ถูกทิ้งโดยอัลฟ่า หันไปแต่งกับศัตรู
ตอน 3
ฉันไม่ลังเลเลยสักนิด รีบวิ่งไปที่ประตูแล้วเริ่มค้นหาของตัวเอง ของขวัญที่ล็อคเคยให้ฉัน
เสื้อผ้าและเครื่องประดับทั้งหมดถูกกองไว้ที่ประตู
ฉันจัดเรียงมันทีละชิ้น น้ำตาก็ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว
ล็อคยืนมองอยู่ข้างหลังฉันนานมาก หลังจากที่ลังเลสักพัก เขาก็เดินมาดึงฉันขึ้น
“ไม่ต้องเก็บแล้ว ต่อไปจะซื้อของใหม่ให้เธอ”
“หลังจากที่เด็บบี้มีลูก เธอจะเป็นคู่ชีวิตของฉัน แต่ความสัมพันธ์ของเราจะไม่เปลี่ยนไป”
ฉันตกใจมาก “คุณต้องการให้ฉันเป็นชู้ลับของคุณหรือ?”
เขาพูดอย่างไม่ยอมแพ้ “เรารักกัน การที่เราอยู่ด้วยกันเป็นเรื่องธรรมชาติ เธออย่าพูดให้มันดูแย่นัก”
ฉันผลักเขาออก แล้วเก็บของตัวเองต่อ
ถ้าไม่ใช่เพราะสัญญากับโรน ฉันจะไม่เลือกกลับมาตอนนี้
เพราะทุกครั้งที่พูดกับเขามันทำให้ฉันรู้สึกแย่
คำพูดของเขาทุกคำเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉัน
แต่ฉันค้นหาทุกอย่างแล้วก็ไม่เจอแหวนวงนั้น
“ล็อค แหวนที่ฉันเคยให้คุณอยู่ไหน?”
เด็บบี้พิงอยู่ที่ขอบประตู ยกมือขึ้น “คุณหมายถึงวงนี้หรือ?”
มรกตส่องแสงระยิบระยับในแสงแดด
ฉันพุ่งไปข้างหน้าเพื่อจะเอาแหวนคืน
แต่ยังไม่ทันได้แตะต้องเด็บบี้ เธอก็ล้มลงไปข้างหลัง
“อ๊ะ! จูลี่ ทำไมคุณต้องผลักฉันด้วย!”
“ฉันไม่ได้ —”
คำพูดของฉันยังไม่ทันพูดจบ ก็ถูกล็อคผลักออกไปอย่างแรง
หลังของฉันที่โดนตีเมื่อวานลากเป็นรอยเลือดยาวบนพื้น ล็อคที่เคยเป็นห่วงฉันเมื่อมือเจ็บนิดเดียว คราวนี้ไม่แม้แต่จะมองฉันเลย
เขาประคองเด็บบี้ขึ้นอย่างอ่อนโยน “คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?”
ท่าทางอ่อนโยนของเขาต่างจากความโกรธที่มีต่อฉันเมื่อครู่นี้
“ฉันไม่ได้ตั้งใจจะใส่แหวนนี้ แค่คิดว่ามันสวยเท่านั้น”
เธอทำท่าจะถอดแหวนออก “ขอโทษค่ะ ฉันจะคืนให้ อย่าทำอะไรฉันเลย”
ยิ่งเธอดูน่าสงสาร ล็อคก็ยิ่งไม่พอใจฉันมากขึ้น
เขาจับมือเด็บบี้ “นี่เป็นของที่เธอให้ฉัน ฉันมีสิทธิ์จัดการกับมัน”
“ฉันบอกให้คุณก็ได้ !”
“ล็อค—” เสียงอ่อนแรงของฉันดึงความสนใจของเขากลับมา เห็นฉันนอนอยู่บนพื้นลุกไม่ขึ้น เลือดที่พื้นทำให้เขาตกใจ
“ทำไมมีเลือดมากขนาดนี้?”
ไม่รู้ว่าฉันดูผิดหรือเปล่า แต่แววตาเขามีความเจ็บปวดแวบหนึ่ง
เด็บบี้กอดแขนเขา “ล็อค ทั้งหมดเป็นความผิดของฉัน ฉันควรจะกลับบ้านตัวเองแล้ว
” ล็อคกลับมาได้สติ กอดเธอแน่นขึ้นอย่างปลอบโยน “ไม่ใช่เธอที่ต้องไป ”
ฉันพยายามลุกขึ้นจากพื้น เดินโซเซไปยังพวกเขา
“ล็อค ฉันสามารถไปได้ แต่ขอแหวนคืนให้ฉันได้ไหม?”
“นั่นเป็นสิ่งเดียวที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ฉัน ขอร้องนะ”
ฉันไม่เคยยอมใครมาก่อน
“ถ้าคุณให้แหวนฉัน ฉันจะยอมสละสิทธิ์ในเผ่าทั้งหมด”
“ฉัน—” ฉันกัดฟันแน่น “ฉันจะเป็น Rogue”
“คุณบ้าหรือเปล่า!”
ล็อคตะโกนด้วยความไม่เชื่อ “พูดแบบนี้ได้ง่ายๆ หรือ?”
ฉันไม่สนใจคำพูดของเขาเลย ขอแค่เขาคืนแหวนให้ฉัน
ถึงขั้นคุกเข่าขอร้องเขา
ล็อคเห็นรอยเลือดที่หน้าผากของฉัน แล้วโยนแหวนลงมาตรงหน้า
“ไปซะ! อย่าให้ฉันเห็นเธออีก”
ฉันจับแหวนที่ได้คืนมาแน่น ใจสงบลงมาก ลุกขึ้นยืน ความอ่อนแอและการขอร้องเมื่อครู่หายไปหมด
“ล็อค จากนี้ไป เราไม่มีความสัมพันธ์กันอีกแล้ว
” “อย่ามาเสียใจทีหลัง”
คุณอาจจะชอบ
