื้นที่ส่วนตัวของฉัน
พอเห็นฉันเป็นแบบนี้ เขาก็หัวเราะเบาๆ “ไม่ต้องห่วง ฉันไม่มีความต้องการจะฆ่าเธอ”
“กลับไปหาล็อก เอาแหวนที่เธอให้เขาคืนมา”
ฉันตกใจ “คุณรู้เรื่องแหวนได้ยังไง?”
เขาไม่ได้ตอบคำถามของฉัน แต่ให้คนพาฉันออกไป
แหวนที่โรนพูดถึง เป็นของที่พ่อแม่ฉันทำขึ้นเองตอนแต่งงาน
เผ่าของล็อกเคยได้รับความกรุณาจากพ่อแม่ฉัน ทุกคนในเผ่าจึงรู้สึกขอบคุณ
ดังนั้นแหวนนั้นมีอิทธิพลมากในเผ่า
ตอนฉันกับล็อกคบกันใหม่ๆ ฉันให้แหวนเขาเพื่อแสดงความตั้งใจ
หรือว่าโรนคิดจะใช้แหวนนี้ยึดครองเผ่าของล็อก?
ฉันกลับไปที่เผ่าด้วยความกังวล
สายตาของทุกคนที่มองฉันไม่มีความเคารพเหมือนก่อน
เหลือแต่การดูถูก
“เธอกลับมาได้ยังไง? เมื่อกี้เกือบทำร้ายหัวหน้าเผ่าในอนาคตของเราแล้ว!”
“ไล่เธอออกไป!”
“ไปให้พ้น!”
พวกเขาด่าอย่างรุนแรง แต่ไม่มีใครกล้าทำร้ายฉันจริงๆ เลย
ฉันเดินตรงไปที่หน้าบ้านที่เคยอยู่
ฉันจำได้ว่าล็อกวางแหวนไว้ที่ลิ้นชักข้างเตียงในห้องนอน
แต่พอเปิดประตู ก็เห็นสองคนกอดกันอยู่ในห้องนั่งเล่น
พอล็อกเห็นฉัน สีหน้าที่เคยเลื่อนลอยกลับกลายเป็นเย้ยหยันทันที
“ไม่ใช่ว่าถูกลักพาตัวเหรอ? ทำไมกลับมาเร็วขนาดนี้?”
เดบบี้มองชุดของฉันขึ้นลง มือปิดปากร้องออกมา
“ฉันได้ยินว่ามีโจรบางคนยอมแลกเปลี่ยนเงื่อนไข จูลี่ ชุดของเธอขาดขนาดนี้ คงไม่ใช่ว่า...”
เธอตั้งใจไม่พูดต่อ ปล่อยให้คนคิดไปเอง
ล็อกเดินเข้ามาหาฉัน ดมเบาๆ
แล้วก็ได้กลิ่นของอัลฟ่าคนอื่นบนตัวฉัน
สีหน้าเขาทันทีเปลี่ยนไป “เธอถูกใครกอดมา?”
ฉันเดินเลี่ยงเขาไปที่ห้องนอน “ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ วันนี้ฉันกลับมาแค่จะเอาของของตัวเองคืน”
เดบบี้พูดขึ้นเบาๆ “ของเธออยู่ที่หน้าประตู ไม่เห็นเหรอ?”
“ต่อไปฉันจะอยู่ที่นี่ ล็อกบอกว่าต้องจัดห้องตามความชอบของฉัน”
ฉันเพิ่งสังเกตว่า ห้องนี้ไม่มีร่องรอยของอดีตเหลืออยู่เลย
หัวใจรู้สึกหนักลงทันที
คุณอาจจะชอบ
